บทที่ 1630 รักษาความลับ

แต่ว่าซ่างกวนหงไม่พูด เขาก็คิดว่าไม่น่าจะมีเรื่องอะไร แล้วก็กินข้าวพร้อมกับพูดคุยกับจื่อซี จื่อโม่ไปด้วย อย่างมีความสุข

มู่เฉิงทานข้าวแล้ว จึงพาถังจื่อโม่และถังจื่อซีออกไปก่อน แต่ที่หมายกลับปิด จึงพาไปยังร้านหรูระดับท็อป แต่ถังจื่อโม่และถังจื่อซีก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะพวกเขามาสถานที่แบบนี้บ่อยครั้ง ในนั้นก็ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่ พวกเขาเดินไม่เท่าไหร่ จึงออกมา

เมื่อออกมาก็ไม่รู้จะไปที่ไหน มู่เฉิงรู้สึกว่าตอนนี้จะมีเวลาอีกเยอะ ควรจะพาพวกเขาไปเที่ยวที่ไหนดี? พวกเขาทั้งสองคงไปมาหลายที่ ยังมีอะไรที่พวกเขาสนใจอีกไหม? มู่เฉิงกำลังครุ่นคิด ถังจื่อซีจึงออกความคิดเห็นว่าไปที่สวนสนุก เธอชอบนั่งชิงช้าสวรรค์มาก อยู่บนที่สูงๆ นั้น ได้เห็นวิวตึกของเมืองทั้งเมือง เธอชอบความรู้สึกแบบนั้น ที่วิวสวยงามทุกอย่างอยู่ในสายตา

ถังจื่อโม่ไม่คัดค้าน พวกเขาทั้งสามจึงไปสวนสนุกกัน ถังจื่อซีรู้ตรอกซอกซอยดี เธอรีบมุ่งไปยังชิงช้าสวรรค์ ถังจื่อโม่นั่งรอเธออยู่ใกล้ๆ มู่เฉิงมองดูความสัมพันธ์ของทั้งสอง ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี ทั้งเข้ากันได้ดีและไม่รบกวนกัน และทั้งผูกพันกัน… มู่เฉิงคิดจบจึงตัดสินได้ว่า นี่คือความสัมพันธ์แบบคู่รักไม่ใช่เหรอ? จะเอาอะไรมาอธิบายพวกเขาได้ล่ะ?

ถังจื่อซียังเด็กอยู่ มู่เฉิงไม่กล้าให้เธอเล่นคนเดียว จึงจัดแจงถังจื่อโม่เรียบร้อย แล้วจึงพาถังจื่อซีไปนั่งชิงช้าสวรรค์ เดิมเขาอยากจะพูดกับถังจื่อซีและถังจื่อโม่ไปตรงๆ เรื่องตรวจDNA แต่ตอนนี้เปลี่ยนความคิดนั้นแล้ว

“จื่อซี หนูชอบคุณปู่ซ่างกวนไหม? ” เขาไม่กล้าถามออกไปตรงๆ จึงหยั่งเชิงดูก่อน ถังจื่อซีและถังจื่อโม่ทั้งสองคนนี้ ถึงแม้ว่าถังจื่อโม่จะยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง แต่เขาฉลาดหลักแหลม มีความคิดความอ่าน จื่อซีใสซื่อกว่า และทำอะไรตามใจตัวเอง ดังนั้นถังจื่อซีจะลงมือจากจุดนี้ได้ง่ายดายกว่า

“ชอบสิ! หนูชอบคุณปู่ซ่างกวนที่สุดเลย!” ถังจื่อซีตอบออกไปตรงๆ จนแทบจะไม่ต้องคิดอะไร สีหน้าร่าเริงสดใส มู่เฉิงก็รู้สึกสบายใจ เขาจึงถามต่อว่า “อย่างนั้น หนูอยากให้คุณปู่ซ่างกวนเป็นคุณตาของหนูไหม? แบบมีสายเลือดเดียวกัน? ”

ถังจื่อซีมองเขาด้วยความสงสัย คุณตา? หมายความว่าอะไรเหรอ? เธอรู้ว่าคุณตาคือพ่อของคุณแม่ แต่คุณปู่ซ่างกวนมีความสัมพันธ์กันอย่างไร? เธอจ้องมู่เฉิงเขม็ง

มู่เฉิงถอนหายใจ เด็กที่ฉลาดเกินไป คงจะบอกอะไรไม่ได้เลยสินะ แต่เพราะความฉลาดนี้ ทำให้เขาชอบ เขาจึงตอบอย่างไม่อ้อมค้อม “หนูคงจะรู้สินะ ว่าพ่อเลี้ยง หรือคุณปู่ซ่างกวนของหนู เขาขาดการติดต่อกับลูกสาวไปตั้งนานแล้ว ลูกสาวของเขาอายุเท่าๆ กับแม่ของหนู ตอนนี้ พวกเรากำลังสงสัยว่าแม่ของหนูคือลูกสาวของเขา”

“แล้วทำไมลุงไม่ไปหาคุณแม่เองเลยล่ะ? ” ถังจื่อซีถามด้วยความสงสัย ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ก็ควรจะไปหาแม่ของเธอไม่ใช่เหรอ? จะมาพูดกับเธอทำไม

“เพราะ ไม่กล้า” มู่เฉิงโกหกออกไป เขาทำท่าทางดูเหมือนเสียใจและรู้สึกผิด “หลายปีมานี้ พ่อเลี้ยงไม่ได้ทำหน้าที่ของคนเป็นพ่อ เขากลัวว่าแม่ของหนูจะไม่ให้อภัยเขา เขายิ่งกลัวว่าตามหาผิดคน แล้วพลอยจะดีใจไปเองเปล่าๆ และก็กลัวจะสร้างความเดือดร้อนให้แม่ของหนู ทำให้พวกหนูไม่ชอบเขา”

ถังจื่อซีค่อนข้างเข้าใจความรู้สึกนั้น ตอนแรกที่คุณพ่อมาหา ในใจของเธอก็มีความรู้สึกต่อต้านเล็กน้อย เธอโทษที่พ่อทิ้งพวกเธอและแม่ไป พี่ชาย ทำไมไม่มาหาพวกเขา เมื่อถึงตอนนั้นทีไร เธอมักจะมองไปทางแม่ แต่ว่าแม่ดีต่อพวกเขามาก ดีมากๆ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดถึงเรื่องนี้ แต่ว่า เธอก็แอบสงสัยตัวเอง หรือเป็นเพราะว่าเธอไม่ดี พ่อถึงไม่ชอบและไม่อยากได้เธอ ความสับสน ความกลัว และความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความหวังนั้น เธอจำมันได้ดี ตอนนี้ คุณปู่ก็รู้สึกแบบนี้กับคุณแม่เหมือนกันรึเปล่า?

มู่เฉิงมองสีหน้าของถังจื่อซีที่เปลี่ยนไปมา จนกลับมาเป็นปกติ เขาไม่ได้เร่งรีบ ถังจื่อซีฉลาดมาก ไม่ต้องให้เขาพูดอะไรมากมาย เธอก็เข้าใจมันได้เอง

“ถ้าหากคุณปู่เป็นพ่อของคุณแม่จริงๆ เขาจะยอมรับคุณแม่ไหม? ” ถังจื่อซีถามออกมาด้วยความหวัง เธอชอบคุณปู่ซ่างกวนมาก ถ้าเป็นคุณตาของเธอ ก็คงจะดีใจมากๆ แต่ว่า คุณแม่จะชอบคุณปู่ไหม? คงจะชอบ เธอนึกถึงที่คุยโทรศัพท์เมื่อวันก่อน ตอนนั้นคุณแม่ชอบคุณปู่มาก ตอนนั้นที่ให้พวกเขาอยู่ต่อ คงเป็นเพราะเหตุนี้อย่างแน่นอน ส่วนตรงนี้ถังจื่อซีรู้สึกวางใจ แต่ว่า… คุณปู่จะชอบคุณแม่ไหม? เขายังอยากยอมรับคุณแม่กลับมาไหม? เธอไม่รู้ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าคุณปู่ชอบจื่อซีและจื่อโม่ แต่เธอไม่แน่ใจเรื่องซ่างกวนหงจะชอบเวินลั่วฉิง จึงถามออกไป

“ถ้าหากแม่ของเธอเป็นลูกสาวของพ่อเลี้ยงจริงๆ ไม่ว่าจะยากเย็นแค่ไหน พ่อเลี้ยงก็จะรับเธอกลับมา ถ้าหากแม่ของเธอไม่ใช่ลูกสาวของพ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยงก็ยังคงดีกับหนูและจื่อโม่เหมือนเดิม เพียงแต่มีเรื่องกวนใจแม่ของหนูน้อยลงเท่านั้น” มู่เฉิงค่อยๆ พูด ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และปลอมประโลม

“หนูจะทำมัน หนูเต็มใจที่จะทำการตรวจDNAกับคุณปู่ หนูหวังว่าปู่จะเป็นตาที่แท้จริงของหนูนะคะ! ถ้าไม่ หนูก็จะไม่บอกคุณแม่” ถังจื่อซีรู้สึกไม่สบายใจ เธอหวังว่าซ่างกวนหงจะเป็นตาของเธอ แต่เธอกลัวว่าจะไม่ใช่ เธอกัดฟันของเธอและถาม มู่เฉิง: "เรื่องนี้อย่าบอกกับพี่ชายของหนูได้ไหม และรักษาเป็นความลับสำหรับ เราสองคนถ้าแน่ใจว่าคุณปู่เป็นตาของพวกเราเมื่อไหร่ค่อยบอกเขา โอเคไหม”