บทที่ 1662 สารภาพกับเวินลั่วฉิง

หลิวหยิงช่วงสองสามวันนี้ไม่ได้ออกไปไหน เพราะคุณแม่หลิวอยู่ที่นี่ เธออารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย เอาซือถูมู่หรงทิ้งไว้ข้างหลัง

วันนี้อากาศดี หลิวหยิงพาแม่คุณแม่หลิวออกไปข้างนอก ไม่ต่างจากที่คาดคิดก็พบว่าซือถูมู่หรงตามมา หลิวหยิงไม่สนใจโดยสิ้นเชิง ตอนที่กลับมาก็พบว่าเวินลั่วฉิงมาแล้ว เธอไม่ได้เข้าประตูมา รออยู่ที่ศาลา หลิวหยิงพอเข้ามาก็เห็นแล้ว เธอรู้สึกประทับใจเล็กน้อย บ้านหลังนี้เดิมทีก็เป็นของเวินลั่วฉิง เธอมีกุญแจ ตอนนี้ก็แค่ให้เธอยืมพักอาศัย แต่กลับให้ความเคารพมากพอ ตัวเองไม่อยู่ก็ไม่ได้เข้าไปในบ้าน ราวกับว่าบ้านหลังนี้เป็นของตัวเอง หลิวหยิงรู้ว่านี่คือเวินลั่วฉิงไม่ได้กดดันเธอ ไม่ทำให้เธอรู้สึกว่าอาศัยคนอื่นอยู่

หลิวหยิงเดินเข้ามา เรียกฉิงฉิงทีหนึ่ง

เวินลั่วฉิงเงยหน้าขึ้น เห็นหลิวหยิงเดินเข้ามาพอดี ย้อนแสงเล็กน้อย ดังนั้นจึงมองเห็นใบหน้าไม่ชัด แค่รู้สึกว่าทั้งตัวคนดูสดใสไม่น้อย

“คุณมาก็ตรงเข้าไปข้างในได้เลย นี่คือบ้านของคุณ” หลิวหยิงพูดอย่างตรงไปตรงมา เธอถือว่าที่นี่เป็นสถานที่พักอาศัยชั่วคราว ไม่มีความรู้สึกว่าเป็นบ้านตัวเอง ฉิงฉิงไม่จำเป็นต้องคิดมาก

เวินลั่วฉิงไม่เห็นด้วย “คุณอาศัยอยู่ด้านใน ก็คือเจ้าของที่นั่น ฉันไม่มีทางเข้าไปโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากคุณหรอก” เวินลั่วฉิงเข้าใจความหมายของหลิวหยิง ไม่พูดถึงตอนที่หลิวหยิงอาศัยอยู่ที่นั่นคนเดียว เธอไม่มีทางเข้าไปตามอำเภอใจแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ยังมีคุณแม่หลิวเพิ่มมาอีก ยิ่งไม่สามารถทำตามอำเภอใจมากเกินไป เธอหวังว่าหลิวหยิงจะอยู่อย่างสบายๆ ไม่กังวลอะไร

“ไปกันเถอะ เราเข้าไปกันก่อน” หลิวหยิงพูด และกลับไปที่ห้องกับคุณแม่หลิวและเวินลั่วฉิง เวินลั่วฉิงมองดูห้องนั่งเล่นที่สะอาด รวมถึงการตกแต่งที่ไม่ต่างจากเมื่อก่อนสักเท่าไหร่ ขมวดคิ้ว นี่แทบจะเหมือนกับตอนที่ไม่มีใครอยู่ หลิวหยิงไม่ได้เติมแต่งอะไรเลย คือ...ไม่กะว่าจะอยู่นานงั้นหรอ?

“ฉิงฉิง ฉันมีเรื่องหนึ่งอยากจะคุยกับคุณ” หลิวหยิงนั่งลง ชงกาแฟ มองเหวินเวินลั่วฉิงอย่างเคร่งขรึม

เวินลั่วฉิงพยักหน้า นั่งลงข้างๆ ส่งสัญญาณบอกให้หลิวหยิงพูดมาเลย เธอตั้งใจฟังอยู่

“ช่วงที่ผ่านมานี้ขอบคุณคุณมากที่ดูแล ฉันกับแม่ปรึกษากันแล้ว กะว่าจะออกจากที่นี่” หลิวหยิงสับสนไปครู่หนึ่ง ราวกับว่า... เรื่องนี้ตัดสินใจง่ายๆขนาดนี้เลยเหรอ? หลิวหยิงรู้ เมื่อเธอบอกกับเวินลั่วฉิงแล้ว ถ้าอย่างนั้น จะไม่เปลี่ยนคำพูดแน่นอน จากไป เป็นเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็ว

แม้ว่าในใจจะรู้สึกมานานแล้ว แต่ตอนที่หลิวหยิงพูด หัวใจของเวินลั่วฉิงก็ลึกลง เร็วขนาดนี้เลย? ควรจะพูดว่า หลิวหยิงตัดสินใจแบบนี้จริงๆหรอ? การจากไปเป็นเรื่องง่ายๆ แต่การหลุดพ้นจากการควบคุมของซือถูมู่หรง ไม่ใช่เรื่องที่จะทำสำเร็จง่ายๆ จุดประสงค์ของหลิวหยิง น่าจะเป็นออกจากซือถูมู่หรงล่ะมั้ง?

“คุณคิดดีแล้วหรอ?” เวินลั่วฉิงไม่ได้ถามอย่างอื่นมากมาย พูดตรงประเด็นเลย เหตุผลที่หลิวหยิงพิจารณาอาจจะมากมาย ไม่ใช่แค่พวกนี้ที่เธอคิด แต่ว่า เธอจะไม่ซักถามแน่นอน เรื่องของหลิวหยิง เธอคิดดีแล้วก็พอแล้ว

เวินลั่วฉิงมองบนตัวของคุณแม่หลิวที่อยู่ข้างๆ เธอดูเงียบมาก แต่สีหน้าของเธอกลับหนักแน่นมาก มองหลิวหยิงแน่น ไม่ได้บ่นว่า มีเพียงความเป็นห่วงเท่านั้น เวินลั่วฉิงเข้าใจ การตัดสินใจนี้ของหลิวหยิง ไม่เพียงแค่ทำให้คุณแม่หลิวเห็นด้วย แต่ยังได้รับการสนับสนุนที่มากพออีกด้วย

เวินลั่วฉิงอุทานถึงความรักอันยิ่งใหญ่ของแม่ ความรักที่มีต่อหลิวหยิง ทำให้คุณแม่หลิวละทิ้งความเกลียดชัง เธอสนับสนุนการตัดสินใจของหลิวหยิง และรอคอยที่จะพาหลิวหยิงจากไปด้วย

หลิวหยิงเงียบไปครู่หนึ่ง: “อืม ฉันคิดดีแล้ว ถ้าไม่ออกจากที่นี่ ฉันไม่มีวันหลุดพ้นจากซือถูมู่หรงได้ ฉันอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่” สักพักก็จากไป หลิวหยิงอาลัยอาวรณ์จริงๆ แต่เมื่อนึกถึงซือถูมู่หรงอยู่ที่นี่ เธอสามารถละทิ้งได้ คนเราเมื่อได้อะไรมาในเวลาเดียวกัน ก็ต้องยอมละทิ้งบางอย่าง และเธอตอนนี้ ละทิ้งอดีตทั้งหมดที่มีกับซือถูมู่หรงแล้ว เคยมีความสุขก็ดี ความทุกข์ก็ช่าง ล้วนถือว่าผ่านไปแล้ว

'ที่จริงแล้ว แม้ว่าจากไป ซือถูมู่หรงไม่ยินยอม คุณก็หลุดพ้นจากเธอไม่ได้หรอก' เวินลั่วฉิงอยากจะพูดแบบนี้ แต่ เธอก็ไม่ได้พูด ทุกคนเลือกไม่เหมือนกัน หลิวหยิงจากไป อาจจะเป็นเรื่องดี นอกจากนี้ ถ้าหากหลิวหยิงจะไปจริงๆ มีเธอช่วยเหลืออยู่ภายหลัง ซือถูมู่หรงก็ไม่มีทางหาหลิวหยิงเจอโดยเร็วแน่

“ตกลง ฉันจะช่วยคุณ” เวินลั่วฉิงพูด เวลานี้ ไม่ว่าในใจเธอ ซือถูมู่หรงจะรู้สึกอย่างไรกับหลิวหยิง เธอเคารพการตัดสินใจของหลิวหยิง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในภายหลัง เธอจะช่วยหลิวหยิงอย่างแน่นอน

หลิวหยิงส่ายหัว เธอมองเวินลั่วฉิง พูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อยว่า: “ฉิงฉิง ฉันคิดดีแล้ว ครั้งนี้ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ช่วยตรงๆ ซือถูมู่หรงทำอะไร โหดเหี้ยมไร้ความปรานี ฉันไม่อยากลากเธอเข้าไปเกี่ยวด้วย” หลิวหยิงนัยน์ตาไม่แน่นอน ทั้งที่การตัดสินใจนี้ ตอนที่เธอทำลงไป แน่วแน่มั่นคง ทำไมตอนนี้พูดออกมาแล้ว รู้สึกปวดใจและลังเลเล็กน้อยล่ะ? ตกลงว่าเธออาลัยอาวรณ์อะไรงั้นเหรอ? หลิวหยิงหาไม่เจอ แค่รู้สึกว่าในใจติดขัด ไม่ว่าอย่างไรก็รู้สึกไม่อึดอัด