บทที่ 370 เธอแสดงความสามารถออกมาให้เห็น สร้างความตกใจให้กับทุกคน (11)

บทที่ 370 เธอแสดงความสามารถออกมาให้เห็น สร้างความตกใจให้กับทุกคน (11)

หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเขากับภรรยาต่างก็ถูกชะตานังหนูคนนี้ก็ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาจะยอมปล่อยให้คนอื่นรังแกนังหนูคนนี้ต่อหน้าเขาได้อย่างไร

เวินลั่วฉิงหัวเราะเบาๆ คำพูดนี้ของท่านปู่ถังเป็นคำพูดที่เธอเตรียมจะพูดก่อนหน้านี้

“ท่านถัง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก แกอย่ามายุ่งให้มาก” เห็นได้ชัดว่า ท่านปู่กู้อับอายจนกลายเป็นโกรธเล็กน้อยแล้ว เดิมทีเขานึกว่าในสถานการณ์แบบนี้ ไม่มีใครกล้าท้าทายความต้องการของเขา

“ทำไมจะไม่เกี่ยว ฉันกำลังจะหลอกนังหนูคนนี้ ไม่ จะพากลับบ้านไปเป็นเมียของถังหลินบ้านฉัน ดังนั้น เธอก็คือคนของตระกูลถังเรา” ท่านย่าถังเดินตรงไปตรงหน้าเวินลั่วฉิง ปกป้องเวินลั่วฉิงเหมือนแม่ไก่ปกป้องลูกเจี๊ยบ

ท่านย่าถังไม่รู้ว่า ความจริงแล้วมีคำพูดหนึ่งของเธอในตอนนี้ที่พูดถูกจริงๆ

จู่ๆในใจของเวินลั่วฉิงก็มีความรู้สึกตื้นตันใจขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก เพียงแต่ว่าฟังคำพูดของท่านย่าถังแล้วก็อดนึกขำขึ้นมาในใจไม่ได้

หลอกเธอกลับไปให้ถังหลินทำเมีย? เรื่องนี้ฟังดูแล้วสยองขวัญเล็กน้อย

คุณย่าเย่รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เย่ซือเฉินแต่งงานกับเวินลั่วฉิง เธอไม่พอใจเป็นพันเป็นหมื่น ท่านย่าถังยังคิดจะพาเวินลั่วฉิงกลับบ้านไปเป็นเมียของถังหลิน?

ท่านย่าถังคนนี้คิดอย่างไร? หรือว่าท่านย่าถังจะตาบอด?

จางเย่วผิงมองไปทางท่านย่าถังจู่ๆเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า “เธอวางยาพิษชิ่งซินของฉัน เรื่องนี้จะให้แล้วไปอย่างนี้ไม่ได้แน่นอน ท่านย่าถัง คุณต้องพูดเหตุผลด้วย”

“พูด เหตุผลต้องพูดแน่นอนอยู่แล้ว ชิ่งซินเป็นลมหมดสติไปใช่ไหม ได้ ฉันเรียกโจ๋วอันหนานมาตรวจให้เขา ทักษะทางการแพทย์ของโจ๋วอันหนานพวกคุณน่าจะรู้กันดีอยู่แล้ว แน่นอน ถ้าเธออยากจะได้แพทย์นิติเวช ฉันก็จะเรียกเมิ่งเฟยมาให้เธอ ฝีมือนั้นถือได้ว่าระดับหนึ่งแน่นอน” คำพูดนี้ของท่านย่าถังฟังดูโหดไปหน่อย แพทย์นิติเวชนั้นทำหน้าที่ชันสูตรศพ

“ชิ่งซินของฉันยังไม่ตายนะ นี่คุณกำลังแช่งชิ่งซินของฉันเหรอ?” ร่างกายของจางเย่วผิงสั่นเทา

“ออ ที่แท้ก็ยังไม่ตาย ในเมื่อคนยังไม่ตาย มีสิทธิ์อะไรมาจับกุมนังหนูของฉันโดยพลการ” ตอนนี้เวินลั่วฉิงถูกท่านย่าถังบอกว่าเป็นนังหนูตระกูลถังไปเลยโดยตรง

สายตาของเวินลั่วฉิงมองไปทางกู้ชิ่งซิน พบว่านิ้วมือของกู้ชิ่งซินขยับเล็กน้อย เวินลั่วฉิงแอบยิ้มเย้ยหยันในใจ เขาแกล้งทำเป็นหมดสติจริงๆด้วย!

คนตระกูลกู้แต่ละคน ‘ยอดเยี่ยม’ ยิ่งกว่าแต่ละคนจริงๆ!

เวินลั่วฉิงเห็นโต๊ะที่อยู่ข้างหลังมีส้อมวางอยู่คันหนึ่งพอดี เมื่อกี้น่าจะมีคนกินอาหารแล้วไม่ได้เก็บไปด้วย

เวินลั่วฉิงอาศัยจังหวะที่ทุกคนไม่ทันระวัง หยิบเอาส้อมคันนั้นมา จากใต้โต๊ะ แทงส้อมคันนั้นเข้าไปบนตักของกู้ชิ่งซินโดยตรง การแทงครั้งนี้เธอแทงลงไปอย่างแรง ไม่มีความเมตตาเลยแม้แต่น้อย

“อ๊ากก” กู้ชิ่งซินได้รับความเจ็บปวดกะทันหัน ร้องตะโกนและกระโดดขึ้นมาโดยตรง จ้องมองเวินลั่วฉิงอย่างดุเดือด “เธอ ผู้หญิงสารเลวอย่างเธอ เธอใช้ส้อมแทงฉันทำไม?”

เป็นเพราะเมื่อกี้เขาแพ้ได้อนาถเกินไป รู้สึกว่าไม่มีหน้าไปเจอผู้คน จากนั้นเลยคิดว่าจะแกล้งทำเป็นหมดสติ จากนั้นก็ได้ยินว่าปู่ของเขาจะจับผู้หญิงคนนี้ขังเอาไว้ กำลังแอบได้ใจอยู่ในใจเงียบๆ คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะใช้ส้อมแทงเขา และยังแทงได้แรงขนาดนั้น

“เปล่านะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย” เวินลั่วฉิงกางมือที่ว่างเปล่าออก ทำหน้าไม่รู้อิโหน่อิเหน่

ตอนนี้ส้อมยังคาอยู่บนตักของกู้ชิ่งซิน เมื่อกี้ไม่มีใครเห็นว่าเธอเป็นคนลงมือ เธอจะไม่ยอมรับ ทำไมเหรอ?

ให้พวกเขาอกแตกตาย

“เธอ? เธอ?” กู้ชิ่งซินถูกอุดเอาไว้จนพูดอะไรไม่ออก

“เมื่อกี้คุณหมดสติไปไม่ใช่เหรอ? ยังสามารถรู้ได้ด้วยเหรอว่าเกิดอะไรขึ้นใต้โต๊ะ? ดังนั้น คุณอย่ามาปรักปรำฉันนะ” เวินลั่วฉิงทำหน้าไม่รู้อิโหน่อิเหน่เสริมมาอีกคำหนึ่ง “พวกคุณตระกูลกู้ขาดความยุติธรรมและเห็นแก่ตัว กลัวว่าฉันจะออกไปไม่ได้แล้ว”