บทที่ 1488 สุดท้ายเธอก็บรรลุเป้าหมายแล้ว (2)

“ใช่ ฉันเป็นคนวางแผนเอง ในคืนก่อนงานหมั้นเวินลั่วฉิงเมื่อห้าปีที่แล้ว ฉันทำให้เวินลั่วฉิงสลบแล้วพาเธอไปที่โรงแรม” ไป๋หยิงยอมรับอย่างเงียบสงบ ตอนนี้เธอจะตายแล้ว ยังมีอะไรที่ไม่กล้ายอมรับอีก

นัยน์ตาคู่หนึ่งของไป๋ยี่รุ่ยจ้องไปทางไป๋หยิงอย่างโหดร้าย แววตานั้นแฝงไปด้วยความเยือกเย็น ราวกับว่าสามารถทำให้ผู้คนเย็นเป็นน้ำแข็งได้ตลอดเวลา

“แต่ว่า ความตั้งใจของฉันไม่ได้อยากส่งเวินลั่วฉิงขึ้นเตียงของคุณชายสามเย่ ความตั้งใจของฉันคือหาผู้ชายสองสามคนมาทำร้ายเวินลั่วฉิง แต่ว่าสุดท้ายเวินลั่วฉิงก็หนีไปได้ จากนั้นเวินลั่วฉิงก็หนีขึ้นไปยังบนเตียงของคุณชายสามเย่” ไป๋หยิงสบตากับนัยน์ตาของไป๋ยี่รุ่ย ไม่ได้มีความกลัวมากมาย แต่ทางกลับกันใบหน้ายังคงรอยยิ้มไว้เหมือนเดิม

พอนึกถึงว่าไป๋ยี่รุ่ยตื่นขึ้นมาก็จะฆ่าเธอ นึกถึงว่านัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดแค้นของไป๋ยี่รุ่ยเมื่อกี้ ไป๋หยิงรู้สึกว่าการทำให้หัวใจของไป๋ยี่รุ่ยเจ็บปวด เธอกลับรู้สึกสบายใจมากๆ

“เธอสมควรตายจริงๆ” ร่างกายของไป๋ยี่รุ่ยแข็งทื่อไปอย่างชัดเจน มือที่หยุดอยู่บนคอของไป๋หยิงสั่นไปเล็กน้อย จากนั้นก็ใช้แรงมากขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ เขาใช้แรงทั้งหมดที่เขามี ยิ่งไม่ออมมือเลยแม้แต่น้อย

ครั้งนี้ เขาถึงขั้นไม่ได้ให้โอกาสไป๋หยิงได้เอ่ยปากพูดเลย ใช้แรงอย่างไม่หยุด จนกระทั่งไป๋หยิงไม่ขยับ ไม่มีลมหายใจ

หลังจากที่ไป๋หยิงไม่มีลมหายใจแล้ว ไป๋ยี่รุ่ยจึงจะปล่อยมือ นั่งอยู่ข้างๆ ร่างกายแข็งทื่อ บนใบหน้ามีความกระวนกระวายเพิ่มขึ้น

ถึงแม้ว่าบางครั้งเขาจะทำอะไรสุดขีด ทว่าเขาเป็นประชาชนที่ทำตามกฎหมายมาโดยตลอด เหมือนเรื่องฆ่าคนแบบนี้ เมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดเลยจริงๆ

เขารู้ว่าการฆ่าคนนั้นต้องชดใช้ด้วยชีวิต เขาฆ่าไป๋หยิงไปแล้ว เขาเองก็ไม่สามารถมีชีวิตได้แล้ว

ทว่าเรื่องพวกนั้นที่ไป๋หยิงทำกับเขา เมื่อห้าปีก่อนไป๋หยิงยังอยากหาคนทำร้ายเวินลั่วฉิงด้วย เขาไม่สามารถให้อภัยได้ ไป๋หยิงสมควรตาย

ดังนั้น เขาฆ่าไป๋หยิง แน่นอนว่าหลังจากนี้ เขาก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา เขาจะไปมอบตัว ทว่าก่อนหน้านี้ เขาจะต้องไปทำเรื่องหนึ่งก่อน

หลังจากที่ไป๋หยิงได้สติกลับมาแล้ว ก็ลุกขึ้นเลย ไม่ได้มองไป๋หยิงอีก เขาหากุญแจออกมา แล้วเปิดประตูจากไป

วิลล่านี้อยู่ชานเมือง แถวนี้ไม่มีรถแท็กซี่ และไม่มีรสบาส จะถึงจุดโบกรถนั้นยังเหลือทางอีกช่วงหนึ่ง

แผลบนร่างกายของไป๋ยี่รุ่ยยังไม่หายตั้งแต่แรก มีแผลที่หัวใจอีกด้วย บวกกับเรื่องเมื่อกี้ ขณะนี้ร่างกายของเขาอ่อนแอมาก เขาเดินไปแบบนี้ ใช่ว่าร่างกายจะสามารถรับไหว อีกอย่างตอนนี้ก็เป็นกลางคืนอีกด้วย

อยากจะโบกรถยิ่งยากไปใหญ่ ทว่าไป๋ยี่รุ่ยไม่ได้ลังเล หลังจากที่ปิดประตูแล้วก็เดินตรงไปเลย

ไป๋ยี่รุ่ยเดินไปประมาณหนึ่งชั่วโมงจึงจะไปถึงถนนใหญ่ โชคของเขาถือว่ายังไม่เลว ผ่านไปไม่นานก็มีรถแท็กซี่คันหนึ่งผ่านมา

หลังจากที่ไป๋ยี่รุ่ยขึ้นรถแล้วก็ขอยืมโทรศัพท์ของคนขับรถโทรหาผู้ช่วยของเขา

ในค่ำคืนราตรี จู่ๆ ผู้ช่วยก็ได้รับสายของท่านประธานที่หายตัวไปนานมาก มีความอึ้งเล็กน้อย “ประธานไป๋ ในที่สุดท่านก็โผล่หน้ามาแล้ว ช่วงเวลานี้ท่านหายไปไหนมา? ทำไมถึงไม่มีข่าวอะไรเลย? รองประธานไป๋บอกว่าท่านออกไปทำงานต่างจังหวัด แต่ว่าออกไปทำงานต่างจังหวัดก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีข่าวเลยสักนิด แม้กระทั่งบริษัทก็ไม่สนใจแล้ว”

ผู้ช่วยอยู่ข้างกายของไป๋ยี่รุ่ยมาหลายปีแล้ว ความสัมพันธ์ที่มีต่อไป๋ยี่รุ่ยก็ไม่เลว อีกอย่างเขาเป็นห่วงแทนไป๋ยี่รุ่ยมากจริงๆ

ไป๋ยี่รุ่ยไม่ได้อธิบาย แต่บอกตำแหน่งที่ตั้งหนึ่งไปแล้วให้ผู้ช่วยมารับ

ตอนนี้เขาไม่มีโทรศัพท์ กลางดึกแบบนี้ ไม่มีสถานที่สามารถไปซื้อได้ อีกอย่างตอนนี้บนตัวเองเธอไม่มีเงินสด แม้กระทั่งค่าใช้จ่ายการนั่งรถก็ไม่สามารถจ่ายได้ แน่นอนว่าเรื่องต่อจากนี้ก็ต้องให้ผู้ช่วยไปจัดการ

“ครับ ครับ ครับ” แน่นอนว่าผู้ช่วยไม่มีทางปฏิเสธ ตอบกลับอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้จะเป็นกลางดึก ทว่าไม่ได้รอช้าเลย

ในตอนที่ผู้ช่วยไปถึง ไป๋ยี่รุ่ยมาถึงแล้ว เพราะว่าไม่มีเงินจ่ายค่ารถ ดังนั้นคนขับรถก็ยังคงรออยู่

ในตอนที่ผู้ช่วยได้ยินว่าประธานบ้านตนเองไม่มีเงินจ่ายค่ารถ ตกใจอ้าปากค้างจนคางจะหลุดแล้ว ประธานต่อรถมาจากไหนเนี่ย? ค่ารถแพงขนาดไหนกันเนี่ย?

ในตอนที่คนขับรถบอกว่าเอาแค่ห้าสิบบาท ผู้ช่วยอึ้งไปอีกครั้ง เอาแค่ห้าสิบบาท?

งั้นทำไมประธานบ้านเขาถึงจ่ายค่ารถไม่ไหวล่ะ อีกอย่างยังตั้งใจให้คนขับรถรอเป็นพิเศษ รอให้เขามาจ่าย?

ประธานบ้านเขามีนิสัยพกเงินสดติดตัวมาโดยตลอด อีกอย่างถึงแม้ว่าจะไม่มีเงินสด ตอนนี้ก็สามารถใช้โทรศัพท์จ่ายได้นิ

จู่ๆ ผู้ช่วยก็นึกขึ้นว่าเบอร์ที่ท่านประธานโทรหาเขาเมื่อกี้ไม่ได้ใช้โทรศัพท์ของตนเอง