บทที่ 149 ผลจากความโกรธเกรี้ยวของคุณชายสามเย่ (3)

บทที่ 149 ผลจากความโกรธเกรี้ยวของคุณชายสามเย่ (3)

ถ้าพี่ชายไม่เผด็จการหน่อย รอให้พี่สะใภ้เกิดความเข้าใจจะต้องรอถึงเมื่อไหร่กัน

ดวงตาของเย่ซือเฉินหมุนแล้วกวาดสายตามองเธอแวบหนึ่ง

เมิ่งโร่ถิงแลบลิ้นเสร็จก็กลับเข้าห้องนอนของตน

“หม่ามี้ไปอาบน้ำก่อนแล้วจะนอนเป็นเพื่อนกับลูกรักนะ”อีกฝั่งหนึ่ง เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเวินลั่วฉิงได้เบาใจลงแล้ว ในที่สุดก็สามารถนอนกับลูกรักได้เสียที

“อืม อืม”ในที่สุดถังจื่อซีก็วางใจรีบพยักหน้า

เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าตอนนี้คงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว จึงวางสายเสร็จก็เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

แต่ว่า เวินลั่วฉิงเข้าห้องน้ำมือถือของเธอก็ได้ดังขึ้นอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้เวินลั่วฉิงกล่อมจื่อซีนอน ดังนั้นจึงปรับเสียงโทรศัพท์ให้เบาลง ตอนนี้เวินลั่วฉิงอยู่ที่ห้องอาบน้ำและบวกกับมีเสียงน้ำที่ริมไหล ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ยินเสียงของโทรศัพท์

ถังจื่อซีมองที่ห้องอาบน้ำแล้วกระพริบตาไปมา จากนั้นก็กดปุ่มรับสาย

“เวินลั่วฉิง คุณแน่มากเลยนะ”เมื่อรับสาย เสียงที่ราวกับจะฆ่าคนอย่างไม่ปิดปังของเย่ซือเฉินได้ส่งผ่านมาตามโทรศัพท์

เด็กน้อยจื่อซีฟังน้ำเสียงของเย่ซือเฉินที่ราวกับจะฆ่าคนก็กะพริบตารั่วๆ ทำปากโค้งงอ คนคนนี้ดุจังเลย

เธอรู้ว่าคนนี้เป็นสามีของหม่ามี้

“เวินลั่วฉิง ถ้าหลังจากหนึ่งชั่วโมงผมยังไม่เห็นคุณที่บ้าน ก็รับผลที่เกิดขึ้นเองแล้วกัน”ไม่ได้ยินเสียงของเวินลั่วฉิง และเย่ซือเฉินก็ไม่อยากฟังเธอพูดในเวลานี้ด้วยเช่นกัน จึงได้พูดข่มขู่เลยทันที

เด็กน้อยจื่อซีทำปากโค้งงอ จะให้หม่ามี้กลับไปอีกแล้ว มันมากเกินไปแล้วและยังจะดุขนาดนี้ด้วย เหอะ!

ถังจื่อซีกดวางสายทันที

เมื่อคิดไตร่ตรองดีแล้ว เด็กน้อยถังจื่อซีก็ลบประวัติการสนทนาทิ้ง จากนั้นก็ปิดเครื่องโทรศัพท์ของเวินลั่วฉิงเลย

ใครใช้ให้เขาดุล่ะ ใครใช้ให้เขาแย่งหม่ามี้จากเธอกันล่ะ

เธอปิดเครื่องโทรศัพท์ของหม่ามี้แล้ว ดูสิว่าเขาจะหาหม่ามี้ได้อย่างไรกัน

เย่ซือเฉินเห็นมือถือที่ถูกวางสายทิ้ง ตะลึงไปสองวินาที ดวงตาก็ได้เกิดเปลวไฟแห่งความโกรธขึ้นมา เวินลั่วฉิงกล้าวางสายเขาทิ้งหรือ？

เขาสูดลมหายใจเข้าหนึ่งครั้งแล้วโทรไปอีกหนึ่งรอบ

“ขออภัยค่ะ หมายเลขที่คุณโทรอยู่ ณ ขณะนี้ไม่สามารถติดต่อได้ค่ะ”

เวลานี้เย่ซือเฉินมีความใจร้อนอยากจะฆ่าคนยิ่งนัก เธอไม่เพียงแต่ไม่รับสายของเขา ยังจะมาปิดเครื่องให้อีก

ดี ดีมาก

และในเวลานี้หลังจากที่ผู้เชี่ยวชาญทางด้านการหลอกแม่อย่างลูกคนนี้ได้วางสายแล้ว เมื่อคิดไปสักพักก็รีบวิ่งไปที่ห้องนอนของพี่ชายตน

“พี่ชาย เมื่อกี้มีคนโทรหาหม่ามี้ ดุมากเลย”ถังจื่อซีทำปากโค้งงอ มาฟ้องพี่ชายตนด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

“ใครเหรอ？”เด็กน้อยถังจื่อโม่จะไม่อนุญาตให้ใครมาดุด่าหม่ามี้ของตนเด็ดขาด

“เหมือนจะเป็นสามีของหม่ามี้นะ”เด็กน้อยถังจื่อซีไม่ได้ปิดปัญหาเรื่องนี้ไว้ เพราะเธอรู้จักพี่ชายของตัวเองดี

ดวงตาของถึงจื่อโม่แวววาม สามีของหม่ามี้ดุหม่ามี้เหรอ？

“แล้วเขาพูดว่าไง？”ในน้ำเสียงตอนที่เด็กน้อยถังจื่อโม่ถามได้ปมความเย็นชาไว้ด้วย

“ฉันฟังได้ไม่ชัดเจนว่าพูดอะไร แต่ว่าเขาดุมากจนน่ากลัว ถึงขั้นกล้าดุแม่ ข่มขู่แม่ มันเกินไปจริงๆ” เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเด็กน้อยถังจื่อซีนั้นมีความโกรธเคือง

“อืม เกินไปแล้วจริงๆ”ถังจื่อโม่พยักหน้า ดุหม่ามี้ และยังข่มขู่หม่ามี้ มันเกินไปจริงๆ