บทที่ 1712 หาเรื่องใส่ตัว

ปรากฏว่า หลังจากที่เข้ามาแล้วค้นพบว่า ไม่ได้แตกต่างจากห้องอื่นๆ มากมายเท่าไหร่ ดีกว่าเล็กน้อย ก็คือวิสัยทัศน์ในการมองเห็นกว้างขึ้น?

หลินจื่อไม่ได้พัวพันกับเรื่องพวกนี้ มู่เฉิงมาหาเธอไม่มีทางที่จะไม่มีธุระ เธอนั่งลงยังตำแหน่งที่สบาย “หัวหน้าน้อย สถานที่ก็มาถึงแล้ว ระหว่างที่รออาหารมื้อดึก สามารถบอกฉันได้ไหมว่า ตามฉันมามีเรื่องอะไร ไม่เช่นนั้นฉันนั่งไม่สบายเลย”

มู่เฉิงดึงผ้าม่านตรงหน้าต่างออก แสงไฟระยิบระยับไปตามแม่น้ำ ผิวแม่น้ำหักเหกับแสง สีสันต่างๆ มากมาย มองย้อนกลับมายังท่าทีที่สบายของหลินจื่อ นั่งไม่สบาย? เกรงว่าเธอไม่ได้เห็นตนเองเป็นแขกเลย สบายยังไงก็นั่งแบบนั้น

“ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณหลินจริงๆ ครับ” มู่เฉิงจุดธูปหอม คือกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์ หลินจื่อค่อยๆ ดม องค์กรโกสต์ซิตี้รวยจริงๆ ไม้จันทน์ร้อยปีแล้วสินะ?

“โม่ฉือคือชื่อเดิมของคุณใช่ไหม?” มู่เฉิงพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม ฐานะตัวตนของหลินจื่อ อยู่ด้วยกันแล้วค่อนข้างจะมีปัญหา มีเรื่องราวมากมายที่ต้องใช้ชื่อโม่ฉือหรืออาจจะพูดว่าใช้ในสถานการณ์บางครั้ง หากใช้ชื่อหลินจื่อในการทำความรู้จัก เขารู้สึกว่าจะยุ่งยาก

หลินจื่อมองมู่เฉิง กะพริบตา เอ่ยปากพูดด้วยความสับสน “เจ้าชายน้อยสืบเรื่องฉันเป็นพิเศษ?” ไม่ควรสิ ฐานะตัวตนของเธอ คนที่รู้มีไม่มาก ถึงแม้ใน VG ก็มีคนน้อยมากที่รู้ ทำไมมู่เฉิงถึงรู้?

คนคนหนึ่งในตอนที่บนตัวของเขามีความลับ มักจะให้ผู้อื่นค้นหาได้ง่าย ก็เหมือนกับตอนนี้ หลินจื่อไม่เข้าใจ มู่เฉิงรู้ได้อย่างไรว่าเธอมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลโม่ดังนั้น เธอจึงมีความสงสัยในตัวมู่เฉิงเพิ่มขึ้น และมีความสนใจด้วย รวมถึงความดีใจที่แฝงอยู่

“ดังนั้น คุณยอมรับแล้วว่าตนเองคือโม่ฉือ?” มู่เฉิงไม่ได้ตอบตรงๆ คนตระกูลโม่ถ่อมตนมาโดยตลอด ตามที่โลกภายนอกรู้ ก็มีแค่ไม่กี่คน โดยหลักแล้วจะเบี่ยงเบนความสนใจอยู่ที่โม่จื่อและโม่เนี่ยนโม่ฉือไม่เคยได้ยินมาก่อนจริงๆ หากจะไปสืบ ต้องใช้เวลานานมาก

“ใช่แล้ว ฉันคือโม่ฉือ” หลินจื่อไม่ได้ปฏิเสธ มู่เฉิงยิ่งรู้เยอะ เธอยิ่งดีใจ เหมือนตอนที่ล่อเหยื่อเข้ามาในกับดัก แล้วพยายามอดทนกับความดีใจสุดชีวิต

“คิดไม่ถึงว่า คุณจะยอมรับง่ายๆ แบบนี้ ไม่มีความรู้สึกประสบความสำเร็จเลย” มู่เฉิงตั้งใจทำเป็นผิดหวัง หลินจื่อเหมือนจะไม่ใส่ใจอะไร แต่ก็เหมือนว่ากำลังรออะไรบางอย่าง ท่าทีเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าอันตราย

“มีอะไรให้ไม่น่ายอมรับ หัวหน้าน้อยรู้ฐานะตัวตนของฉันแล้วยิ่งดี เดี๋ยวฉันจะได้ไม่ต้องอธิบายอีก” หลินจื่อเสยปลายผม มองมู่เฉิงด้วยหลากหลายสไตล์ องค์กรโกสต์ซิตี้ ยิ่งอยู่ยิ่งน่าสนุกแล้ว ตอนแรก เธอไม่อยากสร้างความเกี่ยวข้องกับองค์กรโกสต์ซิตี้ ใครจะไปรู้ว่ามู่เฉิงส่งตัวมาเอง ถือว่าดูน่าสนใจเป็นพิเศษ

“ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสสามารถไปเยี่ยมบ้านโม่ได้หรือเปล่า” มู่เฉิงมองดูใบหน้าที่มีเสน่ห์ของหลินจื่อ รู้สึกว่า เธอไม่เหมือนกับเมื่อกี้เลย ก่อนหน้านี้ยังเย็นชา วินาทีนี้ ได้ขัดเกลาความแข็งกระด้างบนตัวออกไป เผยความอ่อนโยนสง่างามของผู้หญิงออกมา

“คุณอยาก ไปเยี่ยมตระกูลโม่” หลินจื่อมองมู่เฉิงด้วยความแปลกใจ ลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าเขา ยืนอยู่ในระยะห่างที่ใกล้มาก จ้องตาของเขา คนคนนี้ หน้าดีมาก สง่างามจนน่าริษยา ราวกับว่าพระเจ้าได้นำความสวยงามทั้งหมดกองอยู่บนตัวเขา คนคนนี้ ทำให้เขามีความวู่วามที่จะแต่งตัว

“ใช่แล้ว” ระยะห่างที่ใกล้ขนาดนี้ มู่เฉิงรู้สึกว่า เขาก้มหน้าลงก็สามารถจูบหลินจื่อได้ ทว่าทั้งสองไม่ได้มีความหมายที่จะมีสภาพการณ์ที่โรแมนติก แค่พูดคุยกันธรรมดา ดังนั้น มู่เฉิงไม่ได้หลบหนี แค่ก้มหน้าลงเล็กน้อย

“ได้สิ ฉันก็หวังว่าจะมีวันนี้” หลินจื่อไม่ได้ถอยหลัง แต่ขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย จะติดแนบกับมู่เฉิงแล้ว มู่เฉิงรู้สึกว่าตนเองตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขารู้สึกว่ามือของหลินจื่ออยู่ตรงหน้าอกของเขา ขยับเข้าไปเล็กน้อย เหมือนว่ากำลังพูดซ้ำวนอยู่ข้างหูของเขาอีกครั้งว่า “ฉันตั้งตารอวันนี้”

มู่เฉิงรู้สึกหัวใจถูกฉุดขึ้นมาทันที เขาเหมือนจะสามารถได้ยินเสียงเต้นของหัวใจตนเอง เขาไม่ได้มีท่าทางที่จะปฏิเสธหลินจื่อ ถึงขั้นคิดอยู่ว่า หลินจื่อจะขยับเข้ามาใกล้กว่าไหม?

ทว่า หลินจื่อพูดจบปุ๊ปก็รีบถอยออกไป มองมู่เฉิงด้วยความเล่นๆ “เมื่อกี้คุณ ตื่นเต้นแล้ว”

“คิดมากไปแล้ว ผมแค่รู้สึกว่า ปฏิเสธคุณหลินจื่อ จะทำให้คุณผิดหวัง ไม่ว่ายังไง คุณก็ไม่มีทางทำอะไร” มู่เฉิงควบคุมอารมณ์ได้อย่างดีมาโดยตลอด ตอนนี้ก็เช่นกัน ในไม่ช้าเขาก็ปรับอารมณ์ของตนเองได้

หลินจื่อมองเขาด้วยนัยน์ตาที่มีความหมายลึกซึ้ง มู่เฉิงช่างกล้าพูดจริงๆ ตนเองไม่มีทางทำอะไรเขา? เขาแน่ใจเหรอ? แต่ว่าตอนนี้หลินจื่อไม่ได้พูดตรงๆ ยังมีเวลาอีกมากมาย คนอย่ามู่เฉิงน่าสนุกขนาดนี้ จะปล่อยไปได้ยังล่ะ? อีกอย่าง ยังมาหาก่อนด้วย