บทที่ 1726 สองคน

“เธอ...” ถังจื่อโม่พูดถามอย่างกล้าหาญ มือของเด็กหญิงนุ่มมาก ฝ่ามืออุ่นร้อน ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ ในกลางคืนที่หนาวเหน็บได้ให้ความอบอุ่นแก่ถังจื่อโม่

“อย่าพูด” เสียงของเด็กหญิงไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อครู่ ตอนที่พูดเบาๆ มีความรู้สึกนุ่มนิ่มอยู่เล็กน้อย แผ่นหลังของเธอตรงแน่ว คล้ายกำลังระมัดระวังอะไรอยู่ ถังจื่อโม่ไม่พูดอะไรอีกอย่างเชื่อฟัง เขารู้ อยู่ที่นี่ คนที่เขาสามารถพึ่งพาได้เล็กน้อยชั่วคราว มีเพียงเด็กหญิงที่อยู่ข้างหน้าเท่านั้น

รอบๆมืดสนิท มีเพียงดวงดาวไม่กี่ดวงประดับอยู่บนท้องฟ้า พวกเขาเดินอยู่บนทางที่แคบมากเส้นทางหนึ่ง สองฝั่งคล้ายถูกอะไรกั้นไว้ ถังจื่อโม่มองไม่ชัด ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่ทางเดินใต้เท้า รวมถึงร่างของเด็กหญิงที่อยู่ข้างหน้า

ทัศนวิสัยเปลี่ยนเป็นกว้างขึ้น มองเห็นแสงไฟได้รางๆ ผลักประตูเข้าไปแล้ว เด็กหญิงถึงผ่อนคลายลง

“นายนั่งได้ตามสบาย พักสักหน่อย” เด็กหญิงหยิบแส้บนตัวลงมา เสื้อผ้าที่อยู่บนตัวก็ถอดออกเช่นกัน ถังจื่อโม่อยากจะหันหน้าหลบเล็กน้อยตามจิตใต้สำนึก เสื้อผ้าของเด็กหญิงที่อยู่ข้างหน้าได้ปลดออกแล้ว โยนลงบนพื้นเสียงฟึ่บฟั่บๆ ถังจื่อโม่ถึงได้สังเกตเห็นว่า เด็กหญิงยังสวมกระโปรงตัวหนึ่งไว้ด้านใน ดูคล้ายชุดนอนอยู่เล็กน้อย

ถังจื่อโม่ไม่รู้สึกเขินอายอีกต่อไปสามารถมองเด็กสาวได้อย่างปกติ แสงไฟสาดใส่เด็กหญิงจนขาวสว่าง ราวกับเปล่งแสงได้ เด็กหญิงปล่อยผมออก แผ่กระจายอยู่ด้านหลัง ก่อนจะหมุนตัวมามองถังจื่อโม่

“นายชื่ออะไร? มาวันนี้เหรอ?” เด็กหญิงถาม สายตาของถังจื่อโม่กลับถูกดึงดูดไป เมื่อครู่ตึงเครียดเกินไป ทั้งยังหวาดกลัว ไม่ได้มองรูปร่างหน้าตาของเด็กหญิงชัดๆ ตอนนี้ดูแล้ว คิ้วตาราวกับวาด ยังมีความจ้ำม่ำของเด็กน้อยอยู่บ้าง ยังไม่โต ไม่รู้ว่าเป็นเพราะชุดสีดำหรือเปล่า ถึงได้ดูข่าวผ่องเป็นพิเศษ

“นายมาวันนี้เหรอ?” เด็กหญิงไม่ได้ยินคำตอบของถังจื่อโม่ ก็ขมวดคิ้วถาม ก่อนเดินมาข้างหน้าก้าวหนึ่งอย่างร้อนใจ

“ฉันตื่นขึ้นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว” ถังจื่อโม่ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไร น่าจะมาถึงวันนี้แหละ

“นายชื่ออะไร” เด็กหญิงขมวดคิ้วอยู่ตลอด คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ เธอจ้องมองถังจื่อโม่อย่างร้อนรุ่มกลุ้มใจ

“ถังจื่อโม่”

“นายแซ่ถัง? นายไม่ได้แซ่โม่หรือ?” เด็กหญิงมองถังจื่อโม่ ประกายสว่างนัยน์ตาจางหายไปเล็กน้อย

ถังจื่อโม่คิดเดา ชื่อนี้ หรือแซ่ อาจจะมีความหมายอะไรกับเธอเป็นพิเศษ แต่เขาไม่ได้เอ่ยถามไปตรงๆ เพียงพยักหน้าอย่างคล้อยตาม

“เธอชื่ออะไร” ถังจื่อโม่ถาม อยู่ที่นี่ อาลั่วพึ่งพาไม่ได้ จากการพูดคุยเมื่อครู่ เขาฟังออกว่าฐานะของเด็กหญิงไม่ต่ำต้อย ท่านยายของเธอ อาจจะเป็นคนที่มีฐานะสูงสุดบนเกาะแห่งนี้ ดังนั้น ถ้าหากเด็กหญิงคนนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเขา เขาก็จะพยายามรั้งอยู่ข้างกายเด็กหญิง

“อะหลิง ชื่อของฉันคืออะหลิง” เด็กหญิงก็ไม่ได้รู้สึกโกรธ มีความเป็นมิตรต่อถังจื่อโม่มาก

สิ่งนี้ทำให้ถังจื่อโม่รู้สึกสบายใจ

“นายรู้จักคนตระกูลโม่ไหม? หรือแบบว่า มีตระกูลโม่อยู่จริงๆหรือเปล่า?” อะหลิงมองเสื้อผ้าบนตัวถังจื่อโม่ มันเลอะเทอะสกปรก เธออยากหาเสื้อผ้าให้เขาสองสามตัว ก่อนคิดขึ้นได้ว่าที่นี่มีตัวเองอยู่คนเดียว ไม่มีเสื้อผ้าให้เขาเลย

ถังจื่อโม่มองอะหลิง เด็กหญิงดูเหมือนไม่ได้มีแผนการอะไรสักนิด ถามเรื่องราวเขาอย่างใสซื่อ ที่บังเอิญก็คือ เขารู้จักคนตระกูลโม่ พี่สาวหลินฉือ คือคนตระกูลโม่ บังเอิญขนาดนี้เลยหรือ? หรือเป็นเพราะว่า ความจริงเรื่องนี้ ไม่ได้พุ่งมาที่เขา แต่พุ่งเป้าไปที่ตระกูลโม่ แต่ว่าเขากับตระกูลโม่ไม่ได้มีความสัมพันธ์กันแม้แต่น้อย

ถังจื่อโม่สังเกตท่าทีของอะหลิง ตอนพูดถึงตระกูลโม่ มันแฝงไปด้วยความหวัง ถ้าหากเป็นไปได้ อะหลิงต้องหวังอย่างแน่นอนว่าคนที่อยู่ข้างหน้าตนคือคนตระกูลโม่ ดังนั้นถังจื่อโม่จึงเอ่ยปากช้าๆ “ฉันไม่ใช่คนตระกูลโม่ แต่ฉันรู้จักคนตระกูลโม่ พี่สาวโม่ฉือ”

“อย่างนั้นก็ดี!” อะหลิงคล้ายจะวางใจลงทันที เดินมาข้างกายถังจื่อโม่แล้วนั่งลง “ที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าให้นายใส่ พรุ่งนี้ฉันจะพานายไปซื้อเสื้อผ้า”