บทที่ 1580 เขาชอบเธออยู่ (1)

ถึงแม้หลิวหยิงในตอนนี้จะมีความรน ทว่าเธอก็ยังคิดไปในด้านที่ดี นี่มีความสัมพันธ์อย่างสูงกับนิสัยของเธอ

“แต่ว่าเรื่องนี้ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งแล้ว ชัดเจนเลยว่าเรื่องใหญ่โตมาก ไม่ว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้ให้ใหญ่โต สถานการณ์ในตอนนี้ก็ไม่ดีต่อไป๋ยี่รุ่ยมากๆ” เวินลั่วฉิงแอบสุดหายใจลึก น้ำเสียงมีความเยือกเย็นเพิ่มขึ้น

“เมื่อกี้ฉันพูดเรื่องที่ตำรวจไปตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ ไม่ได้กังวลว่าทางตำรวจจะสร้างเรื่องใหญ่โต ฉันเกรงว่าหากตอนนี้เรื่องราวใหญ่โตแล้ว มีความเป็นไปมากที่สถานการณ์ในสถานที่เกิดเหตุจะถูกขุดออกมา พอถึงเวลาก็ร้ายแรงแล้ว” เวินลั่วฉิงกังวลสถานการณ์ต่อจากนี้ ตอนนี้สิ่งที่เผยแพร่ในอินเทอร์เน็ตยังไม่ร้ายแรงมาก หากมีคนขุดข่าวที่ลึกยิ่งกว่านี้ออกมา ผลที่ตามมาไม่อาจจะคาดคิดเลย

“ไม่หรอกมั้ง ใครจะขุดเรื่องพวกนั้นออกมา? ขอแค่ฝ่ายตำรวจไม่เผยแพร่ คนอื่นๆ ไม่มีทางรู้แน่นอน” หลิวหยิงจะมีความหวังอยู่เล็กน้อย ทว่าใบหน้าของเธอมีความรนเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน ยังรู้ดีว่าเวินลั่วฉิงไม่ได้พูดให้ตกใจเท่านั้น

“ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ทางตำรวจตัดสินใจแล้วว่าจะจัดการเป็นการส่วนตัวแท้ๆ แต่ว่าตอนนั้นกลับขึ้นเป็นข่าวหน้าหนึ่ง นี่ชัดเจนเลยว่ามีคนตั้งใจ เกรงว่าจะมีคนตั้งใจต่อต้าน และมีความเป็นไปได้ที่พุ่งมาทางไป๋ยี่รุ่ย แน่นอนว่าก็มีความเป็นไปได้ที่พุ่งมาทางไป๋หยิง ไม่ว่ายังไง เรื่องราวจะมีปัญหา ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามมีข่าวคราวมากมายเท่าไหร่” เวินลั่วฉิงเป็นคนที่จะคิดเรื่องราวไกลออกไปเสมอ เธอได้วิเคราะห์เรื่องที่อาจจะเกิดหลังจากนี้ให้กับหลิวหยิง

“งั้นเธอคิดว่าคนคนนี้พุ่งมาทางไป๋หยิง? หรือว่าต่อต้านไป๋ยี่รุ่ย?” ร่างกายของหลิวหยิงแข็งทื่อไปเลย สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ขณะนี้สีหน้าของเธอดูแล้วค่อนข้างแปลก

“ตอนนี้ยังไม่รู้ ต้องสืบให้ชัดเจนก่อนค่อยว่ากัน” ไม่ว่ายังไงแล้วเวินลั่วฉิงก็พึ่งได้รับข่าว เธอยังไม่ทันสืบเรื่องอะไรก็รีบมาหาหลิวหยิงแล้ว สำหรับเรื่องทั้งหมดเวินลั่วฉิงยังรู้ไม่เท่าหลิวหยิงเลย

“ทำไม? เธอรู้อะไรหรือเปล่า? รู้ว่าผู้ต้องสงสัยคือใครใช่ไหม?” เวินลั่วฉิงคาดเดาจากสีหน้าของหลิวหยิง สีหน้าของหลิวหยิงในตอนนี้ขาดเพียงแค่เขียนเรื่องราวไว้บนหน้าแล้ว

สีหน้าของหลิวหยิงเปลี่ยนไป เธอรีบเงยหน้าขึ้น มองไปทางเวินลั่วฉิง “เธอว่าเป็นไปได้ไหมที่จะเป็นซือถูมู่หรง?”

หลิวหยิงนึกถึงตอนที่อยู่ในวิลล่า ซือถูมู่หรงก็ได้พูดถึงเรื่องของไป๋ยี่รุ่ย ชัดเจนเลยว่าซือถูมู่หรงรู้เรื่องที่ไป๋ยี่รุ่ยฆ่าคนแล้วไปมอบตัว

และเธอก็พึ่งออกมาไม่นาน บนอินเทอร์เน็ตก็มีข่าวแบบนี้ปล่อยออกมา เพื่อนร่วมงานของเธอโทรบอกเธอแท้ๆ ว่าทางตำรวจจะจัดการเป็นการส่งตัว จะไม่เผยแพร่ข่าวออกมา ดังนั้นเธอจึงสงสัยซือถูมู่หรง

สงสัยว่าซือถูมู่หรงตั้งใจทำแบบนี้เพราะจะบีบบังคับให้เธอกลับไป

ซือถูมู่หรงมีความคิดในการทำแบบนี้ และซือถูมู่หรงก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

“ทำไมเธอถึงคิดว่าเป็นซือถูมู่หรง? เขามีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้เหรอ?” เวินลั่วฉิงตะลึงไปเลย เธอและซือถูมู่หรงติดต่อกันไม่มาก รู้จักกันก็ไม่มาก เวินลั่วฉิงคิดไม่ออกเลยว่าซือถูมู่หรงทำแบบนี้เพราะอะไร

ตามหลักแล้วซือถูมู่หรงและไป๋ยี่รุ่ยน่าจะไม่มีการติดต่อกัน แน่นอนว่าซือถูมู่หรงและไป๋หยิงยิ่งไม่มีทางเกี่ยวข้องกัน ดังนั้นหากจะบอกว่าเรื่องนี้ซือถูมู่หรงเป็นคนทำเหมือนจะไม่ถูกต้อง

“เขามี” ประโยคนี้ของหลิวหยิงยืนหยัดมาก เพราะว่าก่อนหน้านี้ซือถูมู่หรงได้ใช้ไป๋ยี่รุ่ยมาข่มขู่เธอไม่เพียงแต่ครั้งเดียวแล้ว

หลิวหยิงเม้มริมฝีปาก ลังเลไปสักพัก จากนั้นก็เอ่ยปากพูดขึ้น “ฉันชอบไป๋ยี่รุ่ย......”

หลิวหยิงพูดประโยคนี้แล้วก็หยุดลง มองไปทางเวินลั่วฉิงอย่างระมัดระวัง กลัวว่าเวินลั่วฉิงจะโกรธ

เวินลั่วฉิงยักคิ้วไปทีหนึ่ง สำหรับคำพูดนี้ของหลิวหยิงเธอมีความแปลกใจจริงๆ เมื่อก่อนเธอไม่รู้เลยว่าหลิวหยิงจะชอบไป๋ยี่รุ่ย แต่ว่านอกจากความแปลกใจแล้ว เวินลั่วฉิงก็ไม่ได้มีการตอบสนองใดๆ อีก

“เธอ......ไม่โกรธเหรอ?” หลิวหยิงมองไม่ออกถึงอารมณ์ใดๆ บนสีหน้าของเวินลั่วฉิง ก็อดถามไม่ไหว

“ทำไมฉันต้องโกรธ?” เวินลั่วฉิงอดหัวเราะไม่ไหว “เธอชอบไป๋ยี่รุ่ยคืออิสระของเธอ ชอบคนคนหนึ่งไม่ได้ผิด อีกอย่างเธอก็แอบชอบคนคนหนึ่งมาโดยตลอด แม้กระทั่งฉันยังดูไม่ออก ชัดเจนเลยว่าเธอไม่อยากให้การชอบของเธอส่งผลกระทบต่อผู้อื่น ดังนั้นทำไมฉันต้องโกรธ? ไม่ต้องบอกว่าฉันเลิกกับไป๋ยี่รุ่ยแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันยังคบกับไป๋ยี่รุ่ย การชอบของเธอแบบนี้ก็ไม่ผิด ฉันก็ไม่มีทางโกรธแน่นอน”

“ฉิงฉิง ขอบคุณเธอนะ เธอมักคิดเผื่อในจุดยืนของแนตลอด” หลิวหยิงมีความตื้นตันเล็กน้อย ในใจรู้สึกซึ้ง หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นไม่มีทางคิดแบบนี้แน่นอน มีเพียงแต่ฉิงฉิงที่คิดกับเธอแบบนี้จริงๆ