บทที่ 1708 ประชด (2)

หลิวหยิงพูดลอยๆ หากไม่ได้จำผิด ซือถูมู่หรงไม่ได้เห็นเธออยู่ในสายตาเลย ในเมื่อซือถูมู่หรงไม่สนใจเธอ เธอนำซือถูมู่หรงมากระตุ้นตนเอง งั้น ก็อย่ากลัวว่าจะถูกกระตุ้นกลับ

เป็นเหมือนกับที่คิดไว้เลย รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณหรวนแข็งทื่อไปเลย เธอกัดฟันมองหลิวหยิง สมควรตาย! คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะกล้าเยาะเย้ยตนเอง ซือถูมู่หรงเข้าใกล้เธอก่อน? ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ แล้วเธอทำอะไรได้ล่ะ? เธอก็ยังไม่สามารถแต่งงานกับซือถูมู่หรงได้ไม่ใช่เหรอ? คุณนายซือถูไม่ชอบเธออยู่แล้ว ยิ่งไม่มีทางยอมรับเธอ สุดท้ายคนที่อยู่ข้างกายซือถูมู่หรง เป็นได้แค่ตนเอง

“ใช่เหรอ? น่าเสียดาย ถึงแม้ว่าเข้าใกล้เธอในระยะเวลาหนึ่ง ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะสามารถอยู่ข้างกายเขาได้ตลอดไป” คุณหรวนพูดอย่างเย็นชา มีความข่มขู่เล็กน้อย

“แค่ระยะเวลาหนึ่งก็ถือว่าเคยมีมาก่อน คงจะดีกว่าคนที่ไม่เคยได้เข้าใกล้เลย” หลิวหยิงพูดอย่างเฉยชา คำพูดเข้าไปในหูของคุณหรวน เป็นเหมือนกับคำเยาะเย้ยหนึ่ง

“งั้นเหรอ? แต่ว่า ไม่ใช่ของเธอ สุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่ของเธอ ก็เหมือนกับชุดเครื่องประดับในวันนี้ สุดท้ายแล้ว ก็ตกอยู่ในมือของฉัน คน ก็เหมือนกัน ถึงแม้ว่าจะเป็นของเธอในช่วงเวลาหนึ่ง สุดท้าย ก็ยังเป็นของฉัน” คุณหรวนพูดยั่วยุ เครื่องประดับชุดนี้ หลิวหยิงอยากได้ไม่ใช่เหรอ? แต่ว่า สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ในมือเธอ ไม่ใช่ของเธอ ห้ามคิดมาจริงๆ

“สู้คุณหรวนไม่ได้หรอกค่ะ ธุรกิจตระกูลใหญ่โต เครื่องประดับในราคาสามแสนที่ประมูลเมื่อห้าปีก่อน ห้าปีหลังกลับถูกคุณหรวนประมูลได้ในราคาสามสิบเอ็ดล้าน ราคานี้ ฉันแค่คิดว่าตนเองเคยมีมาก่อน ก็พอใจมากแล้วค่ะ” หลิวหยิงมองเธอด้วยความดูถูก คิดว่าได้เครื่องประดับชุดหนึ่งไปหมายความว่าอะไรเหรอ? ที่มางานในวันนี้ ต่างก็เป็นคนที่มีหน้ามีตา ราคาเครื่องประดับชุดหนึ่ง พวกเขาล้วนมีตัวเลขในใจ เกินสิบล้าน คนที่อยากซื้อมีเพียงไม่กี่คน แต่ก็เพราะว่าคำอวยพรนั้นเท่านั้นเอง อยากจะได้ความโชคดีนั้นมา ปรากฏว่า คุณหรวนกลับใช้เงินสามสิบล้าน ซื้อความโชคดีที่ไม่มีอยู่จริงนั้นมา ช่าง......น่านับถือจริงๆ!

“แก!” คุณหรวนโมโหมาก ก่อนหน้านี้ที่ใช้เงินจำนวนมากขนาดนี้ซื้อมันมา เธอก็มีความเสียใจเล็กน้อยแล้ว เครื่องประดับชุดนี้ นอกจากเป็นการออกแบบของเลทิเทีย ไรท์ จุดอื่นไม่มีอะไรที่น่าสนใจเลย เพชรพลอยที่ใช้ ก็ธรรมดา ไม่ถือว่าแพงมาก ตอนนั้นคนของฉือเย่ฉาง ใช้เลทิเทีย ไรท์ และ “倾? 恋” มาเป็นกลไก ทำเอาทุกคนเชิดชูกันหมด แต่พอสงบสติอารมณ์ลงแล้วพึ่งเห็นว่า ไม่คุ้มค่าเลย ไม่คุ้มค่าแม้กระทั่งสิบล้าน เธอกลับใช้เงินสามสิบล้านกว่าซื้อมันมา ช่าง.......

หากไม่ใช่เพราะคุณหนูใหญ่ตระกูลถังแย่งชิงกับเธอ เธอไม่มีทางใช้เงินมากมายขนาดนี้ซื้อมาแน่นอน คุณหรวนคิดได้แบบนี้ ก็มองไปทางเวินลั่วฉิง เป็นเพราะสองคนนี้ เธอถึงได้จ่ายเงินโดยเปล่าประโยชน์ไปมากมายขนาดนั้น!

“หากไม่ใช่เพราะพวกแก ฉันจะใช้เงินมากมายขนากนั้นซื้อมาได้ยังไง!” คุณหรวนพูดด้วยความโมโห

เวินลั่วฉิงหัวเราะขึ้นกะทันหัน ถามอย่างคล่องแคล่วว่า “คำพูดนี้ของคุณหรวนหมายความว่าอะไร? ในตอนที่ประมูลลงมา ไม่มีใครพูดอะไรกับเธอ ยิ่งไม่มีใครช่วยเธอเรียกราคา เธอแย่งชิงกับฉันมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ? ทำไม ตอนนี้เสียใจแล้วเหรอ?”

ใช่! ตอนนี้เสียใจแล้ว! คุณหรวนอยากจะพูดแบบนี้มาก ทว่า เธอไม่สามารถเอ่ยปากได้ พูดแบบนี้ ก็แสดงว่ายอมรับแล้วว่าสู้หลินหยิงไม่ได้! เธอไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด

“หากไม่ใช่เพราะคุณหรวนดื้อดึงเช่นนี้ เครื่องประดับชุดนี้ ฉันก็จะประมูลไว้ ตอนนี้ คุณหรวนพูดแบบนี้ ไม่อยากได้แล้วเหรอ?” เวินลั่วฉิงถาม ในสายตาของเธอ เครื่องประดับชุดนี้สมกับราคานี้หรือเปล่าไม่สำคัญ ราคาของเครื่องประดับชุดนี้สำหรับหลิวหยิงแล้ว ไม่มีค่า

“ทำไม ตอนนี้ คุณเวินยังมีความคิดอยากได้อยู่เหรอคะ?” คุณหรวนพูดประชด หากไม่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันก็ไม่เข้าใจ คนที่ใช้เงินสามสิบล้านซื้อ ไม่ใช่เธอซะหน่อย ยังไม่ปล่อยให้นางพูดอีกเหรอ?

“ดังนั้น คุณหรวนจะยอมให้พวกเราไหมคะ?” เวินลั่วฉิงตั้งใจถาม ในเมื่อเป็นหาหาเรื่องใส่ตัวเอง แล้วทำไมต้องไว้หน้าให้ล่ะ?

คุณหรวนไม่ได้พูดอะไร คำถามนี้ ถามได้น่าอึดอัดใจมาก เธอจะตอบยังไงก็ไม่ถูก หากตอบว่ายอม งั้นการแย่งชิงก่อนหน้านี้ก็แค่เรื่องตลก เกรงว่าในไม่ช้าทุกคนก็จะรู้ไปหมด เธอใช้เงินสามสิบล้านซื้อเครื่องประดับมาชุดหนึ่ง เสียใจแล้ว จากนั้นก็ยอมให้กับคนที่แย่งชิงกับเธอ มีความหมายอะไรล่ะ?

แต่ว่า หากไม่ยอม สามสิบล้านนี้ เธอจ่ายออกมาอย่างไม่พอใจ ไม่เต็มใจจริงๆ ตอนนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ หลิวหยิงมองคุณหรวน สีหน้าของเธอในตอนนี้ ช่างโดดเด่นจริงๆ อยากจะตกลงแต่ก็เสียหน้าไม่ลง