บทที่ 295 เย่ซือเฉินต้องตั้งใจแน่

บทที่ 295 เย่ซือเฉินต้องตั้งใจแน่

“ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ ไม่มีธุระอะไรฉันจะวางสายแล้วนะ” เวินลั่วฉิงรู้ดีถึงความอยากรู้อยากเห็นของมู่หรงดัวหยาง ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเธอกับเย่ซือเฉิน เวินลั่วฉิงไม่ได้พูดอะไรมาก

“รอเดี๋ยวฉิงฉิง เธอได้ติดต่อกับลูกพี่หรือเปล่า?” มู่หรงดัวหยางนึกถึงลูกพี่ที่น่าสงสารบ้านเขาตอนนี้ยังอยู่เมืองA ยังไม่รู้เลยว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร ที่นี่เขาสืบไม่เจอข่าวใดๆเลย บางทีฉิงฉิงอาจจะรู้อะไรบ้าง

“ไม่มีนะ มีอะไรหรือเปล่า? รุ่นพี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? พวกเธอไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ?” เวินลั่วฉิงความรู้สึกไวมาโดยตลอด ทันทีที่ได้ยินคำนี้ของเขา ก็รู้ได้ถึงความผิดปกติ

มู่หรงดัวหยางถอนหายใจเงียบๆ ทอดถอนใจเพื่อลูกพี่บ้านเขาอีกครั้งในใจ หัวใจทั้งดวงของลูกพี่บ้านเขาอยู่ที่ฉิงฉิง ให้ความสนใจกับเรื่องของฉิงฉิงตลอดเวลา

แต่ฉิงฉิงปฏิบัติกับลูกพี่......

เขารู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ฉิงฉิงใส่ใจเรื่องของเย่ซือเฉินมากกว่าเรื่องของลูกพี่มากนัก

ฉิงฉิงคิดจะช่วยเย่ซือเฉินจากความอยุติธรรมแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ยอมรับ แต่ว่าน้ำเสียงเมื่อกี้ของฉิงฉิง ท่าทีแบบนั้น สิ่งที่แสดงออกมาล้วนแต่ให้ความรู้สึกแบบนั้น

บางทีฉิงฉิงอาจจะไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ว่าเขารู้ว่า อย่างน้อยจิตใต้สำนึกของฉิงฉิงก็รู้สึกว่าท่าทีของคุณปู่เย่ที่มีต่อเย่ซือเฉินไม่ยุติธรรม

ฉิงฉิงที่เขารู้จักเป็นคนใจดีก็จริง แต่ว่าฉิงฉิงที่เขารู้จักเป็นคนที่มีเหตุผลมากที่สุด ช่วยเย่ซือเฉินที่แข็งแกร่งกว่าเธอไม่รู้ตั้งกี่เท่าจากความอยุติธรรม นี่เป็นเรื่องปกติเหรอ? ปกติเหรอ?

เห็นได้ชัดว่าไม่ปกติ และไม่ปกติอย่างมาก

เขารู้สึกว่า ฉิงฉิงกำลังจะถูกสุนัขจิ้งจอกอย่างเย่ซือเฉินลักพาตัวไปแล้วจริงๆ

ลักพาตัวคนไปไม่ว่า กลัวก็แต่สุนัขจิ้งจอกอย่างเย่ซือเฉินจะลักหัวใจของฉิงฉิงไปด้วย

เขาอยากเห็นฉิงฉิงมีความสุข หลายปีมานี้ไม่เคยมีใครสามารถเดินเข้าไปในใจฉิงฉิงได้ แต่ว่าเย่ซือเฉินกลับใช้เวลาสั้นๆแค่สองเดือนก็สามารถทำได้แล้ว

นี่เป็นความสามารถของเย่ซือเฉิน และก็เป็นพรหมลิขิตของพวกเขาสองคน

มู่หรงดัวหยางรู้สึกว่าเรื่องบางอย่าง เขาก็ไม่ต้องพูด

“ตกลงรุ่นพี่เป็นอะไรกันแน่?” เวินลั่วฉิงเห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไร เธอนึกว่าเรื่องคงร้ายแรงมาก อดไม่ถามอีกครั้งไม่ได้ “มู่หรงดัวหยาง ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“ตอนนี้ลูกพี่อยู่เมืองA” เดิมทีมู่หรงดัวหยางไม่อยากพูด แต่ในเมื่อเวินลั่วฉิงถามแล้ว ถ้าหากเขาไม่พูด เขากลัวว่าเวินลั่วฉิงจะเป็นกังวล แต่ว่าเขาพูดแค่ว่าลูกพี่อยู่เมืองA แต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เย่ซือเฉินปิดกั้นลูกพี่

เขาไม่สามารถจะให้ฉิงฉิงลำบากใจอยู่ตรงกลางระหว่างเย่ซือเฉินกับลูกพี่

“รุ่นพี่อยู่เมืองA?” ตอนที่เวินลั่วฉิงพูดคำนี้ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แสดงว่าไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ

เย่ซือเฉินที่ออกมาจากห้องหนังสือและเดินถึงหน้าประตูพอดี ได้ยินคำนี้ของเธอพอดี

อีกด้านของโทรศัพท์ มู่หรงดัวหยางได้ยินคำพูดนี้ของเวินลั่วฉิงเขาไว้อาลัยให้ลูกพี่ของเขาสามวินาทีอีกครั้ง

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกพี่ทำล้วนแต่ทำเพื่อฉิงฉิงทั้งนั้น ลูกพี่อยู่เมืองAนานขนาดนี้แล้ว ฉิงฉิงกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย!

“กำลังคุยโทรศัพท์กับใครอยู่?” คุณชายสามเย่ผลักประตูออก เข้าไปในห้องนอน เดินตรงไปข้างตัวของเวินลั่วฉิง รวบเอาเวินลั่วฉิงเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนอย่างเป็นธรรมชาติ

ตอนที่คุณชายสามเย่พูด คือเข้าใกล้โทรศัพท์ของเงินลั่งฉิงตอนพูด เขาไม่รังเกียจที่จะให้คนที่อยู่อีกด้านของโทรศัพท์ได้ยิน

หรือควรจะบอกว่า เขาตั้งใจให้คนที่อยู่อีกด้านของโทรศัพท์ได้ยิน

ได้ยินคำพูดของเวินลั่วฉิงเมื่อกี้ เขาเดาได้เลยว่าคนที่กำลังคุยโทรศัพท์กับเวินลั่วฉิวต้องเป็นคนของถังไป๋เชียนแน่นอน

ในเมื่อเป็นคนของถังไป๋เชียน ก็น่าจะเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับถังไป๋เชียน ไม่อย่างนั้น คนคนนั้นจะไม่บอกกับเวินลั่วฉิงว่าถังไป๋เชียนอยู่เมืองA