บทที่ 1724 ติดตามฉันคนเดียว

สายตาของอาลั่วมองไปที่ถังจื่อโม่ตลอด ตะกละตะกลามและร้อนเร่า “ก็คือนายยินยอมอยู่ข้างกายฉันตลอดไป ไม่แยกจากไปจากฉัน เป็นของฉันเพียงคนเดียว!” อาลั่วพูดอย่างเร่งร้อน ลมหายใจเจือไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะอธิบายหลายส่วน เด็กแบบนี้ ยามทำลายจะต้องเพลิดเพลินมากเป็นแน่! นานเหลือเกินที่ไม่ได้พบคนที่ถูกใจถึงเพียงนี้!

ตอนที่เห็นถังจื่อโม่แวบแรก เขาก็รู้ว่าตนไม่อาจตัดขาดจากเด็กคนนี้ได้แน่ ถ้าไม่ใช่ว่าผู้อาวุโสสั่งกำชับลงมาด้วยตนเอง เขาไม่มีทางที่จะรอมาถึงตอนนี้โดยยังไม่ลงมือแน่นอน เดิมเป็นแค่สินค้าอย่างหนึ่ง ไม่จำเป็นที่ตนต้องมาด้วยตัวเองเลย แต่ว่าถังจื่อโม่น่ามองมากจริงๆ สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว ราวกับเป็นสิ่งที่สวรรค์สรรค์สร้างออกมาด้วยตนเองก็ไม่ปาน เหมือนดังกระจกเคลือบที่พอแตะถูกก็แตกสลาย เด็กที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ เขาอยากจะมอง มองดูตลอดไป ดังนั้นจึงคาดคะเนช่วงเวลาที่เขาจะตื่นแล้วมาที่นี่ เขาอยากให้ถังจื่อโม่มองเห็นเขาสักแวบ ให้ถังจื่อโม่อยู่ข้างกายเขาตลอดไป

“แต่ว่า ฉันเป็นเด็กนะ พ่อแม่ของฉันยังรอฉันกลับบ้านอยู่ ฉันอยู่ที่นี่ อยู่ข้างกายคุณไปตลอดไม่ได้หรอก” ถังจื่อโม่พูดอย่างขลาดๆ แฝงไปด้วยการหยั่งเชิง ที่นี่คือสถานที่แปลกตาแห่งหนึ่ง อาลั่วพาเขามาที่นี่ ได้คิดจะให้เขาไปไหม? หรือพูดได้ว่า แท้จริงแล้วตั้งแต่แรกเริ่ม อนาคตของเขาก็ถูกผู้อื่นกำหนดเอาไว้แล้ว สถานที่แห่งนี้ ในสายตาของคนอื่น ก็คือคนแปลกหน้าของตัวเอง?

“กลับบ้าน?” อาลั่วพูดซ้ำเล็กน้อย สายตากวาดมองร่างถังจื่อโม่สองสามรอบ ดูท่าคนที่อยู่ข้างหน้าจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ชัดเจน มาถึงที่นี่แล้ว ยังจะมีทางกลับไปที่ไหนได้อีก? แต่เขาไม่อยากจะบอกถังจื่อโม่ตรงๆ มองดูคนผู้หนึ่งที่เต็มไปด้วยความหวังค่อยๆหมดหวังไปทีละนิด ไม่ใช่ความเพลิดเพลินอย่างหนึ่งเหรอ? หากว่าห่อเหี่ยวเสียตั้งแต่ตอนนี้ จะเล่นให้สนุกได้อย่างไร?

“ก็ใช่ ไม่แน่ว่าวันหนึ่งนายอาจจะกลับไป? ถ้าอย่างนั้น นายรับรองว่าตอนที่นายอยู่ที่นี่ จะอยู่ข้างกายฉันตลอดดีหรือไม่?” อาลั่วพูดยิ้มๆ แต่ในใบหน้ายิ้มแย้มเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ถังจื่อโม่เข้าใจดี ในสายตาของอาลั่ว อันที่จริงเขากลับไปไม่ได้แล้ว กำลังโกหกเขาอยู่โดยแท้ ถ้าอย่างนั้น จะอยู่ข้างกายอาลั่วไหม? ไม่ได้! อาลั่วเป็นคนวิปริตคนหนึ่ง ตอนนี้ไม่กล้าแตะต้องเขา อาจเป็นเพราะว่าเบื้องหลังเขามีคนอื่นอยู่ ยังไม่บรรลุเป้าหมาย เขาไม่อาจทำร้ายตนตามอำเภอใจได้ ถ้าหากว่าตนตกลง เกรงว่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายอย่างแท้จริง

“แม่บอกว่า ห้ามรับปากคำขอร้องของคนอื่นส่งเดช” ถังจื่อโม่หน้ามุ่ย แสร้งพูดอย่างใสซื่อ จะรับปากอาลั่วไม่ได้ ไม่ได้เป็นอันขาด อย่างน้อย ตอนที่ยังไม่มีอันตรายถึงชีวิต ก็ห้ามรับปากเขา

“ฉันไม่ใช่คนอื่น ถ้านายรับปากจะอยู่ข้างกายฉัน ฉันจะปกป้องนายตลอดไป ที่เกาะซื่อหลี มีเพียงฉันที่สามารถรับประกันความปลอดภัยให้นายได้” อาลั่วค่อยๆพูดล่อหลอก มาถึงเกาะซื่อหลี ถังจื่อโม่ก็เป็นเพียงเนื้อชิ้นหนึ่ง ที่คนอยากได้เป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าเขาจะเป็นคนพาถังจื่อโม่กลับไป แต่ว่า ถ้าผู้อาวุโสจะมอบถังจื่อโม่ให้กับคนอื่นให้ได้ เขาก็รักษาไว้ไม่ได้ น่าโมโหจริงๆ!

แต่ยังดีที่ผู้อาวุโสส่งตนมารับถังจื่อโม่ ถ้าหากถูกคนอื่นครอบครองไปเสียก่อน ค่อยน่าโกรธ! ดังนั้น สองวันนี้ เขาจะต้องคิดหาวิธีทำให้ถังจื่อโม่รับปากจะติดตามเขาให้ได้ ติดตามเขาเพียงคนเดียว!

ยังดี คนที่มามีแค่เขาคนเดียว ไม่มีใครมาแย่งชิงกับตน ถังจื่อโม่ก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ไม่เข้าใจผลได้เสียในนั้น ค่อยๆขู่ขวัญไปทีละน้อย ก็น่าจะสำเร็จ

“เกาะซื่อหลี?”ถังจื่อโม่มองข้ามคำพูดอื่นๆของอาลั่วไป ได้ยินเพียงแค่สิ่งนี้ เกาะซื่อหลี คือสถานที่ที่พวกเขาจะไปหรือ? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย แล้วอย่างนั้น ตนจะทิ้งข่าวคราวไว้ให้พ่อแม่ได้อย่างไร?

“ใช่แล้ว เกาะซื่อหลี” อาลั่วนั่งลงอีกด้าน เขามีวิธีที่จะให้ถังจื่อโม่อยู่ต่อแล้ว ดังนั้นอารมณ์จึงค่อนข้างดี “ที่ที่พวกเราจะไปก็คือเกาะซื่อหลี”

“ทำฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” ถังจื่อโม่ใช้สายตาสงสัยมองไปที่อาลั่ว ดูแล้ว อาลั่วจะเชื่อมั่นในเกาะซื่อหลีมาก ไม่มีใครสามารถไปได้หรือ? หรือว่า มันไม่ได้ชื่อนี้อยู่แล้ว

“นายต้องไม่เคยได้ยินอยู่แล้ว เกาะซื่อหลีเร้นกายมาโดยตลอด สองสามปีนี้เพิ่งจะเริ่มติดต่อกับโลกภายนอก แทบไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน และไม่มีใครรู้ว่าจะไปอย่างไร” อาลั่วพูดอย่างลำพอง มิฉะนั้นตนจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเขากลับไปไม่ได้แล้ว? ตามที่บอกเด็กนี่เพิ่งจะห้าขวบ พอให้ตนเล่นสักสิบกว่าปีได้ ถ้าหากว่า...เขายังมีชีวิตอยู่น่ะนะ

ถังจื่อโม่พยักหน้า ในใจหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ เรื่องราวเกินความคาดหมายออกไปทีละนิดๆ เกาะซื่อหลี เป็นสถานที่ที่ไม่รู้จักเลยสักนิด เร้นกาย ก็หมายความว่ายากที่จะหาพบ ส่วนตนแม้แต่สถานที่ที่มาก็จำไม่ได้ จะทำอย่างไรดี?