บทที่ 1669 รอยแผลเป็นที่ทั้งร่างกายปิดซ่อน

คุณแม่หลิวตอนนี้ทำได้เพียงแค่รอคอย ให้หลิวหยิงไม่มีความรู้สึกต่อซือถูมู่หรงจริงๆ

แต่ว่า...เป็นไปได้ยังไง? จะไม่มีแม้แต่น้อยได้ยังไง? คนไม่ใช่ต้นไม้ใบหญ้า สนิทแล้วจะได้ไม่มีความรู้สึก หลิวหยิงเดินตามคุณแม่หลิวเข้าไปในห้องอย่างนิ่งเงียบ ตอนที่นั่งลงบนโซฟา ยังคงไม่ตอบสนองเล็กน้อย นี่ จบแบบนี้จริงหรอ? ซือถูมู่หรงจากไปง่ายๆแบบนี้เลย? ถ้าอย่างนั้น เธอก็ใช้ชีวิตอย่างผ่อนคลายกว่านี้หน่อยได้แล้วใช่ไหม ไม่ต้องกังวลว่าซือถูมู่หรงจะทำอะไรกับตัวเอง จะทำอะไรกับคนในครอบครัว และไม่มีการติดต่อใดๆกับซือถูมู่หรง หลิวหยิงรู้สึก ราวกับว่าหินก้อนใหญ่บนตัวแตกกระจายในทันใด เธอผ่อนคลายทันทีสามารถทำเรื่องของตัวเองคนเดียวได้แล้ว หลิวหยิงยิ้มออกมา

แต่ว่า รอยยิ้มกลับขมขื่นขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งอยากจะหลั่งน้ำตา——ด้วยความสบายใจ ความว่างเปล่า ในใจเหมือนว่าจะว่างเปล่า หลิวหยิงจับหน้าอกของเธอ ตรงไหน เจ็บเล็กน้อย แล้วก็มึนงง เธอไม่รู้เลย ว่าตัวเองทำอะไรหายไป แค่รู้สึกอึดอัด น้ำตาเอ่อล้นในขอบตาอย่างควบคุมไม่ได้ หลิวหยิงสับสนเล็กน้อย น้ำตาก็ไหลลงมา เต็มปกเสื้อไปหมด หลิวหยิงลูบใบหน้า บนหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เลอะเต็มมือ หลิวหยิงจ้องเขม็งไปที่น้ำตาในมือ เกิดอะไรขึ้น นี่คือสิ่งที่เธอต้องการแท้ๆ ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ? ทำไมจะต้องร้องไห้?

หลิวหยิงจ้องมองที่หยดน้ำบนฝ่ามืออย่างไม่เข้าใจ ค่อยๆคืนสติกลับมา น้ำตาก็ค่อยๆหยุดลง เธอสับสนเล็กน้อย เมื่อกี้เธอ เป็นอะไรไป? ทำไมอารมณ์ถึงควบคุมไม่ได้ หลิวหยิงค่อยๆจัดการกับตัวเอง หลับตาลงพักผ่อนสักพัก

คุณแม่หลิวยืนอยู่ข้างๆ ปวดใจไม่น้อย เมื่อกี้ หลิวหยิงหมกมุ่นอยู่กับอารมณ์ของตัวเองโดยสิ้นเชิง ไม่รู้สึกถึงคนรอบตัวเลยสักนิด และท่าทางของหลิวหยิง เหมือนกับถูกอารมณ์ควบคุมไปครู่หนึ่ง เธอก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร บางครั้ง จิตใจของคนก็ไม่รู้สึกอะไร แต่ร่างกายจดจำเรื่องพิเศษเหล่านั้น คนพิเศษ หลิวหยิงควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ตลอด ได้ ความรู้สึกที่สะสมมาก่อนหน้านี้ จะต้องมีพื้นที่ระบาย เมื่อกี้ หลิวหยิงน่าจะถูกอารมณ์ควบคุม ความสุขของเธอ น้ำตาของเธอ ล้วนเป็นเรื่องจริง

เธออยากจะหนีจากซือถูมู่หรง พอใจแล้ว มีความสุขแล้ว เธออาลัยอาวรณ์ซือถูมู่หรง นี่คือเรื่องที่หลิวหยิงไม่รู้สึกถึง แต่ว่าร่างกายรู้สึกได้ ดังนั้น ถึงร้องไห้แทนเธอ

คุณแม่หลิวสูดจมูกเล็กน้อย——พรหมลิขิตร้าย! น่าเสียดาย ยังฝังลึกขนาดนี้ คุณแม่หลิวไม่เกลียดหลิวหยิง และก็ไม่รู้สึกว่าหลิวหยิงทำอะไรผิด เธอคือผู้ถูกกระทำ ห้าปี ซือถูมู่หรงให้เธอเซ็นสัญญาที่อัปยศ แต่ในใจของหลิวหยิง ยอมรับได้แน่นอน เธอทำเพื่อคนในครอบครัวของตัวเอง ดังนั้น เธอรู้สึกขอบคุณมากกว่ากล่าวโทษซือถูมู่หรงอย่างแน่นอน อยู่ร่วมกันกับคนคนหนึ่งด้วยความรู้สึกขอบคุณ จะไม่รู้สึกหวั่นไหวง่ายๆได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น พูดโดยรวม ซือถูมู่หรงเป็นผู้ชายที่โดดเด่นคนหนึ่งจริงๆ ยอดเยี่ยม ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ถ้าใช้ความจริงใจต่อหลิวหยิง จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่สามารถต้านทานได้? คุณแม่หลิวก็เป็นผู้หญิงเช่นกัน ก็มีช่วงที่มีความรัก ตกหลุมรักคนที่โดดเด่นคนหนึ่ง ง่ายมาก ส่วนห้าปีที่อยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืน ความรู้สึกได้แทรกซึมเข้ามาในชีวิตนานแล้ว หลิวหยิงก็ควบคุมอย่างมีสติมาตลอด

น่าเสียดาย...ความรู้สึกเรื่องแบบนี้ คนควบคุมไม่ได้ ความรักไม่รู้ว่าเริ่มจากตรงไหน พอมีก็ลึกลงไป มากเข้าจนเมื่อคุณรู้ตัว ก็มีความรู้สึกลึกซึ้งไปเสียแล้ว เวลานั้น จะกำจัดออกไปได้อย่างไร?

คุณแม่หลิวใจแหลกสลาย เธอกลัวเหลือเกิน เมื่อก่อน เธอกลัวซือถูมู่หรงจะมาพัวพันกับหลิวหยิง ตอนนี้ เธอกลัวว่าหลิวหยิงจะใช้ความจริงใจกับซือถูมู่หรง ที่น่ากลัวกว่านั้น ความจริงใจนั้นถูกหลิวหยิงกดเอาไว้ในใจมาตลอด ไม่ได้แสดงออกมา และตอนนี้ เธออาจจะยังไม่รับรู้ แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นล่ะ? ถ้าเกิดมีเรื่องบังเอิญอะไรขึ้นล่ะ? คุณแม่หลิวตอนนี้หวังว่า ซือถูมู่หรงและหลิวหยิงจะไม่ได้เจอกันอีกตลอดไป เรื่องระหว่างพวกเขาทั้งหมด ความรู้สึกทั้งหมด ฝังกลบไปเลยเถอะ ไม่ต้องมีวันที่ได้เห็นแสงอาทิตย์อีกครั้งไปตลอดกาล

คุณแม่หลิวอยากเข้าไปกอดหลิวหยิง แต่ว่า เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ เธอรู้ว่าหลิวหยิงไม่รู้สึกว่าเมื่อกี้ประสบอะไรมา แต่เป็นเพียงการปฏิเสธธรรมดาๆ เพียงคำง่ายๆสองสามประโยค ความหมายที่อยู่ข้างใน ไม่มีอะไรนอกการจากลา ความสุขในตอนนี้ ชัดเจนและรู้แล้ว การจากไปของซือถูมู่หรง การหลุดพ้นของตัวเอง แต่ ความโศกเศร้าในนั้นล่ะ? คุณแม่หลิวไม่แน่ใจว่าหลิวหยิงรู้ เมื่อกี้ตอนเธอฟื้นคืนอารมณ์กลับมา ก็ควบคุมอย่างรวดเร็ว แสดงว่าเธอไม่เข้าใจเลย เมื่อกี้ตัวเองเกิดอะไรขึ้น การสูญเสียการควบคุมพวกนั้น เธอไม่มีทางเข้าใจ ดังนั้นตอนนี้เลยได้แต่หลับตาพักสมอง แต่ไม่ได้เสียใจ