บทที่ 434 คุณชายสามเย่เกิดความหึงหวง (3)

สีหน้าที่เคร่งขรึมอยู่แล้วของเย่ซือเฉินก็ยิ่งมืดครึ้มขึ้นมา ราวกับสามารถสาดน้ำฝนลงมาได้ตลอดเวลา ดวงตาทั้งคู่จ้องเขม่นอยู่ที่เธอราวกับจะจ้องให้ใบหน้าเธอเกิดหลุมขึ้นมาอย่างนั้น

คุณเย่！！

ดี ดีมาก ตอนอยู่ประเทศM เธอใช้สถานะจริงแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขา ขานเรียกเขาว่าคุณเย่ก็แล้วไป

ตอนนี้เธอใช้สถานะเวินลั่วฉิงเหมือนปกติที่อยู่กับเขา แต่เธอกลับเรียกเขาว่าคุณเย่ ฉะนั้นแสดงว่าเธอยากจะตัดสายสัมพันธ์แบ่งกั้นจุดยืนกับเขามากเลยทีเดียว？

ยังจะบอกว่าบังเอิญอีก？บังเอิญมากจริง บังเอิญจนตอนนี้เขาอยากจะบีบคอเธอให้ตายไปเลย

มุมปากของเลขาหลิวกระตุก บังเอิญ？ท่านประธานมาหาคุณนายโดยเฉพาะ จะไม่บังเอิญได้อย่างไร？

ท่าทางของท่านประธานก็คือมาหาคุณนาย ต้องการให้กระจ่างขนาดไหนก็เห็นได้ขนาดนั้น

คุณนายไม่ใช่เป็นคนฉลาดหรอกเหรอ？ทำไมบัดนี้จึงมองจุดนี้ไม่ออก？

“คุณเย่มาเยี่ยมคนไข้ที่โรงพยาบาลเหรอ？”เห็นเขาไม่ตอบและมีสีหน้าน่าสะพรึงกลัว เวินลั่วฉิงจึงถอนหายใจหนึ่งเฮือก คิดว่าเขาคงน่าจะมาดูคนไข้ที่โรงพยาบาล？

เพียงแต่คนนี้เขาเป็นอะไรกันนะ？ท่าทางเช่นนี้ของเขาน่ากลัวจัง

ระหว่างที่แต่งงานกับเขา ถึงแม้จะเคยเห็นเขาบันดาลโทสะมาก่อน แต่ก็ไม่ได้น่าสะพรึงกลัวเฉกเช่นตอนนี้

เพราะพวกเขาหย่าตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ ตอนนั้นเลขาหลิวก็ได้ซักถามความคิดเห็นของเขาแล้ว ซึ่งเขาก็เห็นด้วย ฉะนั้นเวินลั่วฉิงจึงรู้สึกว่าเรื่องนั้นจบลงอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

ส่วนเวินลั่วฉิงที่รู้สึกว่าทั้งเรื่องไม่มีปัญหาอะไรแม้แต่น้อย

ฉะนั้นเวินลั่วฉิงจึงไม่มีทางคาดเดาว่าเย่ซือเฉินจะมาหาเธอโดยเฉพาะ ไม่ มารั้งเธอโดยเฉพาะ

ฉะนั้นเวินลั่วฉิงรู้สึกว่าตอนนี้เขาจะโกรธแค่ไหนก็ไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย

ฉะนั้นเวินลั่วฉิงจึงได้ถามไปเรื่อยๆ

“คุณนายครับ ท่านประธานเขา……”ในที่สุดเลขาหลิวอดไม่ได้ที่จะต้องพูดออกมา

“เลขาหลิว คุณยังเรียกฉันว่าคุณนายอยู่เหรอคะ？ฉันกับคุณเย่ได้หย่ากันแล้ว เลขาหลิวเป็นผู้ดำเนินเรื่องขั้นตอนทั้งหมดเอง คุณลืมไปแล้วเหรอ？”มุมปากของเวินลั่วฉิงขยับยิ้มเบาๆ สีหน้าเป็นธรรมชาติมากโดยที่ไม่มีอะไรผิดปกติเลย

เลขาหลิวสูดลมหายใจขึ้นหนึ่งเฮือก พลางหดตัวด้วยสัญชาตญาณ คุณนายช่างรู้จักจี้จุดตายจังเลย เพราะเรื่องนี้แหละ แค่วันนี้วันเดียวก็เกือบโดนท่านประธานทรมานให้ตายอยู่แล้ว ตอนนี้คุณนายยังมาเอ่ยถึงเรื่องนี้ในสถานการณ์เช่นนี้อีก มันเป็นการเอาชีวิตเขาชัดๆ？

เย่ซือเฉินจ้องมองดวงตาของเธอด้วยความเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งจุดเผาความโกรธเคืองขึ้นมาชนิดที่เอาไม่อยู่เลยทีเดียว

หย่าแล้วเหรอ？เธอฝันหวานไปแล้ว เขายินยอมเสียเมื่อไหร่กัน？

“คุณเย่ ฉันไม่เสียเวลาคุณแล้ว……”เห็นเขาไม่พูดอะไร เวินลั่วฉิงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่งงานมาสามเดือน เธอก็ยังพอรู้จักนิสัยของเขาอยู่บ้าง

ปกติเขาเป็นคนพูดแต่เรื่องสำคัญ สิ่งที่เขาไม่ใส่ใจ เขาจะไม่เหลียวแลมองแม้แต่แวบเดียว เขามาที่โรงพยาบาลน่าจะมีเรื่องสำคัญต้องทำล่ะมั้ง？

คาดว่าตอนนี้เธอน่าจะถ่วงเวลาเขาทำธุระ

ฉะนั้นเธอจึงรู้จักวางตัวเป็นฝ่ายออกไปเอง เพื่อจะได้ไม่ถูกเขาไล่ออกไป

“ไม่เสียเวลาเลย ผมมาหาคุณ”ในที่สุดเย่ซือเฉินก็เอ่ยปากพูดเสียที แต่น้ำเสียงลุ่มลึกและเคร่งเครียด ทำให้ผู้คนรู้สึกหายใจไม่ค่อยออกกับภัยอันตรายที่ผ่านมา

“หาฉัน？หาฉันทำไม？มีเรื่องอะไรเหรอ？”เวินลั่วฉิงหยุดเดิน ก่อนที่จะไปสบตาเหมือนกำลังจะกินคนของเขา ท่าทางในตอนนี้ของเขาช่างน่าหวาดกลัวจริงๆ “พวกเราหย่ากันแล้ว คุณยังจะมีเรื่องอะไรอีกเหรอ？”