บทที่ 1694 สิ่งที่ยังคงยืนหยัด

“คนอื่นๆ ถ้าไม่ใช่คนที่ไม่รู้จัก ก็ไม่มีผลอะไรกับคนสองคน ถ้าไม่ใช่ทหารที่ถูกบังคับ ถ้าไม่ใช่การทำเพื่อคนอื่น ถ้าไม่ใช่เพราะอุปสรรค ถ้าเตะทิ้งก็หลุดพ้น ถ้าไม่เตะทิ้งก็จะหยุดอยู่แค่นี้”คุณแม่อันพูดอย่างสงบนิ่ง และอันฉีก็วิตกเมื่อเธอได้ยิน แล้วเธอก็ได้ยินแม่ของเธอพูดต่อว่า “แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันไม่ใช่เหตุผลที่ลูกจะต้องใส่ใจเขามาก ปล่อยให้พวกเขาสองคนจัดการเรื่องของตัวเอง”

“แม่คะ หนูรู้แล้วค่ะ หนูจะไม่ยุ่งกับสองคนนั้นอีกต่อไป วันนี้หนูทำเกินขอบเขตไป หลังจากนี้ถ้าผู้หญิงไม่พูดถึงอีก หนูจะแสร้งทำเป็นว่าไม่เคยพูดถึงและหนูจะไม่ไปที่นั่น หนูจะไม่เป็นฝ่ายไปก่อกวนพวกเขาก่อน ไม่มีโอกาสแน่นอน” ไม่ใช่สิ งานของเธอคือติดตามผู้ช่วยพิเศษเจียงและเธอได้พบกับผู้อำนวยการซือถู เป็นครั้งแรก เดิมทีก็ไม่ได้คลุกคลีอะไรกัน น่าจะไม่มีปัญหาอะไร

“งั้นก็ดีแล้ว แม่ไม่ต้องการให้ลูกตกอยู่ในความสัมพันธ์ระหว่างคนอื่น การปรากฎตัวของลูกเป็นสิ่งที่โหดร้ายที่สุดสำหรับผู้หญิงอีกคนและมันจะทำลายโลกของเธอ” คุณแม่อันพูด เธอไม่ได้ต้องการอะไรมาก เพื่ออนาคตของอันฉี ความหวังเดียวคือการมีคนที่รักเธอ เธอไม่ได้แสวงหาความมั่งคั่งตราบใดที่เธอมีแรงจูงใจในตนเองและเธอไม่สามารถทนต่อลูกของเธอเองที่เข้ามาแทรกแซงความรู้สึกของคนอื่นในฐานะบุคคลที่สามซึ่งแย่กว่าการปล่อยให้เธอตายเสียอีก

“แม่คะหนูจำประโยคนี้ได้แล้ว” อันฉีบอกว่าเธอร้อนตัวนิดหน่อย ถ้าคนที่พบก่อนหน้าไม่ใช่ซือถูมู่หรง เธอคงไม่ได้ลงมือบนเส้นทางนี้ที่แม่ของเธอไม่สามารถทนได้อย่างแน่นอน โชคดีที่แม่ไม่รู้เรื่องนี้เลย

“อย่าคิดมากเลย เรื่องของความรู้สึกไม่เคยแน่นอน ลูกแค่ต้องมีจิตสำนึกที่ชัดเจนก็ดีแล้วล่ะ” คุณแม่อันเข้าใจอันฉีดี อีกอย่างจะพูดยังไงดีถ้าอยากเข้าไปยุ่งกับความรู้สึกของคนอื่น ปกติแล้วแรกเริ่มจะไม่หวือหวาอะไรมากและเป็นความสัมพันธ์ที่ลับลมคมใน ไม่ได้กุมไว้ให้แน่นก็จะปรากฏออกมาเล็กน้อยไหม?

“แม่ หนูจำได้ ไม่ต้องห่วง” อันฉีรับประกัน เธอเคยสบายๆ กับหลายๆ เรื่องและไม่ใส่ใจ แต่หลังจากที่แม่ของเธอป่วย เธอต้องติดต่อกับผู้คนจำนวนมากเกินไป มีการคาดเดาทั่วไปสำหรับแต่ละคน เธอชอบหลิวหยิงถ้าหลิวหยิงไม่ถามเธอ เธอก็จะไม่แปลกใจ เพราะความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองนั้นแน่นแฟ้นเกินไป ถ้าหลิวหยิงมาถามเธอ เธอคงไม่แปลกใจ เพราะในความสัมพันธ์เธอคาดหวังที่จะรู้มากกว่านี้เสมอ

หลังจากที่หลิวหยิงกลับไป เธอนั่งบนเตียงเพื่อพักผ่อน มองดูข้อเท้าที่กำลังบวม และถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ นี่มันไม่ดีแล้ว ไม่ต้องออกจากบ้านแล้วแต่มันก็น่าเบื่อจริงๆ

คุณแม่หลิวนำนมไปให้หลิวหยิงและพูดด้วยความโกรธว่า “แกนี่จริงๆเลยนะ เดินออกไปก็ยังจะได้แผลกลับมา” เธอยังไม่ได้ดูข่าว ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอแค่คิดว่าหลิวหยิงข้อเท้าเคล็ดเฉยๆ

หลิวหยิงแลบลิ้นและยิ้มอย่างซุกซน“แม่จ๋า หนูผิดไปแล้ว ช่วงนี้หนูจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อแน่นอน”

“ไม่ดื้อแกก็ยังอยากจะไปไหน ดูที่เท้าซิ ออกไปไหนได้ไหม？” คุณแม่หลิวกลอกตามองเธอ นึกว่าจะยอมอยู่แต่บ้าน เจ็บตัวเหมือนจะอยากออกไปข้างนอกอีก คิดอะไรอยู่! เธอไม่ปล่อยเรื่องนี้ไป เธอยังคงกังวลอยู่

“หนูไม่ออกไป หนูจะอยู่แค่ที่บ้านและพักฟื้น!” หลังจากที่หลิวหยิงดื่มนมเสร็จแล้ว เธอก็เลียที่มุมปากของเธอและพูดอย่างอารมณ์ดี

“เอาล่ะแม่ เราไปดูทีวีกันดีไหม” หลิวหยิงต้องการเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว เมื่อเปิดทีวี คุณแม่หลิวไม่สนใจหลิวหยิงและนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือของเธอ ทันใดนั้นหลิวหยิงรู้สึกเย็นเล็กน้อยๆรอบตัวเธอ เธอหันกลับมาและเห็นแม่ของเธอมองดูเธออย่างประหลาด

“แม่ มีอะไรหรือเปล่า” หลิวหยิงถามด้วยความสงสัย ตาเธอฉายแววประหลาด ตื่นตระหนก หวาดกลัว กลัวจนไม่กล้าพูดอะไร หลิวหยิงไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรทำให้แม่ของเธอกลัว “แกได้แผลมายังไง” เสียงของคุณแม่หลิวสั่นเทา หลิวหยิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเห็นวิดีโออุบัติเหตุทางรถยนต์ คือ... เป็นเพราะแม่รู้ว่าเธอเกือบโดนรถชนเหรอ?

หลิวหยิงดูวิดีโอนี้อย่างระมัดระวังและตระหนักว่ามันน่าตื่นเต้นแค่ไหนในตอนนี้ เธอรู้แค่เพียงว่ามีอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่เธอไม่รู้ว่ามันร้ายแรงแค่ไหน เมื่อกี้มีรถหลายคันชนกันตรงทางแยกและมีรถมาชนตอนกำลังหลบ ถ้าไม่ใช่เพราะซือถูมู่หรง ตัวเองคงโดนชนแน่ๆ และคงได้รับบาดเจ็บหนักแบบที่คาดไม่ถึงแน่นอน

“แม่ หนูไม่เป็นอะไร แม่ไม่เห็นหนูนั่งครบถ้วนสมบูรณ์อยู่ตรงนี้เลยเหรอ?”หลิวหยิงพูดเบาๆ อุบัติเหตุเมื่อกี้ เธอไม่คิดเลยว่าอาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ไม่สามารถล่วงรู้ได้เลย

“นี่คือครบถ้วนสมบูรณ์ของแกเหรอ?” คุณแม่หลิวชี้ไปที่เท้าของหลิวหยิงซึ่งบวมเหมือนเท้าหมู ครบไหม?