บทที่ 1718 ฉันชอบเพียงแต่เธอ

มู่เฉิงอยากถามว่าหลังจากนั้นล่ะ? หลังจากนั้น เธอยอมความสัมพันธ์ของแม่ตนเองกับผู้ชายอื่นได้อย่างไร? ทว่า เขาไม่กล้าขัดจังหวะความคิดของหลินจื่อ เหมือนว่าตอนนี้ ตนเองเองเป็นผู้สอบปากคำ หากถามสิ่งที่ไม่ควรถามไป จะรับกลับมาอย่างไร?

“หลังจากนั้น หลังจากที่ฉันโตแล้ว ถึงรู้ว่าระหว่างพวกเขาเกิดอะไรขึ้น เข้าใจกับเรื่องนี้อีกครั้ง จึงจะค่อยๆ เชื่อว่า พ่อและแม่ของฉัน รักกันจริง และการเสียชีวิตของคุณแม่ คือสิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจ” หลินจื่อฝืนยิ้ม หากตอนนั้นคุณแม่รู้ว่า ช่วยซ่างกวนหงแล้ว จะต้องทดแทนด้วยชีวิต เธอจะเสียใจไหม? เธอจะทิ้งตัวเองไปไหม? มีคำพูดมากมาย เธอไม่มีโอกาสจะเอ่ยปากพูดอีก

“เพราะว่าเป็นสิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้น ฉันถึงนึกถึงตลอด ถึงแม้ว่าจะเข้าใจ คุณแม่ไม่ได้มีความรักกับหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้ ก็ไม่สามารถยอมรับการที่เขาสละชีวิตตนเองเพื่อช่วยคนอื่น แต่ว่า ฉันเองก็ไม่สามารถไปเกลียดใครได้ เพราะว่าเป็นการตัดสินใจคุณแม่ตนเอง” หลินจื่อรู้สึกน่าตลก คน เป็นสัตว์ที่มีความขัดแย้งกันจริงๆ ความเกลียดของเขาไม่สามารถปลดปล่อยออกไป จึงอยู่กับเขามาโดยตลอด เธอไม่สามารถปล่อยวาง ได้แต่เก็บมันไว้ให้เธอ เธอไม่เคยคิดมาก่อน ว่าจะมีความสัมพันธ์กับองค์กรโกสต์ซิตี้ขึ้นมา การเจอมู่เฉิงคือสิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจ หากไม่ใช่เพราะใบหน้าของมู่เฉิง หากไม่ใช่เพราะความไม่พอใจในตอนนั้น เอไม่มีทางใกล้ชิดมู่เฉิง การใกล้ชิดของเธอ จริงๆแล้วมีความแก้แค้นแฝงอยู่

หากไม่ใช่เพราะวันนี้มู่เฉิงได้ยินคำพูดพวกนี้ ความใกล้ชิดที่ยั่วยวนที่เขามีต่อมู่เฉิง จะไม่มีการปกปิด จะมีความวู่วามของการทำลาย และความวู่วามการแก้แค้นตลอดหลายปีมานี้ ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว? ไม่แน่ อาจจะเป็นการหวังทำร้ายผู้อื่น ตัวเองเสียเปรียบยิ่งกว่า ทว่าหลินจื่อควบคุมตนเองไม่อยู่ เรื่องมองเรื่องของคุณแม่เธอสำคัญเกินไป ไม่สามารถปล่อยวางได้ ยอมรับแล้ว ไม่ได้แปลว่าจะปล่อยวาง ในตอนที่นึกขึ้นอีกครั้ง จะยิ่งหนักเข้าไปใหญ่

ทว่าวันนี้มู่เฉิงได้ยินแล้ว ในใจของเธอมีความสบายใจเพิ่มขึ้น ไม่ได้มีความรู้สึกอัดอั้น การเปลี่ยนแปลงของมู่เฉิง เธอเห็นอยู่ในสายตา เธอกลัวว่ามู่เฉิงจะชอบเธอ กลัวว่าจะไม่สามารถให้ความรู้สึกเดียวกันกับมู่เฉิง กลัวว่ามู่เฉิงจะเป็นคนที่ไม่ปล่อยมือง่ายๆ พอถึงเวลาก็ทรมานกันเอง

ตอนนี้ ทั้งสองเปิดอกเปิดใจกันพูด ผ่อนคลายลงไม่น้อยเลย หลินจื่อได้พูดความคิดของตนเองออกมาอย่างสมบูรณ์ “จริงๆ แล้วไม่ได้ใส่ในองค์กรโกสต์ซิตี้มากมาย อาจจะเพราะว่า ทั้งตระกูลโม่ก็ไม่ได้ใส่ใจเลย แค่อยากจะต่างคนต่างอยู่ ฉันชอบหน้าของนาย ตอนที่เจอครั้งแรก ยังไม่รู้ฐานะตัวตนของนายก็ชอบมากแล้ว หลังจากที่รู้แล้วก็รู้สึกว่าเสียใจ คืนนี้ตอนที่นายมาเชิญชวนฉัน สาเหตุที่ยอมรับ ด้านหนึ่งเพราะว่าชอบใบหน้าของนาย อีกด้านหนึ่งเพราะอยากใกล้ชิดนาย ดูว่าองค์กรโกสต์ซิตี้เป็นยังไง คนที่ทำให้คุณแม่ของฉันเสียชีวิต หน้าตาเป็นอย่างไร”

“ฉันไม่ได้ชอบนายมากเท่าไหร่ ตอนแรกที่นายเชิญชวนฉัน ฉันปฏิเสธ เรื่องหลังจากนั้นนายเองก็รู้ ถือว่านายมาหาเรื่องฉันก่อน ตอนที่ฉันยอมรับฉันเข้าใจดี ฉันไม่มีทางปล่อยนายไปง่ายๆ อื้ม ก็คือ ตอนที่ฉันยังชอบใบหน้าของนาย ก็จะไม่ปล่อยนายไป มีความลองใจนาย แก้แค้น ยั่วยวนอย่างไม่จริงใจ จึงทำตามใจชอบโดยไม่เกรงกลัวใคร เรื่องในคืนนี้ หากนายอยากคิดเป็นอุบัติเหตุ ได้ คำพูดก่อนหน้านี้ ฉันขอเก็บกลับมาทั้งหมด ถือว่าไม่เคยเกิดอะไรขึ้นเลย” หลินจื่อคิดแล้ว พูดอย่างจริงจัง มู่เฉิงเหมือนมีความบริสุทธิ์ไร้เดียงสา แต่ว่า เขาไม่ได้เสียเปรียบอะไร

ที่แท้ มู่เฉิงรู้สึกว่าตนเองสามารถพูดคุยกับหลินจื่ออย่างเงียบสงบ ตอนนี้รู้สึกว่าในใจมีเปลวไฟกำลังลุกไหม้ หลินจื่อเห็นเขาเป็นอะไร เมื่อกี้ยั่วยวนอย่างจริงจัง ตอนนี้? บอกไม่เอาก็ไม่เอาแล้ว? อีกอย่าง เขาเผยสีหน้าที่เหมือนอยากให้เป็นอุบัติเหตุขึ้นมาแล้ว ไม่ว่าใครจะหาเรื่องใครก่อน ตอนนี้ เขาไม่มีทางทำตามความหวังของหลินจื่อแล้ว

“หากผมไม่อยากล่ะ?” มู่เฉิงพูดอย่างไม่พอใจ ทำไมเรื่องราวมาถึงทางหลินจื่อ ก็กลายเป็นเกมแล้ว? เขาดังไม่อยากให้หลินจื่อสมปรารถนา

“อะไรนะ?” หลินจื่อไม่เข้าใจ

“ฉันไม่อยากเห็นว่าเป็นอุบัติเหตุ หากตอนแรกฉันเป็นคนหาเรื่องเธอก่อน งั้นตอนนี้ เธอมาหาเรื่องฉันแล้ว ไม่ว่ายังไง ฉันก็ไม่อยากปล่อยเธอไป” มู่เฉิงพูดตรงๆ หากทำตามสิ่งที่หลินจื่อพูด เสียหน้าแค่ไหนเนี่ย

“ถึงแม้ ฉันจะชอบแค่ใบหน้าของนายก็ตาม” หลินจื่อพูดดังขึ้น มู่เฉิงโง่ไปแล้วเหรอ? หรือว่า อยากกลับมาแก้กค้นตนเองแล้ว? เธอไม่ใช่คนที่จะหวั่นไหวง่ายๆ นะ

“ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะชอบแค่ใบหน้าของฉัน ฉันคิดว่า ให้เธอตกหลุมรัก คงจะไม่ใช่เรื่องที่ยากหรอกมั้ง?” มู่เฉิงพูดอย่างมั่นใจ หลินจื่อมองเขา เทวดาดันไปรักคนคนนี้ มองไม่ออกถึงอายุของเขาเลย ความกล้าหาญและปัญญาอ่อนของวัยรุ่น อยู่บนใบหน้าเขาแล้วสมบูรณ์แบบมาก ทำให้คนไม่อยากทำร้าย อดเข้าใกล้ไม่ไหว