บทที่ 1445 โดนความจริงตบหน้า (1)

ซึ่งถังหลินเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง ถังหลินได้ฆ่าคารูทิ้ง ทำให้คนองค์กรโกสต์ซิตี้ในประเทศRต้องสั่นสะท้าน ตอนนี้องค์กรโกสต์ซิตี้ในประเทศRยำเกรงถังหลินมาก

เรื่องพวกนี้ยิ่งไม่เกี่ยวข้องกับเฉิงโหรวโหรวเลยสักนิด

เฉิงโหรวโหรวหน้าด้านแค่ไหนกัน ถึงกับเอาความดีความชอบใส่ตัว？

เฉิงโหรวโหรวไม่รู้ว่าตอนนี้คุณชายสามเย่กำลังคิดอะไรอยู่ เธอเห็นเย่ซือเฉินหยุดเดินก็อดดีใจไม่ได้ “เย่ซือเฉิน ตอนนี้คุณเชื่อแล้วใช่ไหม？ตอนนี้อยากแต่งงานกับฉันแล้วใช่ไหม？”

เฉิงโหรวโหรวคิดว่าเย่ซือเฉินรู้ผลดีเมื่อแต่งงานกับตนแล้ว เขาต้องตกลงปลงใจแน่

ผู้ชายให้ความสำคัญกับอำนาจและความั่งคั่งไม่ใช่เหรอ

ขอเพียงเธอช่วยเขาได้ เขาจะไม่ตอบตกลงได้อย่างไร？！

เย่ซือเฉินลอบหัวเราะเยาะในใจ คนปัญญาอ่อนอย่างนี้ เขาขี้เกียจสนใจจริงๆ ดังนึ้นเขาไม่เอ่ยอะไรสักคำ ยิ่งไม่มีทางมองเฉิงโหรวโหรวแม้แต่แวบเดียว เพียงแค่ก้าวเท้าต่อไป

“สมองทึ่ม” เลขาหลิวเห็นประธานของตนเดินไปก็อดสบถด่าหนึ่งประโยคไม่ได้

หลายวันก่อนท่านประธานพึ่งให้คนโยนผู้หญิงคนนี้ออกนอกประตูอยู่หมาดๆ ทำไมยังหน้าด้านได้อีก ยังคิดจะมาเกาะประธานไม่ห่าง แถมยังคิดว่าประธานจะแต่งงานกับตนด้วย？！

ท่านประธานรักคุณนาย นอกจากคุณนายแล้ว ท่านประธานก็ไม่มีทางแต่งงานกับผู้หญิงอื่นเด็ดขาด ถึงแม้ผู้หญิงคนนี้เป็นองค์หญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ ท่านประธานก็ไม่เหลียวมอง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงคนนี้สวยสู้คุณนายไม่ได้ ไม่ฉลาดเท่าคุณนาย ไม่มีปัญญาเหมือนคุณนาย แล้วท่านประธานจะแต่งงานกับเธอไปทำไม

องค์กรโกสต์ซิตี้จะร้ายกาจแค่ไหน ท่านประธานของเขาก็ไม่ปรารถนา！！

ท่านประธานของเขาไม่ขาดเงิน ไม่ขาดอำนาจ หากองค์กรโกสต์ซิตี้โจมตีประธานอย่างไร้เหตุผล ท่านประธานก็ไม่มีทางเกรงกลัวเด็ดขาด

ท่าทางของท่านประธานเมื่อครู่ชัดเจนมาแล้ว ท่านประธานไม่กลัว แล้วเลขาหลิวอย่างเขาจะไปกลัวอะไร

เลขาหลิวได้ด่าแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้น เมื่อครู่รู้สึกขยะแขยงผู้หญิงคนนี้จะตายอยู่แล้ว

“เย่ซือเฉิน คุณต้องเสียใจที่ไม่แต่งงานกับฉันแน่ ฉันจะทำให้คุณเสียใจ ถ้าหัวหน้าโจมตีคุณอีก ฉันจะไม่ช่วยคุณแล้ว ถึงเวลานั้นคุณต้องตายสถานเดียว” เฉิงโหรวโหรวทั้งร้อนรนทั้งเดือดดาล เธอคิดไม่ถึงว่าเธอพูดชัดเจนอย่างนี้แล้ว เย่ซือเฉินยังปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเธออีก

เวลานี้เฉิงโหรวโหรวพูดอย่างข่มขู่ อันที่จริงเธอไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด ทว่าด้วยความโกรธและร้อนรน จึงตะคอกเสียงดังกังวานออกมา

“คุณเฉิงรู้จักอายสักบ้าง คุณอายจนโกรธหรือ？หรือว่าคิดจะใช้อำนาจรังแกคนกัน?” เย่ซือเฉินคร้านจะสนใจเฉิงโหรวโหรว ทว่าเลขาหลิวกลับทนไม่ไหว เลขาหลิวพูดอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด

ทุกคนได้ยินเลขาหลิวพูดล้วนตกตะลึงงัน ใช่สิ องค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้อายจนโกรธ？หรือว่าใช้อำนาจรังแกคน？

“นายมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน ฉันกำลังคุยกับเย่ซือเฉินอยู่” เฉิงโหรวโหรวจะโง่เพียงใดก็ฟังออกว่าเลขาหลิวกำลังประชดประชันเธออยู่ จึงรู้สึกโกรธมากขึ้น

“เป็นสาวเป็นนางมาบีบให้ท่านประธานของผมแต่งงานด้วย แถมยังกล้าพูดอย่างไม่รู้จักอายต่อหน้าผู้คนอีก ช่างเป็นคนที่……” เลขาหลิวหยุดพูดพร้อมกับส่ายหัว ใบหน้าเผยความถากถางอย่างเด่นชัด

“ยังมีอีก ที่คุณพูดเมื่อกี้หัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้เห็นด้วยไหม?” เลขาหลิวติดตามเย่ซือเฉินมาหลายปี เขาจึงพอจะดูออก รู้ว่าองค์หญิงคนนี้ไม่มีสิทธิ์และเสียงในองค์กรโกสต์ซิตี้？

“ต้อง ต้องเห็นด้วยอยู่แล้ว หัวหน้าเห็นด้วยแน่นอน ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของหัวหน้า หัวหน้าเอ็นดูฉัน พวกคุณรังแกฉันแบบนี้ หัวหน้าต้องช่วยฉันแก้แค้นแน่” สีหน้าเฉิงโหรวโหรวเปลี่ยนไป รังสีอ่อนแรงลง ทว่ายังคงตอบอย่างหน้าด้านหนึ่งประโยค เธอรู้ว่าตอนนี้จะแสดงความใจฝ่อไม่ได้

ถึงแม้ตอนนี้เธอใจฝ่อจะเป็นจะตายอยู่แล้ว

“ผมได้ยินว่าหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้เป็นคนแบ่งแยกดีชั่ว ใจคอกว้างขวางตรงไปตรงมา ไม่เหมือนอย่างที่คุณพูดหรอก คุณอย่าใส่ร้ายหัวหน้าเลย?” เลขาหลิวแบะปาก ไม่เชื่อคำพูดเฉิงโหรวโหรวอย่างฉายชัด