บทที่ 479 เขารู้เรื่องลูกทั้งสองคนแล้ว (3)

เย่ซือเฉินอยากช่วยตระกูลเวิน ถึงแม้เธอจะห้ามก็ห้ามไม่อยู่ เรื่องที่เย่ซือเฉินตัดสินใจแล้วไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้เลย เขาอยากช่วยก็ให้เขาช่วยเถอะ!!

เวินลั่วฉิงคิดไปคิดมา ไม่พูดอะไรต่อไปอีก เธอรู้ว่าคุณปู่ให้ความสำคัญกับตระกูลเวินมาก ถ้ามีเย่ซือเฉินมาช่วยเหลือ ต้องช่วยจัดการปัญหาทุกเรื่องได้แน่นอน

เย่ซือเฉินได้ยินเธอรับปาก แล้วก็ตะลึงเล็กน้อย ตอนที่หันไปมองเธอรู้สึกคิดไม่ถึงและยังรู้สึกดีใจด้วยนิดๆ

เธอรับปากจะให้เขาช่วยเหลือตระกูลเวิน แสดงว่าจะไม่ปิดบังความสัมพันธ์ระหว่างเขาสองคนด้วยหรือเปล่า?

“คุณลงจากรถได้หรือยังคะ?” แต่ว่า เวินลั่วฉิงพูดขึ้นมาอีกคำอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะเย่ซือเฉินที่กำลังใช้ความคิดอยู่พอดี

เย่ซือเฉินแอบถอนหายใจลึกๆ ผู้หญิงคนนี้ทำไมไม่ค่อยเข้าใจอารมณ์คนอื่นเลย?

ถึงแม้จะไม่ค่อยอยากลงจากรถ ถึงแม้จะไม่อยากห่างเธอ เย่ซือเฉินก็ยังต้องลงจากรถ เพราะคืนนี้เธอต้องกลับไปแน่นอน ยิ่งยืดเยื้อนานเกินไปก็ไม่ค่อยดี

ลงจากรถแล้ว เย่ซือเฉินก็ยังไม่เดินจากไป เขายังคงยืนอยู่หน้าประตูและพูดอย่างเคร่งขรึม: “จำไว้นะ ห้ามวางสายของผม อย่าทำให้ผมหาคุณไม่เจอ ห้าม.....”

เวินลั่วฉิงไม่รอให้เขาพูดจบ รีบเหยียบคันเร่งแรงๆ ขับรถออกไปทันที

คนๆนี้เห็นแก่ตัวจริงๆ นี่ก็ห้าม นั่นก็ห้าม เธอมีอิสระสักหน่อยได้หรือเปล่า?

ก็แค่ห้าปีก่อนนอนกับเขาเท่านั้น? จะเอาอะไรกันนักกันหนา?

ตอนนี้เขายังไม่รู้เรื่องของลูกทั้งสอง ถ้ารู้แล้วล่ะก็ ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง?

คุณชายสามเย่ยังยืนอยู่กับที่ ตะลึงอยู่สักพักถึงตั้งสติได้ ผู้หญิงคนนี้ทำไมไม่รู้จักอ่อนโยนเลยสักนิด?

ตัวเขาที่น่าสงสาร เขายังต้องนอนคนเดียวเหมือนเดิม

ในตอนที่เวินลั่วฉิงกลับไปถึงบ้าน ทุกคนก็ยังอยู่ในห้องโถงใหญ่ เห็นเธอเดินเข้าไป ต่างก็รีบเงยหน้าหันมามองเธอ แต่ว่า สีหน้าบนใบหน้าของทุกคนต่างก็ไม่เหมือนกัน

บางคนดีใจ บางคนหงุดหงิด บางคนโกรธ

แน่นอนว่าคนที่ดีใจคือคุณปู่เวิน พอเขาเห็นเวินลั่วฉิงเข้ามา ก็รีบลุกขึ้นยืน: “ฉิงฉิง ตามปู่มาที่ห้องอ่านหนังสือหน่อย”

เวินลั่วฉิงรู้ว่าการกระทำเหล่านั้นของเย่ซือเฉินในคืนนี้ คุณปู่ต้องซักถามเธอแน่ๆ

แต่เธอคิดว่าเรื่องบางอย่างยังไม่ควรบอกให้คุณปู่รู้

ถ้าคุณปู่รู้ว่าเธอกับเย่ซือเฉินแต่งงานแล้วก็หย่า เธอกลัวว่าจะทำให้คุณปู่โมโหจนหัวใจวาย

“คุณปู่คะ หนูเหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนก่อนนะคะ” เวินลั่วฉิงรีบวิ่งตรงขึ้นไปชั้นบน เข้าไปในห้องนอนของตนเอง

ถึงแม้ตอนนี้คุณปู่เวินจะมีคำถามที่อัดอั้นในใจเยอะแยะมากมายที่อยากถาม แต่ว่าเขาก็ไม่ควรบังคับเวินลั่วฉิง เห็นเวินลั่วฉิงกลับห้องไปแล้ว เขาจึงได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

เวินหรวนหรวนที่ยังอยู่ห้องโถงโมโหจนปากเบี้ยวเลยทีเดียว

วันที่สอง ตอนที่เวินลั่วฉิงเดินลงมาชั้นล่าง เวินหรวนหรวนกำลังยืนอยู่ชั้นล่าง เห็นได้ชัดว่ากำลังรอเธออยู่ อันที่จริงก็คือน่าจะมาดักรอเธอ! เห็นได้ชัดว่าต้องการสะสางบัญชีกับเธอ

“เวินลั่วฉิง เธอนี่มันหน้าด้านจริงๆเลยนะ นึกไม่ถึงว่าแกกล้ายั่วคุณชายสามเย่” เวินหรวนหรวนเห็นเวินลั่วฉิงลงมา สองตาจ้องเวินลั่วฉิงอย่างดุร้ายจนอยากจะฉีกเธอให้เละ

เดิมที เมื่อคืนทั้งที่เธอก็มีโอกาสดีๆอย่างนั้น แต่กลับถูกเวินลั่วฉิงอีเลวคนนี้ทำลายจนหมดสิ้น

เวินลั่วฉิงหันไปมองเธอ ตอนแรกก็คิดว่าไม่อยากจะสนใจเธอ แต่คิดไปคิดมา แล้วก็หยุดก้าวเท้ากะทันหัน

ความคิดเห็น