บทที่ 1764 ทำการนัดหมายดีกว่า（2）

หลิวหยิงก้มหน้าก้มตาปอกแอปเปิ้ล “สิ่งที่คุณพูดก่อนหน้านี้ ฉันจะถือเสียว่าไม่ได้ยินก็แล้วกัน ระหว่างเรา ต่างก็ให้โอกาสกันและกันสักครั้ง โอเคมั้ยคะ？”

หลิวหยิงรู้สึกว่านาทีนี้หัวใจของตัวเองไม่ได้เต้นแรงขึ้นเลยสักนิด เธอแค่มาแจ้งซือถูมู่หรงเฉยๆ ถ้าเขาไม่ชอบ งั้นก็จบกันแค่นี้ ถ้ายอม งั้นต่อจากนี้พวกเขาก็จะต้องคบกันดีๆแน่นอน

หลิวหยิงรู้สึกทั้งชีวิตนี้ของตัวเธอได้ใช้ชีวิตอย่างเหนื่อยมาก ความสวยงามของช่วงวัยเด็ก ล้วนถูกภายหลังทรมานจนบาดเจ็บไปทั้งตัว แต่เธอก็โชคดีมากๆ มีคนในครอบครัว มีเพื่อน ความเจ็บปวดเหล่านั้น ทำให้เธอรู้สึกว่ารับได้อยู่

แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับจากซือถูมู่หรง ก็เหมือนใช้มีดกรีดแผลออกมาแผลนึง เลือดไหลซิบ ว่างเปล่า ต้องมีของเติมเต็มเข้าไปในนั้น

ดีที่ซือถูมู่หรงค่อยๆชดเชยให้ ค่อยๆเติมเต็มให้ ให้เธอไม่เหนื่อยขนาดนั้นอีก ไม่ว่างเปล่าขนาดนั้นอีก

ตอนที่หลิวหยิงรู้การตายของพ่อตัวเอง เธอเกลียดมาโดยตลอด เกลียดซือถูมู่หรง ไม่สามารถให้อภัยเขาได้ ถึงต่อมาเธอกับเขาจะอยู่ด้วยความสงบและไม่มีเหตุทะเลาะเบาะแว้งซึ่งกันและกันก็ตาม แต่หลิวหยิงก็ไม่สามารถปล่อยวางเรื่องนั้นได้ แค่ให้ตัวเองค่อยๆละเลยมันเฉยๆ

แต่ตอนนี้ หลังจากรู้การตายของพ่อตัวเองกับการตายของพ่อซือถูมู่หรงมีความเกี่ยวข้องกัน หลิวหยิงถึงค่อยๆพูดโน้มน้าวตัวเอง เรื่องมากมายมันผิดตั้งแต่แรก มันคือความยุ่งเหยิงก้อนนึง ทำให้หัวใจคนวุ่นวายสับสนไปหมด

ระหว่างเธอกับซือถูมู่หรง บางทีตั้งแต่แรกเธอก็ติดค้างซือถูมู่หรงแล้ว เพราะฉะนั้น ซือถูมู่หรงถึงได้แก้แค้นเธอ อยากให้เธอได้รับรู้ความรู้สึกแบบนั้นด้วย

แต่สุดท้ายซือถูมู่หรงก็ฝืนทนไม่ได้ ระหว่างพวกเขาราวีกันไม่เลิก

“คุณ……คุณว่าอะไรนะ？”ซือถูมู่หรงเปิดปากพูดอย่างเหลือเชื่อ เขารู้มาโดยตลอดว่าในใจลึกๆของหลิวหยิงถือสาเรื่องนั้นมาโดยตลอด แต่เพียงเพราะช่วงนี้ตัวเองอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอด เพราะมีลูกด้วยกันถึงได้มีการผ่อนคลายลง แต่นาทีนี้……เหมือนหลิวหยิงคิดจะเริ่มต้นใหม่กับเขาจริงๆ ความรักความแค้นของก่อนหน้านี้ ล้วนเริ่มต้นใหม่หมด

ซือถูมู่หรงไม่อยากให้หลิวหยิงปฏิเสธทุกอย่างของพวกเขาสองคน แต่ถ้ามีโอกาส พวกเขาสามารถอยู่ด้วยกัน งั้นเริ่มต้นใหม่อีกครั้งก็ใช่ว่าจะไม่ได้

ความรู้สึกที่ซือถูมู่หรงมีต่อหลิวหยิง บางครั้งรู้สึกว่าพร่ามัว เขาอยากได้หลิวหยิง อยากได้ทุกอย่างของเธอ แต่เขาเหมือนได้สูญเสียสิทธิ์นี้ไป เพราะฉะนั้นได้แต่ยึดครองหลิวหยิงทีละนิดๆ

ซือถูมู่หรงรอให้หลิวหยิงพูด หลิวหยิงก็ไม่ได้ลังเล“ให้เวลาซึ่งกันและกันสองปี สองปีข้างหน้า เรามาทำความรู้จักกันใหม่ ดีมั้ยคะ？”หลิวหยิงวางมีดปอกผลไม้ลง แอปเปิ้ลลูกนี้ปอกได้ดีมาก เธอเอาเปลือกออกทีละนิดๆ เอาแอปเปิ้ลวางไว้ที่ข้างมือของซือถูมู่หรง และเพ่งมองสายตาของเขา

ซือถูมู่หรงมองแอปเปิ้ลที่อยู่ในมือ ตั้งแต่หลิวหยิงกลับมาไม่เคยรู้สึกสนใจพวกนี้เลย พูดอย่างแม่นยำกว่าคือ เธอไม่เคยคิดที่จะดีกับเขา อยู่ในสายตาของหลิวหยิง เขาก็คือคนที่บีบบังคับเธอในตอนนั้น หลายปีมานี้ ไม่เคยเปลี่ยนเลย แต่ตอนนี้ หลิวหยิงปอกแอปเปิ้ลให้เขา ยื่นให้เขา ในขณะเดียวกันก็ได้มอบการตัดสินใจอย่างอื่นให้กับเขาด้วย

หลิวหยิงกำลังบอกการตัดสินใจของเธอให้กับเขา ในขณะเดียวกัน หลิวหยิงก็กำลังบอกกับเขาว่า เขาสามารถเลือกที่จะยอมรับ และสามารถเลือกที่จะปฏิเสธ

หลิวหยิงเงียบกริบไม่พูดจา เธอแค่ขอคำตอบจากซือถูมู่หรง คำตอบจะยังไงก็ดี หลิวหยิงรู้สึกค่อนข้างเหนื่อย ชอบคนๆนึงเหนื่อย ไม่ชอบคนๆนึงก็เหนื่อย ระหว่างเธอกับซือถูมู่หรง แยกคำว่าติดค้างไม่ออกตั้งนานแล้ว และแยกซึ่งกันและกันไม่ออก ความรักที่ซือถูมู่หรงมีให้กับเธอ เธอไม่รู้ว่ามีมากเท่าไหร่ แต่ความรักที่เธอมีให้กับซือถูมู่หรง ทำให้เธออยากจะลืมอดีตที่ผ่านมา มีการเริ่มต้นที่สวยงามและมีการจบสิ้นที่สวยงามกับซือถูมู่หรง

“โอเคครับ”ซือถูมู่หรงพูด ที่จริงไม่ว่าหลิวหยิงจะพูดอะไรกับเขา เขาในตอนนี้ล้วนเห็นด้วยหมด ใช่ ช่วงบ่ายวันนี้เขายังคิดไม่ได้ ได้บอกเลิกกับหลิวหยิง ตอนนี้หลิวหยิงปรากฏตัวอยู่ที่ตรงหน้าเขา เขารู้สึกเสียใจภายหลังในทันที

เพราะอะไรล่ะ？

เพราะเขาไม่ต้องคิดเยอะแยะขนาดนั้น บอกว่าจะอยู่ข้างกายหลิวหยิงตลอด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

อุบัติเหตุครั้งนี้ เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส กลัวจะลากหลิวหยิงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ถึงได้อยากไปจาก แต่ตอนนี้ ซือถูมู่หรงรู้สึกว่าตอนที่หลิวหยิงปรากฏตัว เขาอยากไปก็ไปไม่ได้อีกแล้ว ถึงแม้ต่อไปเขาจะพิการก็ตาม จะตายก็ตาม หลิวหยิงก็ล้วนไปจากเขาไม่ได้ทั้งนั้น พวกเขาเป็นหนึ่งเดียวกัน พวกเขาจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

“ถ้าอย่างนั้น อีกสองปีเจอกันค่ะ”หลิวหยิงมองหน้าซือถูมู่หรง ตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียง แต่เธอกลับไม่ได้อยู่เคียงข้างเขา มันเกินไปหรือเปล่า？