บทที่ 1767 เตรียมตัวกลับบ้าน

คนของเกาะซื่อหลีพวกนี้ เดิมทีเธอไม่คิดจะสนใจให้มาก ก่อนหน้านี้อาหลินฉือบอกว่าเพิกเฉยพวกเขาช่วงนึง ลดความหยิ่งผยองของพวกเขาหน่อย เดิมทีเธอยังไม่เข้าใจ ตอนนี้ดูคนที่กระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าแล้ว ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเลย

ถ้าหากคนพวกนี้ฉลาดพอ ก็จะไม่ทำเรื่องพวกนี้แล้ว อยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟัง สามารถรับประกันว่าจะไร้ความกังวลทั้งชีวิต โลกภายนอก เกรงว่าแม้แต่เอาชีวิตรอดพวกเขาก็ยังไม่มีปัญญาเลย

“แต่พวกเรามาที่นี่ พวกเขากลับไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาเลย ตระกูลโม่ก็เป็นคนของเกาะซื่อหลีเหมือนกัน จะทำแบบนี้กับพวกเราเลยเหรอ？”พวกพวกนั้นไม่พอใจ รู้สึกคนของที่นี่ควรจะดีกับพวกเขาให้มากพอ แถมยังต้องเชิดชูสรรเสริญด้วย

อะหลิงถูกยั่วโมโหจนหัวเราะ คนพวกนี้ไม่เข้าใจสถานการณ์เลยใช่มั้ยเนี่ย ที่นี่คือเกาะซื่อหลีเหรอ？พวกเขายังคิดว่าตัวเองเป็นผู้อาวุโสของเกาะซื่อหลีอีกเหรอ？

“ตระกูลโม่ไปจากเกาะซื่อหลีหลายร้อยปีแล้ว คุณนึกว่าพวกเขาจะเห็นพวกคุณอยู่ในสายตาจริงเหรอ？ถ้าไม่ใช่อาหลินฉือพาพวกคุณมา ตระกูลโม่ไม่มีทางสนใจความเป็นความตายของพวกคุณหรอก ฉันว่า พวกคุณคงอยู่สุขสบายเกินไปแล้ว”อะหลิงรู้สึกเอือมระอาจริงๆ คนพวกนี้ไม่รู้จักพอเลย

ถังจื่อโม่เองก็โกรธเหมือนกัน คนพวกนี้อยู่อย่างสงบหน่อยไม่ได้เลยรึไง？อะหลิงเพิ่งมาตระกูลโม่ เรื่องมากมายยังปรับตัวไม่ได้ ตอนนี้ยังต้องวอกแวกมาให้ความสนใจกับพวกเขาอีก เหนื่อยน่าดูเลย

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ของกินของดื่มทั้งหมดของพวกคุณลดไปครึ่งนึง ไม่ แค่ให้กิ่มอิ่มก็พอ พวกคุณก็อยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟังเถอะ”อะหลิงไม่อยากทำเด็ดขาดเกินไป ถ้าไล่พวกเขาออกไปล่ะก็ เกรงว่าแม้แต่เอาชีวิตรอดพวกเขาก็ยังไม่มีปัญญาเลย

ถังจื่อโม่พยักหน้าอย่างเห็นดีเห็นชอบ คนพวกนี้มีอารมณ์โหวกเหวกโวยวาย ก็คืออยู่สุขสบายเกินไป ถ้าแม้แต่เรื่องกินอื่มดื่มพอก็ยังยาก จะมีอารมณ์ไปหาเรื่องอย่างอื่นได้ยังไง

“พวกคุณลืมอะไรไปหรือเปล่าว่าที่นี่คือตระกูลโม่ ไม่ใช่เกาะซื่อหลีของพวกคุณ”เสียงของหลินฉือดังมาจากด้านหลัง ไม่มีความรู้สึกเลยสักนิด กลับทำให้คนพวกนั้นต่างก็ตัวสั่น

หลายวันนี้ มีคนคอยรายงานความเคลื่อนไหวของพวกเขาให้กับเธอตลอด เดิมทีไม่อยู่ในสายตาเธอเลย เธอคิดว่าพวกเขาน่าจะเข้าใจว่าที่นี่กับเกาะซื่อหลี คือโลกคนละใบกัน ผลปรากฏว่า……คนพวกนี้ไม่รู้จักกลับใจเลย

อะฉิ้นเห็นพวกเขาเงียบกริบไม่พูดจา ยังไงก็เกรงกลัวหลินฉืออยู่ เท่าทีพวกเขาดู ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคนนี้คือคนที่ซื่อหลีเลือก ลูกปัดเส้นสีแดงสดที่อยู่ในมือเธอนั้น แถมสียิ่งอยู่ยิ่งสด เหมือนได้มีชีวิต

“ตอนที่พวกคุณเลือกที่จะมากับฉัน ก็ต้องทำตามกฎของที่นี่สิ ที่นี่คือตระกูลโม่ พวกคุณถือว่าเป็นแขกของตระกูลโม่ อยากเข้าครอบครองบ้านของผู้อื่นโดยพลการ？ก็ต้องดูหน่อยว่าพวกคุณมีความสามารถนั้นหรือเปล่า”หลินฉือพูดอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด ถ้าไม่ใช่ไม่อยากทำให้อะหลิงลำบากใจ เธออาจจะไล่คนพวกนี้ออกโดยตรงแล้ว คำพูดที่พวกเขาพูดกับอะหลิงในเมื่อครู่ ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องคิดพิจารณาให้ดีๆแล้วว่าจะให้พวกเขาอยู่หรือไป

หลินฉือคิดเรื่องของเมื่อครู่ได้แล้วมองอะหลิงอย่างเห็นดีเห็นชอบ เป็นเด็กที่ฉลาดจริงๆ เมื่อครู่ไม่ขี้ขลาดตาขาวเลยสักนิด ไล่ออกไปโดยตรงมันไม่ดีจริง แต่วิธีของอะหลิง ไม่เลวเลย……

“คำพูดที่อะหลิงพูดเมื่อครู่ พวกคุณก็ได้ยินกันหมดแล้ว มีอะไรไม่พอใจหรือเปล่า？”หลินฉือไม่อยากพูดกับคนพวกนี้ให้มากความ ถ้าคนพวกนี้ไม่รู้อันไหนสำคัญหรือไม่สำคัญเลย งั้นก็ส่งไปโดยตรงเลยดีกว่า

“พวกเรา……”อะฉิ้นอยากจะพูดอะไร แต่ถูกคนๆนึงห้ามเอาไว้

หลินฉือมองหน้าพวกเขาด้วยสีหน้าคลุมเครือ“เหมือนจะลืมบอกพวกคุณไปเรื่องนึง ฉันให้คนไปตรวจสอบเกาะซื่อหลีแล้ว พวกคุณลองทายดูสิคะว่าผลที่ได้เป็นยังไง”

หลินฉือนึกถึงเรื่องนี้ทีไรก็รู้สึกเหลือเชื่อทุกที ราวกับว่าเรื่องของช่วงนี้ล้วนเป็นความฝัน เชื่อไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

“ผลที่ได้เป็นยังไง？”อะฉิ้นพูดด้วยความอึ้ง ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน อีกอย่างรู้สึกอยู่เรื่อยเลยว่าสายตาของหลินฉือไม่ได้มาดี

“เกาะซื่อหลีไม่อยู่แล้ว ตอนนี้ฉันกำลังคิดว่า คือเกาะซื่อหลีไม่เคยมีอยู่เลย หรือว่าตอนที่พวกเราจากไป เกาะซื่อหลีได้สูญหายไปแล้ว พวกคุณคิดยังไงคะ？”หลินฉือมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา ถ้าไม่ใช่คนที่อยู่ตรงหน้าพวกนี้ ถ้าไม่ใช่อะหลิง ถ้าไม่ใช่สร้อยข้อมือลูกปัดเส้นนี้ หลินฉือรู้สึกว่านี่เป็นความฝัน

เธอเคยสอบถามพี่ชายกับมู่เฉิง เกาะแบบนั้น ไม่มีทางหายสาบสูญไปสิ้นเชิง แถมไม่มีร่องรอยเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าไม่เคยมีอยู่เลย

คนพวกนั้นต่างก็มองหลินฉืออย่างเซ่อๆ เมื่อครู่เธอหมายความว่ายังไง เกาะซื่อหลีไม่เคยมีอยู่เลย ถ้าอย่างนั้นพวกเขาล่ะ？

“ตอนนั้นพวกคุณบอกว่าฉันเป็นคนที่ซื่อหลีเลือก เลยยอมจากไปกับฉัน ตอนนี้ พวกคุณมานึกเสียใจภายหลัง？หรือรู้สึกว่าที่จริงฉันไม่ใช่คนที่ซื่อหลีเลือก เลยไม่อยากเหมือนเมื่อก่อน？”หลินฉือเพ่งมองพวกเขา ใจคนเราช่างเปลี่ยนเร็วจริงๆ เธอเคยคิดมาตั้งนานแล้วว่าคนพวกนี้ไม่คุ้นชินกับความแตกต่างตอนที่อยู่เกาะซื่อหลีกับอยู่ตระกูลโม่ อยากให้พวกเขาทำความคุ้นชินหน่อย คิดไม่ถึงว่าจะสร้างปัญหาโดยตรง

“พวกเราแค่ไม่อยากถูกขังอยู่ที่นี่ อยู่ที่นี่ พวกเราไม่มีอิสระเลยสักนิด”คนๆนึงได้พูดออกมา อยู่ที่นี่ดีทุกอย่าง แต่ว่า ถูกคนคุมตลอดเวลา ไม่มีอิสระ ใครจะยอมใช้ชีวิตแบบนี้ล่ะ？