บทที่ 320 ความฉลาดของถังจื่อโม่ (1)

บทที่ 320 ความฉลาดของถังจื่อโม่ (1)

“ต่อจากนี้ไป อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้นต่อหน้าฉันอีก ตระกูลเย่ของพวกเราไม่มีลูกสะใภ้แบบนั้น ตระกูลเย่ของพวกเราจะไม่มีวันยอมรับตัวตนของเธอเป็นอันขาด” ดวงตาของคุณปู่เย่หรี่ลงเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาชัดเจนเป็นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่โกรธเล่นๆ แต่เขาจะไม่มีวันยอมรับตัวตนของเวินลั่วฉิงจริงๆ

เมื่อพ่อบ้านได้ยินประโยคที่คุณปู่เย่พูด สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารู้ว่าคุณปู่เย่ไม่พอใจเวินลั่วฉิง แต่เขาไม่คาดคิดว่าคุณปู่เย่จะมีท่าทีแข็งกร้าวในเรื่องนี้

เห็นได้ชัดว่าคุณชายก็ไม่ยอมแพ้ในเรื่องนี้เหมือนกัน ดังนั้นเกรงว่าตระกูลเย่จะคงไม่สงบสุขอีกครั้ง

พ่อบ้านนึกถึงเหตุการณ์ในปีนั้น แล้วแอบถอนหายใจ เรื่องที่เกิดในปีนั้นไม่เพียงแต่ทำให้คุณนายน้อยบาดเจ็บ แต่ยังทำให้คุณชายเจ็บปวดไปด้วย

แค่เพียงว่าคุณชายเป็นคนเข้มแข็งมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะเก็บไว้ในใจ ไม่เคยพูดออกมารวมทั้งไม่เคยแสดงออกมาด้วย

ไม่พูดก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เจ็บ

ในความเป็นจริงเขารู้สึกว่าคุณชายน่าสงสารมาก ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าสิ่งที่คุณนายน้อยทำ เพื่อปกป้องคุณชายก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรที่ผิด แต่เขารู้สึกปลื้มใจแทนคุณชายด้วยซ้ำ

แม้แต่คุณหญิงท่านก็ยังไม่กล้าที่จะพูด ตอนที่คุณท่านกำลังโมโหด้วยซ้ำ แต่คุณนายน้อยกลับลุกขึ้นยืนอย่างกล้าหาญเพื่อปกป้องคุณชายหนุ่ม มันเป็นความรักที่แท้จริง ทำได้ทุกอย่างเพื่อคุณชายจริงๆ

“เขาออกไปทำธุระนอกสถานที่ก็เพื่อธุรกิจของบริษัท เขาบอกว่าเขาไม่ต้องการบริษัท แต่เขากลับกังวลเรื่องเกี่ยวกับกิจการขอบริษัท มากกว่าคนอื่นๆ เขาบอกว่าไม่ต้องการก็ทำไปเพื่อให้ฉันเห็นไปเท่านั้น ตามจริงแล้วเขาก็แค่อยากให้ฉันมอบบริษัทให้กับเขา ฉันไม่หลงกลเขาหรอก” คุณปู่เย่ก็ช่างเปลี่ยนหัวข้อและเบี่ยงเบนไปหาปัญหาของเย่ซือเฉินกับบริษัท

แน่นอนว่า นี่เป็นความคิดของคุณปู่เย่ หากเขารู้ความจริง เกรงว่าเสียใจในภายหลัง

พ่อบ้านมองไปที่ชายชรา ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดเขาก็หยุดไว้ ความคิดของเขาแตกต่างกับคุณท่าน เขารู้สึกว่าชายหนุ่มนั้นไม่ได้สนใจบริษัทของตระกูลเย่มากนัก

จี้หซียังคงอาศัยอยู่ในบ้านพักของเห่อถงถง ดังนั้นการส่งลูกน้อยสองคนไปโรงเรียนในตอนเช้าจึงกลายเป็นธุระของจี้หซีไป

"จื่อโม่ ถ้าวันคุณพบว่ามีคนเข้าใกล้คุณในวันนี้ และต้องการผมของคุณ จงอย่าขัดขืน" เมื่อส่งถังจื่อโม่ไปที่ประตูโรงเรียนอนุบาล จี้หซีกล่าวอย่างจริงจัง

เขารู้ว่าตอนนี้แม่จะไม่ทำร้ายลูกทั้งสอง แต่อะรุ่ยเป็นนักฆ่าที่โหดเหี้ยม

เขาคิดว่าฝ่ายของอะรุ่ยก็คงเริ่มลงมือแล้ว โดยปกติเขามักจะอยู่กับลูกทั้งสอง อะรุ่ยจะไม่ลงมือต่อหน้าเขา แต่คงจะเลือกลงมือที่โรงเรียนอนุบาลแน่นอน

จื่อโม่ ฉลาดเกินไป ถ้า อะรุ่ยเข้าใกล้จื่อโม่ จื่อโม่อาจจะรู้ตัว ตอนนี้จุดประสงค์ของอะรุ่ยคือการได้ผมของจื่อโม่ แต่ถ้าจื่อโม่รู้ตัวและขัดขืน เขาก็กลัวว่า อะรุ่ย จะทำร้ายลูกทั้งสองของเขา

เขาได้จัดคนไว้แอบปกป้องเด็กทั้งสองคนในโรงเรียนอนุบาล ตราบใดที่จื่อโม่ไม่ขัดขืน ก็คงจะไม่เกิดอุบัติเหตุหรอก

“ครับ” ถังจื่อโม่เป็นเด็กที่ฉลาด เข้าใจในความหมายของจี้หซีทันทีและไม่ได้ถามมากความ

“วันนี้ช่วยไปขอลาให้น้องสาวได้ไหม?” ถังจื่อโม่เป็นพี่ชายที่ดี เขารู้ดีว่าวันนี้จะมีอันตราย ดังนั้นเขาจึงไม่อยากให้น้องสาวต้องเสี่ยงไปด้วย ถ้าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมา เขากลัวว่าน้องสาวจะได้รับบาดเจ็บ

พอถึงตอนนั้นเขาจะบอกกับแม่ว่าอย่างไร?

จี้หซีตกใจเล็กน้อย เด็กคนนี้เข้าใจเรื่องทุกอย่างจริงๆ ในความเป็นจริงสิ่งที่จี้หซีคิดคือ ถังจื่อซีไม่ได้ฉลาดและมีสัมผัสที่ไวเท่าถังจื่อโม่ น่าจะไม่รู้อะไร ดังนั้นจึงไม่เกิดอันตรายขึ้นหรอก

แต่ถังจื่อโม่ไม่ต้องการให้น้องสาวของเขาเสี่ยง

“โอเคครับ ผมจะไปลาให้น้องสาวผมครับ” จี้หซีพยักหน้าหน้าของเขาขยับเล็กน้อยและอดไม่ได้ที่จะบอกว่า “จำคำพูดของฉันไว้ให้ดี ระวังตัวไว้ด้วย”