บทที่ 1765 ผมอยากแต่งงานกับฉิงฉิง

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่ซือเฉินตื่นแต่เช้าเลย กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบไปหยิบมา เลือกไปเลือกมาก็รู้สึกว่าไม่พึงพอใจสักที เวินลั่วฉิงที่อยู่ข้างๆอดขำไม่ได้ เย่ซือเฉินเคยแคร์เรื่องพวกนี้ที่ไหนกัน？ตอนนี้เหมือนเด็กคนนึงเลย

“ชุดนี้ดีกว่าค่ะ”เวินลั่วฉิงหยิบเสื้อผ้าชุดนึงขึ้นมาจากข้างๆแล้วยื่นให้กับเย่ซือเฉิน

เย่ซือเฉินพยักหน้า

ชุดที่เวินลั่วฉิงเลือก เขาต้องชอบอยู่แล้ว

ถังจื่อโม่ยังไม่กลับมา ตอนออกจากบ้านได้พาถังจื่อซีไปแค่คนเดียว วันนี้ถังจื่อซีได้ใส่ชุดกระโปรงเจ้าหญิงตัวนึง ทรงพองๆสวยมาก ยังไม่เข้าบ้านก็ตะโกนเรียกคุณปู่เลย

ซ่างกวนหงวางของในมือลง และรอถังจื่อซีเข้ามา แค่พริบตาเดียว ถังจื่อซีก็กระโจนมาที่อ้อมกอดของซ่างกวนหงแล้ว กอดเอาไว้ไม่ยอมปล่อยมือ

ผู้ดูแลจ้งให้คนเอาชาไปเสิร์ฟ และคอยมองดูอยู่ข้างๆด้วยรอยยิ้ม ตั้งแต่เจ้าหญิงกลับมา อารมณ์ของหัวหน้าก็ดีขึ้นไม่น้อยเลย

“จื่อโม่ยังไม่กลับมาอีกเหรอ？”ซ่างกวนหงถาม เขารู้แค่ว่าจื่อโม่ปลอดภัยแล้ว แต่ไม่ได้กลับมาที่นี่เหรอ？

“ค่ะ เขากับมู่เฉิงอยู่ที่ตระกูลโม่ค่ะ ได้ยินว่าเดี๋ยวก็จะกลับแล้วค่ะ”เวินลั่วฉิงพูด เธอกับคนของตระกูลโม่ไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กันจริงๆ เดิมทีก็ไม่วางใจที่ถังจื่อโม่อยู่ตระกูลโม่อยู่แล้ว แต่มีมู่เฉิงอยู่ บวกกับจื่อโม่อยากอยู่ที่ตระกูลโม่ต่ออีกหน่อย เธอก็เลยไม่ได้ฝืนใจเขา

“อืม มีมู่เฉิงอยู่ก็สามารถวางใจได้แล้ว”ซ่างกวนหงพยักหน้า

ตอนที่มู่เฉิงโทรศัพท์มาได้พูดอย่างเรียบง่ายแล้ว สุดท้ายเพิ่มอีกคำนึงว่าจะตามจีบเมียอยู่ที่นั่น ไม่แน่อีกไม่กี่วันก็พากลับมาแล้ว

ซ่างกวนหงไม่ได้พูดอะไรมาก ตระกูลโม่กับองค์กรโกสต์ซิตี้ไม่ถูกกัน แต่ถ้ามู่เฉิงชอบหลินฉือ เป็นแค่ด่านที่จำเป็นต้องผ่านให้ได้ด่านนึง เขาก็ไม่รีบร้อน ไม่เร่งรัด

“ที่ลูกสองคนมาในวันนี้ คงมีเรื่องสินะ？”ซ่างกวนหงลูบศีรษะของถังจื่อซีและพูดอย่างจริงจัง วันนี้สีหน้าแววตาของเย่ซือเฉินกับเวินลั่วฉิงเคร่งขรึมอย่างน่าประหลาดใจ เขารู้สึกจะต้องพูดเรื่องอะไรที่มันเคร่งขรึมแน่นอน

“หัวหน้าครับ ผมอยากแต่งงานกับฉิงฉิงครับ หวังว่าหัวหน้าจะยอมให้ฉิงฉิงแต่งงานกับผม และเป็นภรรยาของผมครับ”เย่ซือเฉินพูดตรงไปตรงมา เรื่องนี้เขาคิดอยู่ตลอดเวลามานานมากแล้ว จะต้องแต่งงานกับเวินลั่วฉิงให้ได้ ก่อนหน้านี้ ฉิงฉิงเป็นแค่ฉิงฉิง ไม่ใช่เจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ ไม่ต้องคิดอะไรเยอะแยะ แต่ตอนนี้ไม่คิดเยอะไม่ได้แล้ว

ซ่างกวนหงอึ้งไปครู่นึง เสี้ยววินาทีนั้น เขารู้สึกค่อนข้างเอ๋อและไม่สบอารมณ์

เหมือนคนที่แคร์จะถูกแย่งไป ซ่างกวนหงให้ตัวเองสงบสติอารมณ์หน่อย ถึงเป็นแบบอย่างให้อย่างใจเย็น “ลูกสองคนเพิ่งตัดสินใจเหรอ？”

เวินลั่วฉิงไม่พูดจา เธอจะแต่งงานกับเย่ซือเฉิน ไม่ว่าใครก็ขัดขวางไม่ได้ ถึงแม้คนๆนี้เป็นพ่อของตนเองก็ตาม ก็ขัดขวางไม่ได้เช่นกัน

เย่ซือเฉินส่ายหัว “ไม่ใช่ครับ เราสองคนตัดสินใจจะแต่งงานกันตั้งนานแล้วครับ แต่เพราะสาเหตุอื่นเลยไม่ได้จดทะเบียนสมรสและแต่งงานกันสักที ตอนนี้ พวกเราอยากแต่งงานกันแล้วจริงๆครับ ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากแต่งให้เร็วที่สุดครับ ผมจะแต่งงานกับฉิงฉิง ไม่ว่าใครก็ขัดขวางไม่ได้”

ถังจื่อซีซบอยู่ในอ้อมอกของซ่างกวนหงอย่างเชื่อฟังโดยไม่พูดจา เธอก็เฝ้ารอแดดดี๊กับหม่ามี๊แต่งงานกันตลอด ในที่สุด ตอนนี้ก็ได้อยู่ด้วยกันแล้วเหรอ？

แววตาของซ่างกวนหงมืดมนเล็กน้อย เขารู้ตั้งนานแล้วว่าฉิงฉิงจะแต่งงานกับเย่ซือเฉิน ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังไม่รู้ว่าฉิงฉิงเป็นลูกสาวของตนเอง เขาไม่มีความรู้สึกอะไร แต่ตอนนี้ฉิงฉิงเป็นลูกสาวของตนเอง มักจะรู้สึกเสียดายอยู่เรื่อยเลย ไม่อยากให้เธอแต่งงานเร็วขนาดนี้

“พ่อเคารพการตัดสินใจของฉิงฉิง ถ้าเธอจะแต่งงานกับนาย ฉันก็เห็นด้วย ถ้าเธอไม่ยอม ใครก็บังคับเธอไม่ได้”ซ่างกวนหงพูดอย่างใจเย็น หลายปีมานี้ เขาไม่เคยได้ทำหน้าที่ของผู้เป็นพ่อเลย สิ่งที่เขาสามารถทำได้ ก็คือรับผิดชอบชีวิตวันข้างหน้าของฉิงฉิง

เขาได้ยินเรื่องของฉิงฉิงกับเย่ซือเฉินมาไม่น้อย และได้ให้คนไปตรวจสอบด้วย หลายปีมานี้ พวกเขาสองคนใจตรงกันกันตั้งนานแล้ว ถึงไม่แต่งงานก็ตาม พวกเขาสองคนก็ไม่ไปจากอีกฝ่ายแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีถังจื่อโม่กับถังจื่อซี กามเทพน้อยสองคนนี้อีก พวกเขาไม่ใช่คนที่ใครๆจะสามารถแยกจากกันได้

เวินลั่วฉิงรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอรู้ว่ายอมรับสถานะของเย่ซือเฉินคือเรื่องนึง แต่ยอมให้ตนเองแต่งงานกับเย่ซือเฉินคืออีกเรื่องนึง เพราะฉะนั้น นาทีนี้ ซ่างกวนหงเคารพการตัดสินใจของตนเอง อันนี้สำคัญที่สุด

“พ่อคะ ระหว่างหนูกับซือเฉินไม่แบ่งเขาแบ่งเรากันตั้งนานแล้ว หนูอยากแต่งงานกับเขา เป็นภรรยาของเขา ไม่แยกจากกับเขาชั่วนิรันดร์ หวังว่าพ่อจะสามารถเห็นด้วยและอวยพรพวกเราค่ะ”เวินลั่วฉิงเปิดปาก ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่เข้มข้น เหมือนดวงดาวหล่นอยู่ในดวงตา สวยวิบวับดั่งดวงดาวยามค่ำคืน