บทที่ 250 ถังจื่อโม่คือลูกชายของฉัน（4）

“ลูกพี่ คนคนนั้นหลบอยู่ในกระดอง จมอยู่ใต้น้ำ และยังฝังอยู่ใต้โคลน จะให้ขุดยังไง？” ทำให้คนที่รับคำสั่งตะลึงเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ได้ทำการสกัดกั้นก็ไม่เห็นผลอะไร จะให้ขุดหาคนแบบนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“ถ้าอย่างนั้นก็ดูดน้ำให้แห้ง ขุดโคลนให้หมด และลอกกระดองมันออก” น้ำเสียงของเย่ซือเฉินตอนนี้เป็นเหมือนเสียงไล่ล่ามาจานนรถ แต่ล่ะคำๆที่ส่งมาทำให้คนรู้สึกขนลุกจนน่ากลัว

“ลูกพี่ ให้ลงมือจริงใช่หรือไม่？” เห็นได้ชัดว่าเสียงของบุคคลที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์กำลังถอนหายใจเฮ้อเล็กน้อย ท่าทางที่ไร้ความปรานีของเจ้านายในตอนนี้น่ากลัวมาก! !

“แกคิดว่ายังไงหล่ะ？” เย่ซือเฉินหัวเราะด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็นออกมา น้ำเสียงนั้นยิ่งทำให้คนรู้สึกกลัวมากไปอีก

“ลูกพี่ รับทราบแล้ว” คนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตกใจมากหรือเปล่า เพราะครั้งนี้ตอบรับเร็วมาก

ใช้เวลาไม่นาน ก็มีข่าวความเคลื่อนไหวของถังไป๋เชียน เห็นได้ชัดว่า ก่อนหน้านี้เย่ซือเฉินได้ออมฝีมือไว้ ครั้งนี้คือลงมือทำจริง！！

เกี่ยวกับการแข่งขันเรื่องความเป็นความตาย เวินลั่วฉิงที่อยู่ไกลในชนบทไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เธอไม่รู้พฤติกรรมที่บ้าคลั่งของเย่ซือเฉิน และไม่รู้ความคิดที่แท้จริงของถังไป๋เชียนและเรื่องน่าตื่นเต้นที่เกิดขึ้นในเวลาต่อมา.

ในตอนเย็น เมื่อเวินลั่วฉิงกลับถึงบ้าน ร่างกายที่กำลังจะพังทลาย เธอได้ฝึกฝนทักษะการป้องกันตัว และเรียนรู้ทักษะการหลบหนี แต่เธอไม่ได้ออกกำลังกายและฝึกฝนอย่างหนักเหมือนคนอื่น ๆ เพราะส่วนใหญ่เธอมักจะอาศัยความสามารถด้านสมอง!

สืบเนื่องมาจากเมื่อคืนที่ไม่ได้หลับนอน บวกกับวันนี้ที่เหน็ดเหนื่อย เธอในตอนนี้แม้แต่แรงที่จะพูดยังไม่มีเลย “คุณผู้หญิง คุณกลับมาแล้ว？คุณผู้หญิงไปไหนกลับมาเหรอ ？ทำไมสภาพกลายเป็นแบบนี้？”เมื่อคุณป้าหลิวเห็นสภาพของเวินลั่วฉิงแล้ว รู้สึกตกใจมาก

“ไปทำงานมา คุณป้าหลิว ฉันหิวมาก ป้าช่วยไปเตรียมของกินให้หน่อยได้ไหม？” สายตาที่น่าสงสารของเวินลั่วฉิงมองไปที่คุณป้าหลิว “ได้ ได้ ป้าจะรีบไปทำเดี๋ยวนี้ ใช่เวลาไม่นานหรอก”

“ฉันขอตัวไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ” เวินลั่วฉิงมองดูตัวเองที่เต็มไปด้วยฝุ่น ถอนหายใจออกมาอย่าวอ่อนล้า และพาขาที่ใกล้หมดแรงเดินขึ้นไปชั้นบน

“คุณผูชาย คุณผู้หญิงกลับมาแล้ว” คุณป้าหลิวใช่เวลาที่เวินลั่วฉิงขึ้นข้างบนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าโทรศัพท์หาเย่ซือเฉิน

“กลับไปแล้วเหรอ？” มีอยู่ชั่วขณะ ที่เย่ซือเฉินสงสัยหูของตัวเอง เขาตามหาเธอทั้งวัน ไม่มีวี่แววข่าวคลาวอะไรเลย ตอนนี้ เขากับถังไป๋เชียนสู้กันไม่มีใครยอมใคร

ตอนนี้ เธอกลับบ้านเองเหรอ？

นี่มันเหตุการณ์อะไรเหรอ？มีใครสามารถบอกเขาได้ว่ามันคืเหตุการณ์อะไร？

“ใช่ค่ะ คุณผู้หญิงกลับมาแล้ว แต่ว่าคุณผู้หญิงดูแล้วเหมือนเหนื่อยมาก ร่างกายเต็มไปด้วยฝุ่น รองเท้าก็เหยียบขี้โคลนมาเยอะมาก ฉันถามคุณผู้หญิงว่าไปไหนมา คุณผู้หญิงตอบว่าไปทำงานมาค่ะ” หายากที่คุณป้าหลิวจะพูดเยอะขนาดนี้ เพราะว่านี่คือคุยกันทางโทรศัพท์ ไม่ได้เผชิญหน้ากันโดยตรง คุณป้าหลิวเลยไม่ดีรู้สึกกลัวขนาดนั้น

ทำงาน？

เธอไปทำงานที่ไหน？

เขาตามหาตัวเธอทั้งวัน กังวลแทบตาย แล้วเขาก็ไปขุดคุ้ยถังไป๋เชียนแทบตาย

ส่วนเธอกลับไปทำงานเหรอ？

ขณะนั้น เย่ซือเฉินไม่รู้มีความกระวนกระวายใจอย่างมาก……

ดังนั้น ตอนเช้าโทรศัพท์ที่เธอรับสายคือโทรมาจากบริษัท คือเรียกเธอให้ไปทำงาน？เขาสมควรตายทำไมลืมคิดข้อนี้ไป？

บริษัทมีเรื่องเร่งด่วนอะไรเหรอ จึงต้องรีบตามตัวเธอให้ไปทำงาน？อีกอย่างถ้าเธอไปทำงาน เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่รู้ เห็นได้ชัดว่าวันนี้ทั้งวันเธอไม่ได้อยู่ในบริษัท

ความคิดเห็น