บทที่ 448 ความจริงในห้าปีก่อนกระจ่างเสียที (3)

ด้วยความเฉลียวฉลาดของเย่ซือเฉิน มีความเป็นไปได้สูงที่จะมองออกจากท่าทางอันนี้

เธอจำได้ว่าตอนนั้นเธอแค่ใช้เสื้อเชิ้ตมัดตัวเขาไว้ แต่ภายหลังเขาก็ไม่ได้ตามมา ตอนนั้นเธอยังงุนงงอยู่เลย ตอนนี้เธอเข้าใจเสียที เห็นได้ชัดว่าเย่ซือเฉินพบว่าเธอคือผู้หญิงในห้าปีก่อน ฉะนั้นเขาจึงไม่รีบตามเธอมา

จากนั้นเขาก็อดกลั้นเอาไว้จนพาเธอมาที่นี่

ฉะนั้น เธอได้ทำการขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ？

มุมปากของเวินลั่วฉิงกระตุก เวินลั่วฉิง แกเป็นหนูเหรอ？

แต่ทว่าตอนนี้เย่ซือเฉินน่าจะมั่นใจว่าเป็นเธอด้วยท่าทางวันนั้น ซึ่งยังไม่มีหลักฐานอย่างอื่นแน่ชัด

ฉะนั้น เย่ซือเฉินจึงคิดหาวิธีพาเธอมาที่นี่ เพื่อจะล่อถามเธอ เพื่อจะได้ความมั่นใจในขั้นตอนสุดท้ายหรือเพื่อให้เธอยอมรับด้วยตัวเอง

เวินลั่วฉิงนึกถึงเรื่องที่เธอได้กระทำต่อเขาในห้าปีก่อน หากเธอยอมรับ เย่ซือเฉินจะบีบคอเธอให้ตายเลยไหม？

ฉะนั้น เธอจะยอมรับไม่ได้เด็ดขาด

ตีให้ตายก็ไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด

“ฮา！！”เวินลั่วฉิงมองเขา พยายามกลบเกลื่อนความตกใจของตนไว้ แล้วหัวเราะออกมา “คิดไม่ถึงว่าคุณเย่จะมีประสบการณ์ที่น่าอัศจรรย์ขนาดนี้ ผู้หญิงคนนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ ใช่แล้ว แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน？แนะนำให้ฉันรู้จักหน่อย ความกล้าหาญของเธอ ไม่มีใครเทียบเทียมได้เลย”

เย่ซือเฉินมองใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเธอ มุมปากก็เม้มขึ้นมาแน่นโดยไม่ได้พูดอะไร ไม่รู้ว่ากำลังพินิจพิจารณาอะไรอยู่

ตอนนี้เขานิ่งเงียบอย่างนี้ จนส่งผลให้เวินลั่วฉิงทำตัวไม่ถูก บัดนี้แม้กระทั่งเธอก็ดูไม่ออกมาเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ฉันจะไปแล้ว คุณปู่ยังอยู่ที่โรงพยาบาล ฉันต้องไปดูแลคุณปู่”เขาไม่ได้พูด เวินลั่วฉิงจึงคิดจะจากไป ตอนนี้เธอรู้สึกขนหัวลุกยังไงชอบกล

อันที่จริงเดิมทีเธอก็รู้สึกกลัวเขาอยู่แล้ว ตอนนี้รู้ว่าผู้ชายห้าปีก่อนเป็นเขา ในใจก็ยิ่งกลัวขึ้นมาอีก

ตอนนี้เธออยากจะหลบหน้าเขา หลบยิ่งไกลยิ่งดี

เย่ซือเฉินไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้รั้งเธอเอาไว้ เพียงแต่ดวงตาทั้งคู่จับจ้องมองแต่เธอ เธอเดินไปถึงไหน เขาก็มองตามไปถึงตรงนั้น

เวินลั่วฉิงถูกเขาจ้องมองอย่างนี้จนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว เธอไม่ได้พูดอะไรอีก เอาเสื้อกันหนาวของตัวเองขึ้นมาใส่ จากนั้นก็รีบเดินไปที่ประตูห้อง แล้วเปิดประตูออก

เมื่อเปิดประตูก็พบว่าเลขาอู๋ได้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ชั่ววินาทีที่เห็นหน้าเลขาอู๋ หัวใจของเวินลั่วฉิงตกใจสั่นจนจะกระเด็นออกมาแล้ว

จู่ๆเลขาอู๋มาปรากฏตัวตรงหน้าเธอ การตอบสนองแรกของเธอคือการสะดุ้งตกใจและถอยหลังไปหนึ่งก้าว

หากปกติ เธอที่มักจะตั้งสติได้ดีมาก ถึงแม้จะพบเจอภัยอันตรายหรือสิ่งน่ากลัวเพียงใด เธอจะไม่สะดุ้งตกใจเป็นอันขาด และไม่มีทางตอบสนองเช่นนี้

แต่ทว่าตอนนี้สติเธอไม่อยู่กับร่องกับรอย ฉะนั้นเธอจึงมีการตอบสนองที่แตกต่างไปจากปกติ

ยิ่งไปกว่านั้นคนที่มายืนอยู่ตรงหน้ายังเป็นเลขาอู๋อีก ซึ่งห้าปีก่อนก็เป็นเลขาอู๋ที่รับผิดชอบรั้งเธอไว้ที่ประตูโรงแรม ถึงแม้เลขาอู๋จะมองหน้าตาของเธอไม่ชัดเจน แต่ทว่าเธอนั้นจำเลขาอู๋ได้ดี

ฉะนั้นตอนนี้เวินลั่วฉิงจึงตกใจไม่น้อยเลยทีเดียว

เธอรู้ว่าต้องเป็นเย่ซือเฉินจงใจจัดเตรียมไว้แน่ๆ และเธอก็รู้ว่าเมื่อกี้เย่ซือเฉินเห็นทุกการตอบสนองของเธอเป็นอย่างดี

มิน่าล่ะเธอบอกว่าอยากจะออกไป เย่ซือเฉินก็ไม่ได้รั้งเธอเอาไว้เลย ที่แท้ก็ได้เตรียมการต้อนรับอย่างนี้เอาไว้นั่นเอง

ความคิดเห็น