บทที่ 1745 รู้จักดี

ต่อมา เวินลั่วฉิงได้ถูกถังไป๋เชียนควบคุมตัวเอาไว้!

มือข้างหนึ่งของถังไป๋เชียนได้กุมข้อมือของเวินลั่วฉิงเอาไว้เลยทันที ใช้แรงบิดมัน เวินลั่วฉิงได้ร้องโอดโอยออกมา แล้วคุกเข่าลงไปกับพื้น

“ฉิงฉิง เธอลืมไปแล้วเหรอว่าฉันรู้จักเธอดีมากแค่ไหน?” ถังไป๋เชียนเข้ามาประชิดข้าง ๆ ใบหูของเวินลั่วฉิง แล้วพูดออกมาอย่างมีความหมายอื่นที่แฝงอยู่ด้วย

แต่น่าเสียดายที่เสียงของเขาเพียงไม่นานมันก็ถูกลมพัดหายไปเสียแล้ว! ไม่ได้ยินเสียงปีน ร่างของถังไป๋เชียนกลับเอนตัวล้มลงไปเสียแล้ว

เวินลั่วฉิงยืนขึ้นมา นวดแขนไปเบา ๆ ตอนที่พวกเขามาก็ได้คิดถึงสถานการณ์ทั้งหมดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ในตอนที่คนที่อยู่โดยรอบยังไม่ทันได้ตอบสนองกันออกมา ก็ได้ถูกปากกระบอกสีดำสนิทจ่อเข้าไปเสียแล้ว คนที่ได้รับการฝึกมาอย่างดีเหล่านี้ได้เตรียมความพร้อมในนาทีที่เหตุไม่คาดฝันปรากฏขึ้นมาเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

“ดูเหมือนว่าจะมีคนประเมินนายต่ำไปมากเลยนะ” ฉิงถิงเลิกคิ้วออกมา เย่ซือเฉินไม่ได้จับปืนมานานแค่ไหนแล้ว ก็ยังสามารถปลิดชีวิตในนัดเดียวได้ ไม่เลวเลย

“คนที่ประเมินฉันต่ำไป ไม่ช้าก็เร็วก็จะต้องเป็นฝ่ายสูญเสีย” เย่ซือเฉินลดปืนพกลง ถังไป๋เชียนคนคนนี้เก็บเอาไว้ไม่ช้าก็เร็วก็จะเป็นตัวหายนะคนนึงเลย ถ้าที่ทางนั้นไม่อาจจะกำจัดเขาไปได้ ที่เกาะซื่อหลีแห่งนี้ ก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลย ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ก็ยังเป็น “หลุมฝังศพ” ที่ถังไป๋เชียนเขาเลือกเองอีกด้วย

“ฉิงฉิง มา” เย่ซือเฉินเดินเข้าไป ตรวจสอบอาการบาดเจ็บต่าง ๆ ของเวินลั่วฉิงดูก่อน แล้วค่อยไปดูถังจื่อโม่ แล้วก็ได้เลิกคิ้วออกมา

ถังจื่อโม่ได้เม้มริมฝีปากออกมา เขาไม่เป็นไร แต่ความลำเอียงของเย่ซือเฉินช่วยอย่าได้แสดงออกมาชัดเจนขนาดนี้ได้หรือเปล่า

“พวกแก...” ลูกน้องของถังไป๋เชียน มีคนอยากจะพูดอะไรออกมา ก็ได้ถูกฉิงถิงตอกกลับไปทันที “ทำไม พวกนายมีความเห็น?”

คนคนนั้นข่มกลั้นความโกรธเอาไว้ พวกเขายังมีหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำนะ ลูกพี่ใหญ่ก็ตายไปอย่างนี้? น่าเสียดาย ยังมีพวกเขาอยู่อีกนะ พวกเขาจะไม่มีวันยอมแพ้ไปง่าย ๆ อย่างนี้หรอก!

“มีความเห็นเก็บเอาไว้ เก็บเอาไว้สามารถมีชีวิตอยู่ ไม่เก็บเอาไว้ก็ต้องปลิดชีวิตไปเสียที่นี่เลย ถึงยังไงที่นี่มันก็เป็นสถานที่ห่างไกล อำนาจจากศูนย์กลางเข้ามาไม่ถึงอยู่แล้ว ใครมันจะรู้กันล่ะ?” ฉิงถิงมองท้องฟ้า พระอาทิตย์ใหญ่ขนาดนี้ ร้อนจะตายอยู่แล้ว! ยังนึกอยู่เลยว่าเกาะแบบนี้มันจะเย็นสบายสักหน่อยน่ะ

“เก็บไว้ แต่ว่า พวกเราทุกคนจะไม่ยอมมอบตัวกันทั้งนั้น” มีคนหนึ่งตะโกนเสียงดังออกมา ยกมือขึ้นมาจุดสายตะกั่วนำไฟฟ้าที่อยู่ในมือ

เย่ซือเฉินตกใจกลัวจนใบหน้าถอดสี โอบเวินลั่วฉิงเอาไว้ แล้วดึงถังจื่อโม่วิ่งไปทางทะเล!

ที่ตรงนี้เป็นสถานที่ที่อยู่ใกล้ถังไป๋เชียนมากที่สุด ถ้าถังไป๋เชียนอยากให้พวกเขาพินาศไปทั้งหมด ที่ตรงนี้มันจะต้องเป็นจุดศูนย์กลางอย่างแน่นอน

เสียงระเบิดดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ตอนที่เวินลั่วฉิงมีการตอบสนองออกมานั้น รู้สึกเพียงแค่ว่าบนร่างได้จมลงไป มีคนบล็อกอยู่ที่ด้านหลังเธอ

“พ่อ!” เสียงของถังจื่อโม่ได้ทำให้ใจของเวินลั่วฉิงเจ็บขึ้นมาในทันใด เธอใช้แรงผลักคนบนร่างออกไป เสียงตะโกนเรียกของคนที่อยู่โดยรอบก็ได้ดังขึ้นมาแล้ว

“ซือเฉิน!ซือเฉิน!” ฉิงถิงวิ่งเข้าไป ช่วยเวินลั่วฉิงผลักเย่ซือเฉินออกไป บนหลังของเย่ซือเฉินได้เต็มไปด้วยเลือด ในจังหวะเมื่อกี้นี้เขาได้ป้องเวินลั่วฉิงกับถังจื่อโม่อยู่ใต้ร่าง ระเบิดจึงได้ดังขึ้นมาที่ตรงด้านหลังของเขาเข้ามาโดยตรงเลย

“ซือเฉิน!เย่ซือเฉิน...” เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าเสียงของตัวเองมันสั่นออกมาเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่เคยจะรู้สึกอย่างนี้มาก่อนเลย ความรู้สึกราวกับว่าจะสูญเสียเย่ซือเฉินไป!ในใจของเวินลั่วฉิง เย่ซือเฉินเป็นคนรักของเธอ เป็นคนที่เธอมีความสัมพันธ์ที่แนบแน่น เป็นคนที่ไม่มีวันจะเป็นคนเดินออกไปจากเธออย่างแน่นอน แต่ว่าตอนนี้ ตัวเขาอยู่ที่ข้างกายเธอ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกว่าตนนั้นกำลังจะสูญเสียเขาไป...

“อย่าตื่นตระหนก!” ฉิงถิงพูด คนใกล้ชิดได้รับบาดเจ็บมันจะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปได้ง่าย ๆ อยู่เสมอ ถึงแม้ว่าจะเป็นคนที่ฉลาดอย่างเวินลั่วฉิง ก็ยังเป็นอย่างนี้ด้วยเหมือนกัน

ฉิงถิงตรวจดูลมหายใจของเย่ซือเฉิน แล้วลองฟังที่บนหน้าอกของเขาดูแป๊บนึง “เขายังมีชีวิตอยู่ ได้รับบาดเจ็บหนัก ต้องการได้รับการรักษาโดยเร็วที่สุด!” ฉิงถิงพูดออกมาอย่างสงบนิ่ง

เวินลั่วฉิงเองก็ได้สติกลับมาทันที “แต่ที่นี่ไหนเลยมันจะไปมีคุณหมอ!”

“ไม่เป็นไร พวกเรานำแพทย์ทหารมา อยู่ที่บนเรือ” ฉิงถิงพูดแบบปลอบใจออกมา ตอนที่พวกเขามา ก็ได้ให้คนแอบตรวจสอบมาแล้ว ถังไป๋เชียนเป็นคนที่โหดเหี้ยมเลยคนนึง พื้นที่ส่วนใหญ่ที่บนเกาะล้วนแล้วแต่จะฝังระเบิดเอาไว้ทั้งนั้น ดีที่สถานที่อื่นนั้นได้เอาออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงแค่บริเวณโดยรอบของตรงนี้เท่านั้น พวกเขาได้มีการป้องกันเอาไว้ก่อนแล้ว ก็เลยได้รับบาดเจ็บมาน้อยมาก

คนของถังไป๋เชียนกลับจับต้นชนปลายกันไม่ถูกขึ้นมา มีเพียงแค่ระเบิดดังไม่กี่นัดเท่านั้นเองเหรอ? สิ่งที่พวกเขาได้วางแผนกันเอาไว้? แต่ต่อมาก็ได้ถูกคนกดเอาไว้อยู่กับที่

“พูดด้วยดี ๆ ไม่ยอมทำตาม ต้องใช้กำลังบังคับ?” ฉิงถิงหันหน้าไป มองไปอย่างเย็นชา มีบางคนที่กำลังต่อสู้ดิ้นรนไปอย่างสิ้นหวัง บางคนก็ได้หลุบหัวลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“แค่กแค่ก!”

“ซือเฉิน?” เวินลั่วฉิงร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ เมื่อกี้เธอได้ดูบาดแผลของเย่ซือเฉินดูแล้ว ยังดีที่ไม่อันตรายถึงชีวิต แต่สิ่งเหล่ามันก็เป็นการปลอบใจตัวเอง มันจะไปเทียบกับการที่เย่ซือเฉินเป็นคนบอกตนมาอย่างชัดเจนอย่างนี้ได้ยังไงกัน เขายังมีชีวิตอยู่?