บทที่ 247 ถังจื่อโม่คือลูกชายของฉัน（1）

ดังนั้น เธอจึงเอื้อมมือออกไปจับไหล่ของเขาโดยสัญชาตญาณ จับแน่นมาก แน่นมากจริงๆ

เย่ซือเฉินสังเกตถึงว่าเธอเริ่มหายใจไม่ออก จึงคลายเธอออก แต่ทว่า เวลานี้เธอกำลังจับไหล่ของเขาแน่น ดังนั้น เขาจึงไม่ได้ขยับ จ้องมองเธออยู่อย่างนั้น

ขณะนี้ หน้าของเธอและเขาเว้นระยะห่างกันเพียงเล็กน้อย แต่ว่าก็ไม่ห่างกันเท่าไหร่นัก

ดวงตาของเวินลั่วฉิงตอนนี้ไม่ได้ดำใสเหมือนก่อนหน้านี้ แต่เต็มไปด้วยความสลัวและสับสน เธอมองเขาในระยะใกล้ขนาดนี้ ยังเห็นไม่ชัดอีก เธอรู้สึกว่าเธอมองอะไรไม่ชัดเจนเลย และขณะนี้เธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

แต่ว่า ขณะนี้เธอรู้สึกกระหายน้ำเป็นพิเศษ ลำคอเหมือนจะลุกเป็นไฟ และปากก็แห้งมาก

น่าจะมาจากสาเหตุของการเมาเหล้านั่นเอง

เวินลั่วฉิงเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น

สายตาของเย่ซือเฉินหรี่ลง แล้วก้มลงไปจูบเธอต่อ

เขาเพิ่งรู้ว่า ผู้หญิงคนนี้คือปีศาจน้อยที่เย้ายวนคนเก่งมากคนหนึ่งเลย

ในตอนนี้เวินลั่วฉิงเหมือนกระต่ายน้อยที่ไร้เดียงสา ไม่มีแรงขัดขืนใดๆ และบางครั้งก็เซ่อๆซ่าๆพาตัวเองไปข้างหน้า เพื่อไปยั่วยวน การทำแบบนี้ของเธอ สามารถหนีเข้าปากหมาป่าไปได้ ฟ้าดินก็คงไม่ทนเหมือนกัน

เวินลั่วฉิงรู้สึกว่ายิ่งอยู่ยิ่งร้อน ไม่รู้สาเหตุเป็นเพราะดื่มเหล้า หรือเป็นเพราะสาเหตุอื่นกันแน่

เสมือนอุณหภูมิของห้องสูงขึ้นมาทันที……

วันที่สอง เมื่อเย่ซือเฉินลืมตาขึ้น เห็นเธอยังนอนหลับฝันดีอยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่

ช่วงเวลานี้ ริมฝีปากของเขายิ้มออกมาโดนปริยาย ความรู้สึกนี้ถึงความจริงใจ

สายตาของเขาค่อยๆมองลงมา หยุดอยู่ที่ผิวขาวละมุนของเธอ บนร่างกายนั้นมีรอยมากมายที่เขาได้ฝากไว้เมื่อคืน

เขารู้ว่าเมื่อคืนเธอเมา และเขาอยากจะหักห้ามใจ แต่ก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ทุกครั้ง

เขาพบว่า เวลาอยู่ต่อหน้าเธอ การควบคุมตนเองของเขาช่างเปราะบางเหลือเกิน

เย่ซือเฉินมองดูเวลา มันสิบโมงแล้ว เขารู้ว่าเมื่อคืนเธอเหนื่อยเกินไปแล้ว ดังนั้น จึงไม่ได้เรียกเธอ เขาก็ไม่ได้รีบร้อนลุกขึ้น จึงหยิบมือถือมา แล้วส่งข้อความไปให้เลขาหลิว เพื่อให้เลขาหลิวส่งเสื้อผ้าและอาหารเช้ามาให้

เมื่อคืนเธอเมาเหล้า วันนี้ถ้าตื่นขึ้นมา เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ ไม่รู้จะมีปฏิกิริยาอะไรบ้าง？

เย่ซือเฉินนึกถึงนิสัยของเธอ ริมฝีปากค่อยๆโค้งขึ้น คิดว่าน่าจะมีสีสันน่าดู！

ความคิดเห็น