บทที่ 1701 ใครจะรับช่วงต่อล่ะ

ถังจื่อโม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ตะโกนไปทางซ่างกวนหงอย่างดังสนั่นว่า "คุณตา"

ด้านข้างเงียบอย่างน่าขนลุก เวินลั่วฉิงมองไปที่ถังจื่อโม่ เด็กคนนี้ ตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยเหรอ? เมื่อก่อนจะคิดอย่างจริงจังแล้วค่อยพูด ไม่สิ จริงๆ แล้วคือหลังจากที่มั่นใจแล้ว ตอนนี้? เขาเรียกคุณตาโดยตรง ไม่กลัวจะทักคนผิดเหรอ?

เย่ซือเฉินเงยหน้าขึ้นเหลือบมองถังจื่อโม่แบบลอยๆ หึ มีความกล้าจริงๆ ใช้สัญชาตญาณในการมั่นใจอีกแล้ว หรือว่า มู่เฉิงบอกเขาแล้ว? ดวงตาของเขากวาดสายตาไปทางมู่เฉิง

มู่เฉิงกำลังดื่มชาอยู่ในตอนแรก และเขาเกือบจะสำลักออกมา รู้ว่าถังจื่อโม่ฉลาด รู้ว่าเขาอาจจะสามารถเดาได้ แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า เขาจะตรงมาถึงขั้นนี้เลย เขาไปที่องค์กรโกสต์ซิตี้แล้ว กลับมาก็โง่เลยเหรอ?

ถังจื่อซีจ้องอย่างเขม็งไปที่ถังจื่อโม่ พี่ชาย ยังคงมีความกล้าอยู่! เธอยังไม่ได้พูดอะไรเลย ถึงแม้ว่าจะไม่ผิด ทว่า แต่ถ้าพี่ชายเดาผิดแล้ว จะน่าอายขนาดไหนเนี่ย!

การเคลื่อนไหวของซ่างกวนหงชะงักไปครู่หนึ่ง เนื่องจากความตรงไปตรงมาของถังจื่อโม่ คำว่าคุณตานี้ เธอสามารถรู้สึกได้ว่า ถังจื่อโม่ไม่ได้ต่อต้าน ทว่าเป็นคนของตาของถังจื่อโม่ ถังจื่อโม่ ยอมรับอย่างง่ายดาย ซึ่งทำให้ซ่างกวนหงมีความรู้สึกอบอุ่นใจ

ความคิดของถังจื่อโม่ง่ายมาก ในเมื่อทุกคนรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่แล้ว ท่าทางของคุณพ่อและหม่ามี๊ก็สงบ แน่นอนว่าพวกเขาเห็นด้วยกับเรื่องนี้อยู่แล้ว งั้น หม่ามี๊และซ่างกวนหงยอมรับกันแล้ว เขาก็เรียกซ่างกวนหงว่าคุณตา ไม่มีปัญหาอะไรเลยแม้แต่น้อย แค่ความสงบรอบข้าง ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยชิน หรือว่า เขาพูดบางอย่างผิดไป?

“เปล่า เขาเป็นพ่อของฉันจริงๆ เป็นคุณตาของหนู” เหมือนว่าได้ยินความในใจของถังจื่อโม่ เวินลั่วฉิงพูดด้วยรอยยิ้มราว นัยน์ตาที่สับสนของถังจื่อโม่ในเมื่อกี้ ก็ค่อนข้างน่าสงสารเอ็นดู ที่แท้ เขาก็ไม่ได้มั่นใจขนาดนั้นเช่นกัน

“ดังนั้น......” ถังจื่อโม่ลังเลที่จะพูด

“ดังนั้น พวกเราพาหนูมาหาปู่ บอกให้หนูรู้” เวินลั่วฉิงยิ้มแล้วพูด

“หม่ามี๊ พวกหม่ามี๊ยอมรับกัน ไม่ให้คนอื่นรู้เหรอครับ?” ถังจื่อโม่จำได้ คราวที่แล้วเรื่องของเจ้าหญิงตัวปลอม วุ่นวายจนเป็นเรื่องโกลาหล แต่ว่า เมื่อองค์กรโกสต์ซิตี้จัดงานแถลงข่าวให้เจ้าหญิงตัวปลอมครั้งนั้น คือจะให้ทุกคนบนโลกรู้ถึงตัวตนของเธอ ตอนนี้ คุณแม่เป็นเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้ ของแท้ราคาสมน้ำสมเนื้อจริงๆ ทำไมดูเหมือนไม่คิดจะให้คนรู้มากเกินไปล่ะ?

“เรื่องนี้ หม่ามี๊กับคุณตาของหนูคุยกันแล้ว ยังไม่บอกใครก่อนในตอนนี้” เวินลั่วฉิงไม่ได้สนใจที่จะเป็นเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้เลย ถ้าซ่างกวนหงสามารถปฏิบัติต่อเธออย่างดี ดูแลเธอเหมือนลูกสาวจริงๆ เธอก็รู้สึกว่าเพียงพอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคือในตอนนี้ ถังไป๋เชียนยังอยู่ข้างนอก เธออยากรอให้จับถังไป๋เชียนให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน

“รอให้หม่ามี๊และคุณพ่อของหนูแต่งงานกัน เราจะบอกให้โลกรู้” ซ่างกวนหงพูดเสริมอยู่ข้างๆ ในตอนแรก เมื่อเวินลั่วฉิงพูดขึ้นว่าจะไม่บอกคนอื่น เขาก็รู้สึกผิดหวังมาก คิดว่าเวินลั่วฉิงไม่อยากเป็นลูกสาวของเขา ทว่าเวินลั่วฉิงบอกเขาว่า เธอมีอย่างอื่น ไม่อยากเข้าไปพัวพันกับไปถึงองค์กรโกสต์ซิตี้ ดังนั้น เขาจึงถอยออกมา การแต่งงานคืองานเรื่องของทั้งชีวิต ในงานแต่งงาน เขาจะบอกกับทั้งโลกว่า เวินลั่วฉิงเป็นลูกสาวของเขา เบื้องหลังเธอ คือองค์กรโกสต์ซิตี้ทั้งหมด ไม่มีใครสามารถสั่นคลอนได้

เวินลั่วฉิงตกตะลึงครู่หนึ่ง เรื่องพวกนี้พวกเขาไม่เคยพูดคุยกันมาก่อนเลย ในตอนนี้ ซ่างกวนหงพูดถึง ทำให้ในใจของเธอรู้สึกอบอุ่นเล็กน้อย ซ่างกวนหงน่าจะอยากให้ตัวเองเข้าใจว่า จะคนยืนอยู่ข้างหลังเธอเสมอ สนับสนุนเธอ และปกป้องเธอ

เย่ซือเฉินเลิกคิ้ว เขาเข้าใจว่าความหมายของซ่างกวนหง กลัวว่าตนเองจะจะปฏิบัติกับเวินลั่วฉิงไม่ดี กลัวว่าตนเองจะทำให้เวินลั่วฉิงผิดหวัง ทว่า นี่คือสิ่งที่จะไม่มีทางเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม หากซ่างกวนหงประกาศตัวตนของเวินลั่วฉิง ก็ได้เช่นกัน เขาอยากเห็นเวินลั่วฉิงที่มีครอบครัวที่ปฏิบัติต่อเธออย่างจริงใจ เขาก็ยินดีที่เวินลั่วฉิงมีครอบครัวที่เก่งกาจและใหญ่โตมากพอ แบบนี้ ถึงแม้ว่าตนเองจะปกป้องเธอไม่ได้ ก็มีคนอื่นที่สามารถปกป้องเธอ ไม่ ถึงขั้นไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องเธอ

“พ่อบุญธรรม ในเมื่อเจ้าหญิงกลับมาแล้ว ท่านลองดูว่าเรื่องขององค์กรโกสต์ซิตี้สิ…...” มู่เฉิงคิดว่าเรื่องนี้ต้องรีบ ดังนั้นเขาจึงเสนอให้เวินลั่วฉิงรับช่วงต่อองค์กรโกสต์ซิตี้โดยตรง