บทที่ 1507 นี่มันช่างง่ายดายเหลือเกิน（1）

แต่การที่จู่ๆหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้มาเยี่ยมเยือนเขาอย่างกะทันหัน จะต้องมีธุระอย่างแน่นอน

？！เพียงแต่ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรกันแน่？！

ตั้งแต่ช่วงบ่ายเป็นต้นมาท่านหยวนก็ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาโดยตลอด กระทั่งตอนนี้ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ตอนนี้ในที่สุดหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ก็มาแล้ว แต่ว่าหัวหน้าไม่พูดไม่จา เขาก็ไม่ควรรีบร้อนถาม ถึงยังไงก็ต้องเชิญเขาเข้าไปก่อนค่อยว่ากัน

“รบกวนคุณหยวนแล้ว” เรื่องมารยาทพวกนี้แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่ผู้ดูแลจ้งล้วนเป็นคนจัดการ ไม่ว่าจะพูดยังไง พวกเขามาในวันนี้ก็เพราะมีเรื่องให้ช่วยเหลือ มารยาทที่ควรทำ ผู้ดูแลจ้งล้วนพยายามทำอย่างถึงที่สุด

“ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว เชิญ เชิญ เชิญ หัวหน้าเชิญ” เมื่อท่านหยวนเห็นว่าผู้ดูแลจ้งมีท่าทีที่กระตือรือร้นเช่นนี้ก็งงงวยเล็กน้อย ในใจอดไม่ได้ที่จะเริ่มคิดมาก

ท่านหยวนรู้ดีว่านี่คือผู้ดูแลองค์กรโกสต์ซิตี้ ในองค์กรโกสต์ซิตี้อาจจะพูดได้ว่ามีสถานะที่สูงส่งกว่าใครๆ

อีกทั้งท่านหยวนก็ทราบดีว่าท่าทีของผู้ดูแลก็เสมือนเป็นตัวแทนของท่าทีหัวหน้า

พวกเขากระตือรือร้นขนาดนี้ ท่านหยวนไม่คิดมากก็คงจะไม่ได้

เพราะถึงยังไงใครๆก็ต่างทราบถึงนิสัยของหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ดี อีกทั้งหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขา ซึ่งปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาเป็นคนที่องค์กรโกสต์ซิตี้ได้ช่วยชีวิตไว้

คุณนายหยวนมองดูคนสองสามคนเดินเข้าไปในห้องหนังสือเรียบร้อยแล้วจึงได้สติกลับมา แต่ว่าเธอก็ยังคงดูงงงวย ความประหลาดใจที่ปรากฎบนสีหน้าก็ไม่ได้ถูกปกปิดไว้

หลังจากที่ท่านหยวนพาซ่างกวนหงและผู้ดูแลจ้งเดินเข้าไปในห้องหนังสือ ซ่างกวนหงก็ยังคงไม่พูดไม่จา ท่านหยวนควบคุมตนเองอย่างระมัดระวัง ในใจรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย

เขานั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ด้วยอายุปูนนี้แล้ว คนที่สามารถทำให้เขาตื่นเต้นได้มีไม่มากนัก แต่ว่าตอนนี้เขายืนอยู่เบื้องหน้าของหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ แต่เขากลับไม่พูดอะไรเลย เขาจึงรู้สึกกดดัน รู้สึกถึงความตึงเครียด

ซ่างกวนหงไม่พูดไม่จา แน่นอนว่าท่านหยวนจะต้องเป็นคนเริ่ม เพราะถึงยังไงที่นี่ก็คือ คฤหาสน์หยวน อีกทั้งหัวหน้าก็ยังเป็นผู้มีพระคุณของเขา

“ยี่สิบเจ็ดปีก่อนหน้านี้หัวหน้าได้ช่วยชีวิต หลายปีมานี้ไม่มีโอกาสได้ตอบแทน วันนี้ได้พบกับหัวหน้า ก่อนอื่นเลยผมต้องขอขอบคุณหัวหน้ามากนะครับ ” ท่าทีของท่านหยวนในตอนนี้จริงใจเป็นอย่างมาก สิ่งที่ท่านหยวนพูดก็ล้วนเป็นคำพูดที่ออกมาจากใจ

หลายปีมานี้ เขาไม่มีโอกาสได้พบ แม้แต่คำว่าขอบคุณก็ไม่มีโอกาสได้เอ่ย

บางครั้งคำว่าขอบคุณสองคำนี้แม้ว่าจะดูเหมือนง่าย แต่ว่าในเวลานี้กลับเป็นตัวแทนน้ำใจของเขาที่ดีที่สุด

ท่านหยวนรู้ดีว่าหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ ไม่น่าจะมีเรื่องที่ต้องขอให้เขาช่วยเหลือ แต่ว่าเพื่อที่จะแสดงน้ำใจ ท่านหยวนจึงเสริมขึ้นประโยคหนึ่งว่า：“หากหัวหน้ามีเรื่องอะไรต้องการให้ผมจัดการ ผมจะปฏิบัติโดยไม่บอกปัดเลย ”

ท่านหยวนรู้นิสัยของหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ดี ดังนั้นท่านหยวนจึงคิดว่าหากมีเรื่องอะไรที่ต้องการให้เขาจัดการก็คงเป็นเรื่องที่ไม่ผิดกฎเกณฑ์ ไม่ผิดต่อจิตสำนึก ดังนั้นท่านหยวนจึงกล้าพูดเช่นนี้

“ท่านหยวนเกรงใจไปแล้ว ที่จริงก็ไม่ได้มีเรื่องพิเศษอะไร”ผู้ดูแลจ้งมองไปยังท่านหยวน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ท่าทางอ่อนโยนเป็นอย่างมาก

เมื่อท่านหยวนได้ยินคำพูดของผู้ดูแลจ้งก็คลายความกังวลลงเล็กน้อย：“มีเรื่องอะไรให้ผมจัดการก็บอกมาได้เลยนะครับ”

ผู้ดูแลจ้งบอกว่าไม่มีเรื่องอะไร นั้นก็แสดงว่ามีเรื่องแน่นอน

แน่นอนว่าสำหรับองค์กรโกสต์ซิตี้แล้วไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไร แต่สำหรับคนอื่นก็ไม่แน่

เพียงแต่ว่าผู้ดูแลจ้งก็ได้พูดอย่างตรงไปตรงมาขนาดนั้นแล้ว กลับทำให้ท่านหยวนไม่รู้สึกตรึงเครียดขนาดนั้นแล้ว ในเมื่อมีธุระจริงๆ งั้นก็คุยเรื่องธุระก่อนก็แล้วกัน แบบนี้ก็จะง่ายขึ้นมาก

“องค์กรโกสต์ซิตี้ของพวกเราเพิ่งจะวิจัยยาตัวใหม่เสร็จ ต้องการหาผู้ร่วมลงทุนในการผลิต แต่ว่ายาชนิดนี้ค่อนข้างพิเศษ มีปัญหาที่จะต้องระวังเป็นพิเศษ ดังนั้นพวกเราก็เลยอยากที่จะหารือกับคุณหยวนจะได้วางใจ ” ผู้ดูแลจ้งพูดสิ่งที่ตนเองเตรียมไว้ออกมา ซึ่งแน่นอนว่ารวมทั้งสัญญาที่ร่างไว้เรียบร้อยแล้ว

ท่านหยวนตะลึงงันอย่างเห็นได้ชัด ยาตัวใหม่ขององค์กรโกสต์ซิตี้ที่วิจัยสำเร็จต้องการที่จะให้พวกเขาเป็นผู้ผลิต ？

องค์กรโกสต์ซิตี้ต้องการหาผู้ผลิตรายอื่น？อีกทั้งยังเป็นยาที่เพิ่งวิจัยสำเร็จ

ท่านหยวนรู้ดีว่า เทคโนโลยีขององค์กรโกสต์ซิตี้นั้นนำสมัยเป็นพิเศษ ในด้านของอุปกรณ์ต่อสู้ ด้านเทคโนโลยี ด้านการแพทย์ ล้วนสามารถพูดได้ว่าทันสมัยที่สุดในโลก ยาที่องค์กรโกสต์ซิตี้พัฒนาออกมา จะต้องเป็นยาที่ล้ำค่ามากอย่างแน่นอน

ยาที่ล้ำค่าขนาดนี้จะแพร่งพรายข้อมูลออกไปไม่ได้เช่นกัน ตอนนี้องค์กรโกสต์ซิตี้ให้พวกเขาเป็นคนผลิต นั้นก็หมายความว่าเขายอมบอกข้อมูลเหล่านั้นกับพวกเรางั้นเหรอ？