บทที่ 494 ความสวยและความสามารถของเธอ ช่างน่าตกใจ (4)

บทที่ 494 ความสวยและความสามารถของเธอ ช่างน่าตกใจ (4)

ถังหยุนเฉิงได้ยินที่เฟิ่งเหมียวเหมียวพูดก็ขมวดคิ้วแน่น เขาลากสายตาขึ้นมองเวินลั่วฉิง นี่เธอนอนตั้งแต่เย็นเมื่อวานจนถึงตอนนี้? ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้ทาน?

แต่ถังหยุนเฉิงก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

“คุณก็กลับมาแล้วเหรอ พอดีเลยมาทานข้าวด้วยกันสิ” ตอนนั้นเองเฟิ่งเหมียวเหมียวถึงมองเห็นถังหยุนเฉิง พลางยกอาหารออกมาจากห้องครัวเรื่อยๆ

หลังจากเวินลั่วฉิงทานเสร็จแล้วจึงลุกขึ้นยืดแขนบิดขี้เกียจ: “เมื่อกี้ทานมากไปหน่อย ฉันขอตัวออกไปเดินเล่น”

“โอเค ไปเดินเล่นเถอะ ใช่สิ แถวนี้เธอไม่ค่อยคุ้นเคย ให้ฉันไปเดินเป็นเพื่อนไหม” เฟิ่งเหมียวเหมียวไม่ได้คิดอะไร พูดได้ว่าตามใจเวินลั่วฉิงอยู่มาก

“ไม่ต้องหรอก ฉันไปเดินเองได้” เวินลั่วฉิงอยากไปดูสถานการณ์ ถ้าเฟิ่งเหมียวเหมียวไปด้วยก็คงไม่สะดวก

เวินลั่วฉิงเดินออกประตูไป ดูเหมือนเดินไปอย่างไร้จุดหมาย แต่ก็ต้องหันกลับมามองอย่างประหลาดใจ

จากนั้นเวินลั่วฉิงก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ

“คุณเป็นแขกของตระกูลถังใช่ไหม?” หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าเวินลั่วฉิง ด้วยน้ำเสียงเกรงใจ ใบหน้ายิ้มแย้ม แต่เวินลั่วฉิงกลับเห็นความเกลียดชังและอิจฉาอยู่ไม่น้อยในแววตาเธอ

เวินลั่วฉิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นคนของตระกูลกู้ แต่ความอิจฉา? เกลียดชัง?

เวินลั่วฉิงรู้ว่าข่าวลือข้างนอกตอนนี้เธอคือแฟนสาวของถังหลิน แสดงว่าผู้หญิงคนนี้ชอบถังหลิน

“อืม ฉันเป็นแฟนของถังหลิน” นัยน์ตาของเวินลั่วฉิงเป็นประกายขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบอย่างจงใจ

ในตอนนั้นเวินลั่วฉิงสวมแว่นกันแดดสีดำและหน้ากากอนามัย ดังนั้นกู้หนานจึงมองไม่เห็นท่าทางสีหน้าของเวินลั่วฉิง

เมื่อกู้หนานได้ยินที่เวินลั่วฉิงพูดแล้ว รอยยิ้มที่พึ่งฝืนยิ้มออกมาก็หายไปในทันที ความเกลียดชังในแววตาเข้มขึ้นเล็กน้อย มือของเธอแอบกำหมัดแน่น

เวินลั่วฉิงมองเธอแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีกก่อนจะเดินจากมา

เวินลั่วฉิงเดินไปรอบๆ จนถึงเนินเขาด้านหลังสุดแล้วนั่งอยู่สักพัก จากนั้นก็กลับไปที่บ้าน

หลังจากเวินลั่วฉิงกลับมาแล้วก็กลับไปที่ห้องเพื่อนอนต่อ

ต่อมาเวลาทั้งสองวันของเวินลั่วฉิงนอนหลับอยู่ในห้องตลอด ตื่นขึ้นมาแค่ตอนที่ถึงเวลาทานข้าว ทุกวันเธอทานอาหารกลางวันเสร็จแล้วจะออกไปเดินเล่นรอบๆ แล้วนั่งอยู่ที่เนินเขาเล็กๆ ด้านหลังสักพัก

วันที่สาม ถังหยุนเฉิงจึงทนมองต่อไปไม่ไหวแล้ว

เวินลั่วฉิงทานข้าวเสร็จแล้ว กำลังจะกลับไปนอนที่ห้อง......

“เธอหยุดอยู่ตรงนั้นเลย” ถังหยุนเฉิงตะโกนเรียกเธอ: “ถังหลินบอกว่าส่งคุณมาช่วยไขคดี ผลสุดท้ายคุณกลับกินๆ นอนๆ ทั้งวัน ไม่ออกไปไหนเลย คุณคิดว่าที่นี่เอาไว้เลี้ยงคนขี้เกียจสันหลังยาวเหรอ?”

ถังหยุนเฉิงที่ทำอะไรเคร่งครัดตั้งแต่ไหนแต่ไรมา จัดการเรื่องอย่างเข้มงวด ที่ไม่อาจทนดูได้เลยก็พวกกินๆ นอนๆ แบบนี้

“นี่คุณกำลังทำอะไร เธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง คุณจะว่าเธอขนาดนี้ทำไม?” เฟิ่งเหมียวเหมียวห้ามถังหยุนเฉิง ที่จริงแล้วเวินลั่วฉิงกินๆ นอนๆ ไปวันๆ เธอเองก็มองว่าไม่ค่อยดี แต่ถึงอย่างไรเวินลั่วฉิงก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง จะว่าเธอขนาดนี้ไม่ได้

“ผู้หญิงแล้วจะเป็นแบบนี้ก็ได้เหรอ ถ้าเธอเป็นแบบนี้ต่อให้เป็นคนของตระกูลถัง ผมก็จะหักขาเธอ” ถังหยุนเฉิงไม่สบอารมณ์กับความไม่เอาถ่าน อย่างไรก็ตามเธอก็อยู่ที่บ้านของเขาและอยู่แค่ไม่กี่วัน เขาเองก็ขี้เกียจจะยุ่ง

แต่นี่เป็นคนของพวกเขาตระกูลถัง เขาจึงตีไปหนึ่งที เด็กผู้หญิงจะเป็นแบบนี้ไม่ได้.....