บทที่ 469 คุณชายสามเย่ไปพบญาติผู้ใหญ่ โดยวิธีแบบนี้ คงไม่มีใครแล้วล่ะ（3）

“คุณปู่ หนูไม่เป็นไรค่ะ คุณปู่คะ ประธานเย่เขาเป็นคนที่ยุ่งมาก คงมีเรื่องสำคัญต้องไปทำแล้ว เราอย่าไปรบกวนประทานเย่เลยนะคะ”เวินลั่วฉิงรีบอธิบาย ระหว่างที่พูดก็ดึงคุณปู่ไปด้วย อยากจะรรีบออกไปจากที่นี่

“ผมไม่ยุ่งหรอก เขาไม่มีธุระอะไรนิ”แต่ จู่ๆเย่ซือเฉินก็พูดคำนี้ออกมา เวลานี้ เขากำลังยืนอยู่ด้านหน้าพวกเขา ไม่มีท่าทีจะถอยให้เลยสักนิด

ยังไงคุณปู่เวินก็ผ่านประสบการณ์อะไรๆมาเยอะ เพียงแป๊บเดียวก็ฟังออกแล้วว่ามันไม่ปกติ คนอย่างเย่ซือเฉินไม่มีทางบอกว่าตนเองไม่ยุ่งไม่มีธุระโดยไม่มีเหตุผล

“เมื่อกี้นี้ได้ยินว่าคุณปู่เวินจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว ทางบ้านจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้คุณท่าน งั้นผมขอยินดีด้วยนะครับที่คุณท่านสุขภาพร่างกายกลับมาแข็งแรงดีแล้ว”เย่ซือเฉินมองไปทิศทางคุณปู่เวิน คำพูดนั้นดูธรรมชาติมาก

“ฮะ？ใช่ ถ้าประธานเย่ไม่รังเกียจ ก็เชิญมาร่วมงานด้วย.....”ตอนที่คุณปู่เวินพูดประโยคนี้ มันเป็นเพียงคำพูดทางการตามมารยาท เขาไม่คิดว่าเย่ซือเฉินจะตอบตกลง

เพราะยังไงแล้วเขากับเย่ซือเฉินก็ไม่เคยมีการคุยหรือติดต่ออะไรกันเลยเย่ซือเฉินเป็นถึงบุตรล่องที่รักจากสวรรค์(ผู้ที่ได้รับความรักใคร่จากทุกคนและโชคดีมาแต่กำเนิด) บริษัทตระกูลเย่กรุ้ปเป็นที่หนึ่งในเมืองA เป็นอะไรที่บริษัทเวินซื่อกรุ้ปไม่สามารถเทียบเคียงได้เลยสักนิด

ขนาดเมื่อก่อนยังเทียบไม่ได้ ตอนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

เวินลั่วฉิงนึกไม่ถึงว่าคุณปู่เวินจะเชิญเย่ซือเฉินในสถานการณ์แบบนี้ ก็เลยส่ายศีรษะใหเย่ซือเฉินเบาๆ เป็นสัญญาณบอกให้ว่าอย่าตอบตกลง

แต่ เย่ซือเฉินมองเธอทีนึง จากนั้นก็มองไปทิศทางอื่น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังแกล้งทำเหมือนมองไม่เห็น

“ดีเลยครับ งั้นก็ขอบคุณคุณปู่เวินมากเลยนะครับ”เย่ซือเฉินรอคำพูดนี้ของคุณปู่เวินมานานแล้ว เขาก็เลยตอบตกลงได้อย่างรวดเร็วและธรรมชาติบ้าง

คุณปู่เวิน：“……”

พูดจริงนะคุณปู่เวินในเวลานี้ตกตะลึงมาก ยังไงเขาก็ไม่คิดว่า เขาแค่พูดลอยๆแบบนี้ ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นการเชื้อเชิญแบบจริงใจเท่าไหร เย่ซือเฉินกลับตอบตกลง

ความจริงแล้ว สถานการณ์อย่างวันนี้ พูดได้น่าฟังคืองานเลี้ยงฉลอง แต่ความจริงมันเป็นอาหารมื้อสุดท้ายที่คนอื่นเตรียมให้เขา ไม่เหมาะสมเท่าไหร่ที่จะมีคนนอกไปด้วย ยิ่งคนมีฐานะอย่างเย่ซือเฉินนี่ยิ่งแล้วใหญ่เลย

เวินลั่วฉิงกลับเกลียดจนแอบกัดฟัน เย่ซือเฉินจงใจแกล้งชัดๆ

แต่ว่าตอนนี้มีคุณปู่เวินอยู่ด้วย เวินลั่วฉิงพูดอะไรไม่ได้ และทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

“คุณท่านครับ เดี๋ยวผมไปเรียกรถมาคันนึงนะครับ”ผู้ดูแลบ้านเห็นสถานการณ์นี้แล้ว ก็คิดว่าจะไปเรียกรถมาก่อน

เวินลั่วฉิงแววตาจมลง ตอนเช้าตอนที่เธออยากไปขับรถ ในโรงรถก็ไม่มีรถจอดอยู่สักคัน แล้วตอนนี้ผู้ดูแลบ้านจะมารับคนปู่ออกจากโรงพยาบาล ครับไม่มีรถยนต์

เวินจีหยันทำเกินไปแล้วจริงๆ

เวินลั่วฉิงคิดถึงคำพูดคุณท่านที่พูดเมื่อกี้นี้คืองานเลี้ยง? งานเลี้ยง? งานเลี้ยงในครอบครัว?

เย่ซือเฉินเงิบเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขานึกไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้

“รถของผมจอดอยู่ด้านนอก ถ้าคุณปู่เวินไม่รังเกียจ ก็เชิญนั่งรถของผมไปนะครับ”คุณชายสามเย่รู้จักคว้าโอกาสได้ดีมาก

คุณปู่เวินตะลึงอีกครั้ง คนนอกเขาว่ากันว่าเย่ซือเฉินเป็นคนเย็นชา เย่อหยิ่งมาก ก่อนหน้านี้ เขาก็คิดแบบนี้มาโดยตลอด

แต่พอได้เห็นวันนี้ ไอ้หนุ่มคนนี้ต้องเป็นคนดีที่มีน้ำใจมากเลย

ไม่เหมือนคุณปู่เย่เลยสักนิด

“นี่จะเป็นการรบกวนเวลาประธานเย่เกินไปหรือเปล่าครับเนี่ย？”คุณปู่เวินยังคงไม่สบายใจ เพราะก่อนหน้านี้ สำหรับเขาแล้ว เย่ซือเฉินก็คือคนมีตัวตนที่อยู่เบื้องสูงแต่เอื้อมไม่ถึง

ความคิดเห็น