บทที่ 388 ผลของการที่คุณชายสามเย่รู้ความจริง น่ากลัวเกินไปแล้ว (5)

ท่านประธานโทรหาเขามากมายขนาดนี้ เขากลับไม่ได้ยิน?

ท่านประธานโทรหาเขามากมายขนาดนี้มีเรื่องอะไรกันแน่?

จู่ๆ เลขาหลิวก็มีรางที่ไม่ค่อยดี

เลขาหลิวรีบลุกขึ้นมาจากเตียง หน้ายังไม่ได้ล้าง รีบหยิบเสื้อผ้ามาชุดหนึ่ง ใส่ไปด้วย ออกจากบ้านไปด้วย

ความเร็วนั้นไม่สามารถเร็วได้อีกแล้ว

เขาใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว รอลิฟต์มาแล้ว เขารีบขึ้นลิฟต์ติดต่อกัน เขากำลังคิดอยู่ว่าพอออกจากลิฟต์ก็จะโทรหาท่านประธานกลับทันที

แต่ว่าเขายังไม่ทันโทรหาท่านประธานกลับ สายโทรของเย่ซือเฉินก็เข้ามาแล้ว

เลขาหลิวกะพริบตารวดเร็ว จากนั้นก็รับโทรศัพท์ด้วยความตกใจ

“นายอยู่ที่ไหน?” เสียงของเย่ซือเฉินในขณะนี้น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงของยมทูต

“อยู่ อยู่ที่ข้างล่างของบริษัทแล้วครับ ท่านประธานมีเรื่องอะไรครับ?” เลขาหลิวฟังเสียงของท่านประธานตัวเอง ตกใจจนขาอ่อนไปหมด เกือบจะล้มแล้ว

“ฉันรอนายอยู่ที่ห้องทำงาน” หลังจากที่เย่ซือเฉินพูดจบแล้ว ก็วางสายไปเลย

เลขาหลิวอยู่ที่ข้างล่างตึก มีเรื่องอะไร รอให้เลขาหลิวขึ้นมาแล้วค่อยถามให้ชัดเจน

เลขาหลิวจะไปกล้าเสียเวลาได้ยังไง วิ่งเข้าบริษัทในลมหายใจเดียว ใช้ลิฟต์สำหรับโดยเฉพาะขึ้นไปเลย ใช้เพียงไม่ถึงสองนาที

“ท่าทางของประธานน่ากลัวมาก ระวังตัวหน่อยนะ” เลขาหรวนเห็นเลขาหลิว จึงใจดีเตือนไปหนึ่งประโยค

เลขาหลิวสูดหายใจเบาๆ จากนั้นก็ผลักประตูห้องทำงานออกแล้วเดินเข้าไป

เย่ซือเฉินในขณะนี้ยืนอยู่ในห้องทำงาน เขากำลังคิดอยู่ว่าถ้าหากเวินลั่วฉิงไปหาเลขาหลิวแล้วให้ดำเนินเอกสารการหย่าให้ เลขาหลิวจะต้องถามเขาแน่นอน เลขาหลิวไม่ได้รับคำสั่งจากเขา ไม่กล้าที่จะดำเนินการแน่นอน

ฉะนั้น เย่ซือเฉินในเวลานี้ก็ยังมีความหวังเล็กน้อยในใจอยู่

“ท่านประธานครับ” เลขาหลิวหยุดลงในระยะที่ห่างกับเย่ซือเฉินสามเมตร เรียกด้วยความระมัดระวัง ไม่พูดไม่ได้เลยว่าเลขาหลิวในขณะนี้มีความปรารถนาที่จะอยู่รอดมากเพียงไหน

“เมื่อวานนายพบเจอกับคุณหญิงแล้ว คุณหญิงให้นายจัดการเรื่องการโอนย้ายของบริษัทตระกูลเย่กรุ้ป ยังได้ให้ในไปจัดการเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า?” เย่ซือเฉินรีบหันหลัง ดวงตาคู่หนึ่งมองไปทางเขา ถามได้ตรงมาก

“มี มีครับ คุณหญิงยังให้ผมไปจัดการเอกสารการหย่ากับท่านประธานด้วยครับ” เลขาหลิวอึ้งไปสักพัก เขาในขณะนี้ไม่รู้เลยว่าท่านประธานของตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ ฉะนั้นก็เลยพูดตามความจริงออกมาเลย

วินาทีนั้น ร่างกายของเย่ซือเฉินแข็งทื่อไปเลย มือทั้งสองข้างกำแน่นกะทันหัน วินาทีนั้น จู่ๆ เขาก็มีการหายใจที่ลำบาก

“หลังจากนั้นล่ะ?” เย่ซือเฉินถามอีกครั้ง ขณะนี้ในน้ำเสียงของเขาแอบแฝงความสั่น

“จากนั้นผมก็ทำตามความหมายของท่านประธานแล้วครับ” ในตอนที่เลขาหลิวพูดคำพูดนี้ สีหน้ามีความไร้เดียงสา ตอนนี้ที่อยู่ต่อหน้าเย่ซือเฉินเลขาหลิวไม่กล้าโมโห แน่นอนว่าไม่กล้าด่าเย่ซือเฉินแล้ว

“ตามความหมายของฉัน?” เย่ซือเฉินขมวดคิ้ว ตามความหมายของเขา? ถ้าหากตามความหมายของเขาก็จะไม่เกิดปัญหาแล้ว

แต่ว่า เลขาหลิวรู้ว่าความหมายของเขาคืออะไรหรอ?

“ใช่ครับ ไปจัดการตามความหมายของท่านประธานครับ ตอนนั้นที่ผมโทรหาท่านประธาน ท่านประธานบอกว่ารู้เรื่องนี้ จากนั้นยังพูดอีกว่าคุณหญิงอยากได้อะไรก็ให้คุณหญิง แต่ว่าสุดท้ายแล้วคุณหญิงไม่อยากได้อะไรเลย คุณหญิงไม่ใช่คนประเภทที่โลภมาก” เลขาหลิวพูดถึงเรื่องนี้ ก็ยังไม่ลืมที่จะช่วยเวินลั่วฉิงพูดคำพูดดีๆ

ความคิดเห็น