บทที่ 1721 ถังจื่อโม่ถูกลักพาตัว

“เธอชอบใจอะไรมู่เฉิง!” โม่ฉีเปิดเข้าประเด็นตรงๆ เขาสงสัยเหลือเกิน หลายปีมานี้ ผู้ชายที่ไปๆมาๆรอบกายหลินฉือ ที่เล่นๆด้วยก็มี แต่ไม่เคยมีใครสักคน ที่หลินฉือพามาบอกว่าเป็นแฟนหนุ่มต่อหน้าพวกเขา มู่เฉิงเป็นคนแรก! แต่ว่าดูแล้ว มู่เฉิงนอกจากหน้าตาแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่ทำให้หลินฉือชื่นชอบได้อย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้น มู่เฉิงยังเป็นคนขององค์กรโกสต์ซิตี้ หลินฉือไม่มีทางไม่เข้าใจว่าการคบหากับคนขององค์กรโกสต์ซิตี้หมายความว่าอะไร

“ใบหน้าของเขา” หลินฉือพูดตรงๆ ถึงยังไงตอนนี้มู่เฉิงก็รู้แล้ว เธอพูดออกมาโดยปราศจากความกดดันจิตใจ ถึงขั้นรู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไรด้วยซ้ำ ไม่แน่ว่าต่อไปอาจจะชอบยิ่งขึ้นก็ได้?

โม่ฉีอึ้งงันคาที่ ไม่ใช่ พี่สาว! เธอพูดว่าชอบแค่หน้าของเขาต่อหน้าเจ้าตัวได้จริงๆเหรอ? ไม่กลัวว่าเขาจะโกรธเอาหรือไง!

โม่ฉีมองไปทางมู่เฉิง คนคนนี้ยังคงนิ่งสงบ คล้ายว่าเห็นจนชินเสียแล้ว หรือว่ามู่เฉิงก็เห็นแก่ใบหน้าของพี่สาวตนเหมือนกัน? สองคนนี้ คนหนึ่งเป็นหัวหน้านักออกแบบเสื้อผ้าของ VG คนหนึ่งเป็นหัวหน้าน้อยแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ ล้วนตื้นเขินกันเช่นนี้ จะไม่มีปัญหาหรือ?

“เมื่อวานเธอพูดไปแล้วว่าชอบแค่ใบหน้าของฉัน” มู่เฉิงพูดอย่างกึ่งอับจนปัญญากึ่งรักใคร่เอาใจ ถ้าไม่ใช่ว่ารู้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ยังไม่แน่ว่าวันนี้เขาจะรับได้จริงๆ ทว่าตอนนี้ยอมรับอย่างสงบ ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับยากขนาดนั้น

โม่ฉีกุมขมับ ได้ เยี่ยม! พี่สาวตนช่างกล้าหาญ หัวหน้าน้อยแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ ถึงกับสามารถยอมรับได้ที่คนอื่นชื่นชอบเพียงใบหน้าของเขา ไม่คิดอะไรอื่นเลย จริงๆเลย...ช่างมันเถอะ โม่ฉีรู้สึกว่า มุมมองทั้งสามของตนไม่ช้าก็เร็วต้องถูกโค่นล้ม หัวหน้าน้อยแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ เขาคงต้องทำความรู้จักใหม่สักหน่อยแล้ว

จิ่นฉือเย่ก็ตะลึงไปเช่นกัน ตรงไปตรงมาอย่างนี้จะดีจริงๆหรือ? แม้ว่าตอนนั้นเธอก็ชอบใบหน้าของโม่ฉีในแวบแรกเลยเช่นกัน แต่เธอก็ไม่ได้พูดไปตรงๆเช่นนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะคบกับโม่ฉีมานาน จะต้องชอบคนคนนี้อย่างแน่นอน ทั้งสองเพิ่งจะคบกัน หลินฉือกลับใจดำนัก คบกับคนคนหนึ่ง เพื่อใบหน้าหนึ่ง

จิ่นฉือเย่มองหลินฉือมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เธอเดินไปแหวกเส้นผมของหลินฉือออก ข้างบนมีจุดแดงสองสามจุด ในฐานะผู้มาก่อน จิ่นฉือเย่มองออกอย่างง่ายดายว่านั่นคือรอยจูบ พวกเขา...พัฒนากันไปเร็วขนาดนี้เลยหรือ?

หลินฉือยิ้มแล้วดึงมือของจิ่นฉือเย่ออก ก่อนเอาผมลงมาปิดรอบจูบไว้ เป็นไงล่ะ ประหลาดใจไหม?

ประหลาดใจมาก! จิ่นฉือเย่ใช้สีหน้าของเธอบอกความคิดของตนกับหลินฉือ นี่มันเกินกว่าประหลาดใจแล้ว เธอตกใจเลยละ! เมื่อวานทั้งสองยืนยันความสัมพันธ์กัน แล้วก็เกิดสัมพันธ์กันเลย? ชีวิตที่กล้าหาญไม่จำเป็นต้องอธิบายงั้นหรือ?

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปเดินเล่นได้หรือยัง?” หลินฉือเกือบจะดันคางจิ่นฉือเย่ขึ้นไปเสียแล้ว ก็แค่รอยจูบไม่กี่รอยไม่ใช่เหรอ? มีอะไรให้ประหลาดใจกัน?

“ได้” จิ่นฉือเย่พูดอย่างยากลำบาก อธิบายไม่ถูก เธอรู้สึกว่าช่วงนี้ชีวิตจะไม่ใคร่สบายนัก ถึงอย่างไร หลินฉือก็เพียงให้ความประหลาดใจยิ่งกว่ากับเธอเท่านั้น!

บนถนนเส้นนี้มีทุกสิ่งอย่าง จิ่นฉือเย่พาหลินฉือไปร้านเสื้อผ้าชายร้านหนึ่ง เธออยากจะดูว่า หลินฉือกับมู่เฉิงคบหากันเช่นไร!

เข้าไปแล้วหลินฉือก็เลือกชุดให้มู่เฉิงสองสามชุด ให้เขาเข้าไปลองสวมดู มู่เฉิงเลิกคิ้ว แล้วยื่นโทรศัพท์ส่งให้หลินฉือ ก่อนถือเสื้อผ้าเข้าไป

จิ่นฉือเย่มองโทรศัพท์เครื่องนั้น รู้สึกเตะตายิ่งนัก โทรศัพท์ที่ปัจจุบันเป็นของส่วนตัวขนาดนี้ มู่เฉิงกลับเอาให้เธอไปตรงๆเช่นนี้เลย? นี่มันต้องมีความเชื่อถือไว้ใจเลยนะ!

จิ่นฉือเย่ตัดสินใจที่จะไม่สนใจหลินฉือ เธอลากโม่ฉีไปเลือกชุดด้านข้าง

หลินฉือเดินเลือกชุด ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังก็รับสายไปโดยไม่รู้ตัว “สวัสดีค่ะ ฉันคือหลินฉือ”

สายฝั่งนั้นตะลึงงันไปแล้ว ก่อนมีเสียงขาดๆหายๆดังออกมารางๆ โทรผิดหรือ? ก็เป็นโทรศัพท์ของหัวหน้าน้อยเฉิงนี่ นี่...

หลินฉือเพิ่งจะรู้สึกตัว นี่ไม่ใช่โทรศัพท์ของตน เป็นโทรศัพท์ที่มู่เฉิงส่งให้เธอเมื่อครู่ วางสายไปไหม? หรือว่ารอให้อีกฝ่ายวางสายดี?

“ขอโทษนะครับ หัวหน้าน้อยเฉิงอยู่ข้างๆคุณหรือเปล่าครับ” อีกฝ่ายถามอย่างลังเล แฝงไปด้วยความไม่มั่นใจสุดขีด

“เขากำลังลองชุดอยู่” หลินฉือพูดจบก็นึกเสียใจทันที นี่มันหมายความว่าอย่างไร กลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ความสัมพันธ์ไม่ถูกทำนองคลองธรรมระหว่างพวกเขาหรือไง? อีกฝ่ายสูดลมหายใจเสียงดัง

“ที่คุณพูดถึงคือหัวหน้าน้อยเฉิงหรือครับ?” อีกฝ่ายถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ