บทที่ 1667 เย่อหยิ่งและไร้ความรู้สึก

“ดังนั้น ระหว่างเรา คุณไม่เคยหวั่นไหวเลยงั้นหรอ?” ซือถูมู่หรงได้ยินเสียงตัวเองถามอย่างสั่นเครือ เรื่องที่สิ้นหวังที่สุด คงจะเป็นเรื่องนี้ล่ะมั้ง? เธอมีหลายอย่างที่อยากทำ มีที่ที่อยากไป มีคนที่อยากจะอยู่ด้วย แต่ไม่มีสักคนที่เกี่ยวข้องกับตัวเอง ควรจะเป็นความรู้สึกแบบไหนกันนะ? กลัว...ไม่เพียงแค่ไม่สนใจหรอกมั้ง? นั่นคือความไม่สนใจและความเฉยเมยที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เวลานี้ ซือถูมู่หรงไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไป เขาตระหนักได้อย่างชัดเจน หลิวหยิง แท้จริงแล้ว ไม่ได้รักเขา ไม่เพียงแต่ไม่รัก เกรงว่า แม้แต่เกลียดก็ไม่มีเหลือ สิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ ก็คือเฉยเมย

แต่ว่า เฉยเมยแล้ว ระหว่างพวกเขายังคงมีความรู้สึกอะไรอีกล่ะ? ซือถูมู่หรงยิ้มเยาะ ที่แท้ ล้วนเป็นตัวเองที่ปรารถนาอยู่คนเดียวจริงๆ ถ้าอย่างนั้น...เขาควรจะปล่อยให้หลิวหยิงจากไปใช่ไหม? รักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายของพวกเขา?

ซือถูมู่หรงสับสน ในความสัมพันธ์ เขาไม่เคยใช้หัวใจจริงๆ หลิวหยิงคนเดียว เขาใช้ความพยายามอย่างมาก แต่สุดท้ายก็ได้ผลลัพธ์แบบนี้ ไม่ใช่ไม่แค้น ไม่ใช่รู้สึกไม่ยินยอม แต่เหมือนพอมีเรื่องตอนเริ่มต้น มีเรื่องพ่อของหลิวหยิงเสียชีวิต ทุกอย่างก็เข้าใจได้ แต่...ในใจกลับไม่สามารถยอมรับได้ทั้งหมด

ตอนที่แต่ละคนทุ่มเทความรู้สึก ก็หวังว่าจะได้ผลตอบแทนที่เท่าเทียม เราใช้ความจริงใจ ทำในสิ่งที่ตัวเองทำได้ และอยากทำ แต่กลับไม่ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ ในใจก็ไม่ยินยอม แต่ว่า ดูเหมือนตอนที่เข้าใจจริงๆ หลายๆคนก็จากไปอย่างเงียบๆ ไม่ใช่ว่าไม่สนใจแล้ว ก็แค่ยอมรับความจริงนี้ได้แล้ว

หลิวหยิงเงียบไปครู่หนึ่ง พยักหน้า: “ใช่ ตั้งแต่แรกฉันก็บอกตัวเองแล้วว่า ไม่อนุญาตให้หวั่นไหวกับคุณ ยิ่งไม่ให้ตกหลุมรักคุณ”

คำถามของซือถูมู่หรงทำให้หัวใจของหลิวหยิงเจ็บปวด ความรู้สึกนี้ กะทันหันเกินไป หลิวหยิงไม่อยากไปหาเหตุผลที่ทำให้เกิดความรู้สึกนี้ ปฏิเสธซือถูมู่หรงอย่างใจเย็น เธอจะไม่ยอมให้ตัวเองผูกพันธ์อะไรกับซือถูมู่หรงแน่นอน ถือโอกาสนี้ ตัดขาดจากกัน

ซือถูมู่หรงมองสีหน้าที่สงบและจริงจังอย่างมากของหลิวหยิง จู่ๆก็ยิ้ม ถ้ามีคนเย็นชาเพิ่มหนึ่งคน หลังจากมาอยู่ร่วมกับคนหนึ่งห้าปี ยังจะพูดอย่างใจเย็นแบบนี้ได้ไหม? เวลาห้าปี ระหว่างพวกเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ น่าตลกสิ้นดี

ถ้าพวกเขาก็แค่รู้จักกัน ไม่ได้พูดคุยกัน ความผูกพันธ์ห้าปี ก็เหมือนกับห่านเดินเหยียบพื้นหิมะ ไม่ทิ้งร่องรอยแม้แต่น้อย แต่ว่า เขาและหลิวหยิง ชิดใกล้สนิทสนมกัน ร่วมเตียงเดียวกัน ห้าปี กลับไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย รู้จักกันนานก็จะเกิดเป็นความรัก แม้ว่าจะไม่เกิดความรัก ก็ควรต้องมีความรู้สึกอื่นสิ? แต่ว่า หลิวหยิงกลับไม่เหลือความรู้สึกใดๆไว้เลย ตกลงตัวเองโหดร้าย หรือว่าหลิวหยิงไร้หัวใจกันแน่?

ซือถูมู่หรงรู้สึกว่าตอนนี้หัวใจของตัวเองค่อยๆเจ็บปวด ราวกับมีอะไรมาหยิกทีละนิด แล้วยังใช้เข็มแทง ใช้มีดกรีด

ความเจ็บปวดแบบนี้ เริ่มแรกแค่ตรงก้นบึ้งหัวใจ จากนั้นค่อยๆกระจายไปยังแขนขาทีละนิด ซึมเข้าไปในกระดูก สุดท้าย ทั้งร่างกายล้วนเจ็บปวด ซือถูมู่หรงอดไม่ได้คิดอยากจะบีบหัวใจสักหน่อย ให้เขาหยุดความเจ็บปวดนี้ แต่ ... เขาทำไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้ความเจ็บปวดไหลไปทั่วร่างกาย เลือดไหลทั่ว มีดก็กรีดผ่าน เจ็บปวดไม่สิ้นสุด

“ดังนั้น คุณอยากจะแยกจากกัน แยกจากกัน...ตลอดกาลหรอ?” ซือถูมู่หรงถามนิ่งๆ ระหว่างพวกเขา เหมือนไม่มีอะไรจะต้องคุยแล้ว และก็ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่แล้ว ซือถูมู่หรงมองใบหน้าที่งดงามของหลิวหยิง ไม่เคยรู้สึกว่าดูดีขนาดนี้เท่าตอนนี้มาก่อน และก็ไม่เคยน่ารังเกียจขนาดนี้เท่าตอนนี้เช่นกัน ความจริงใจของเขา ถูกหลิวหยิงละทิ้ง ละทิ้งโดยที่ไม่มีใจรับผิดชอบแม้แต่น้อย ถือโอกาสตอนละทิ้ง เธอยังไม่รู้สึกว่าความรู้สึกนี้มีความสำคัญอะไร ซือถูมู่หรงรู้สึกว่า เขาเป็นคนทำถึงขนาดนี้ ช่างน่าเศร้า อย่างแท้จริง