บทที่ 1737 ฉันจะพาเธอไปจากที่นี่

อ่าวซีเฉิน เวินลั่วฉิงรออยู่ที่กระท่อมไม้นั่น ถ้าพวกเขาจะมาจริงๆ เช่นนั้น ที่นี่ พวกเขาจะต้องปรากฏตัวขึ้นอย่างแน่นอน

แต่ว่า สิบโมง อ่าวซีเฉินก็ยังไม่มีคนอื่นมาเลย ถังจื่อซีจูงมือเวินลั่วฉิง อยู่อย่างเงียบเชียบ โดยไม่พูดอะไร ที่นี่จะมีคนมาไหม? จะหาพี่ชายเจอไหม?

ฉิงถิงมาคนเดียว คนของเขาอยู่ใกล้ๆอ่าวซีเฉิน คอยเตรียมป้องกัน

เวลาผ่านไปทีละน้อย เวินลั่วฉิงสงสัย มีคนแกล้งกันหรือเปล่า ทำไมถึงไม่มีข่าวคราวอะไรแม้แต่น้อย?

ฉิงถิงสังเกตสภาพโดยรอบ ที่นี่ ดูเหมือนจะไม่มีคน นัดพวกเขามาที่นี่ เพื่ออะไรกัน?

‘หรือว่า เพียงเพื่อให้ฉันรู้ว่าจื่อโม่เคยอยู่ที่นี่มาก่อนเท่านั้น?’ เวินลั่วฉิงพลันนึกถึงความเป็นไปได้นี้ขึ้นมา ถังไป๋เชียน อยากจะให้บทเรียนกับเธอเหรอ?

“ไม่มีคนเหรอครับ?” ฉิงถิงประหลาดใจ แต่ว่าท่าทีของเวินลั่วฉิงสงบเกินไป ทำให้เขาไม่เข้าใจสถานการณ์

“ฉันคิดว่า พวกเราไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้วละ เขาเพียงแค่กำลังบอกฉันว่า จื่อโม่อยู่ในมือเขา หลังจากนี้มีเรื่องอะไรอีก ก็ค่อยว่ากัน” เวินลั่วฉิงเข้าใจถังไป๋เชียน นี่เป็นสิ่งที่เขาทำได้ คิดจะโจมตีจิตใจของเธอหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร?

“พวกเรากลับ!” เวินลั่วฉิงพูดอย่างเด็ดขาด ตอนนี้มั่นใจแล้วว่าจื่อโม่ไปจากที่นี่แล้ว ถ้าอยู่บนเกาะแห่งหนึ่งจริงๆ จะต้องคิดพิจารณา ไม่ได้ธรรมดาง่ายดายเช่นนี้แล้ว

‘หมู่เกาะในท้องทะเลมีมากมาย ถังจื่อโม่อยู่ที่ไหน ก็บอกได้ไม่แน่ชัด ดีที่เป้าหมายของถังไป๋เชียน ไม่ใช่จื่อโม่มาโดยตลอด แต่เป็นตน’ เวินลั่วฉิงคิด จูงมือจื่อซีหมายจะเดินไป

“แม่คะ ตรงนั้นมีคน” ถังจื่อซีชี้ไปด้านข้าง พูดเตือนเวินลั่วฉิง

ฉิงถิงรีบไปทันที คนคนนี้? เป็นลมไปแล้ว? ปรากฏตัวอยู่ที่นี่ น่าจะมีสาเหตุอื่นอยู่

“ต้องส่งไปโรงพยาบาล” ฉิงถิงพูดอย่างสงบ

เวินลั่วฉิงพยักหน้า คนที่ปรากฏตัวที่นี่อย่างแปลกประหลาดคนนี้ จะมีข่าวคราวของจื่อโม่หรือไม่?

เวินลั่วฉิงสงบอารมณ์สุดความสามารถ ถ้าหากว่ามนุษย์มีจิตเหนี่ยวนำจริงๆ อย่างนั้นจื่อโม่จะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน

บนเกาะซื่อหลี แสงอาทิตย์ยามเช้าทำให้ถังจื่อโม่เห็นถึงชีวิตใหม่ เรื่องเมื่อคืน วันนี้มาคิดดูอย่างละเอียดเพิ่งจะรู้สึกถึงความอันตรายและความน่ากลัว เรื่องราวประหลาดเหล่านั้น ถังจื่อโม่อยากจะมองข้ามไปตามจิตใต้สำนึก แต่ไข่มุกบนข้อมืออะหลิง ที่สะท้อนอยู่ภายใต้แสดงแดดยามเช้า ได้เปลี่ยนไปเป็นสีเลือด

“อะหลิง!”ถังจื่อโม่ร้องเรียกตามจิตใต้สำนึก

“เป็นอะไรเหรอ?” อะหลิงมึนๆงงๆ นี่ไม่ใช่เวลาที่เธอควรตื่นขึ้นมา แต่ว่าความฝันตอนกลางคืน ทำให้เธออ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปทั้งกายใจ ตอนนี้ไม่อยากจะคิดถึงสิ่งใดทั้งสิ้น

“ไข่มุกเส้นนั้น...” ถังจื่อโม่จะพูดแล้วก็หยุดไป อะหลิงยกข้อมือขึ้น เป็นสีเลือดจริงๆ สีดำเหล่านั้นเหมือนสลายหายไปในพริบตา เหมือนกับแช่อยู่ในเลือดหนึ่งคืนก็มิปาน

“ไม่เป็นไร เดิมทีในตำนานไข่มุกชื่อหลีก็เป็นสีแดง อาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงลมหายใจมนุษย์ จึงเปลี่ยนสีไปอีกครั้ง” อะหลิงพูดอย่างสงบ แต่ในใจกลับกระวนกระวาย เธอไม่รู้ว่าสาเหตุเป็นเพราะอะไร ไข่มุกชื่อหลีในตำนานเป็นสีแดง แต่ว่าในบันทึกเป็นสีดำมาโดยตลอด ดังนั้นแล้วเป็นสีอะไรกันแน่ เธอก็ไม่แน่ใจ

“จัดการตัวเองสิ จะพานายไปที่หนึ่ง” อะหลิงหมุนไข่มุกบนข้อมือรอบหนึ่ง ที่เกาะซื่อหลี มีที่สนุกๆมากมาย แต่ว่ามีที่หนึ่ง ที่เธอชอบมากเป็นพิเศษ ไม่เคยพาใครไปก่อน และที่ไปตอนนี้ก็เพราะ...

“ได้” ถังจื่อโม่ไม่คิดอะไรเยอะ ข่าวที่เขายังมีชีวิตอยู่ บนเกาะซื่อหลีจะต้องมีคนรู้มากมายแล้วแน่นอน หลบซ่อนไปตลอดก็ไม่ใช่วิธี ไม่สู้ตรวจดูเกาะซื่อหลีเสียหน่อย ดูว่าจะจะจากไปได้หรือไม่