บทที่ 496 ความสวยและความสามารถของเธอ ช่างน่าตกใจ (6)

บทที่ 496 ความสวยและความสามารถของเธอ ช่างน่าตกใจ (6)

ถังหยุนเฉิงหรี่ตา เขารู้ว่าต้องเป็นคนของตระกูลกู้ที่กุเรื่องบ้าๆ นี้ขึ้นมาแน่นอน

แต่ที่กู้เจิ้งหลุนพูดนั้นไม่มีช่องโหว่ เขาไม่มีเหตุผลที่จะขัดขวางได้เลย

และจนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงไม่กล้าเอ่ยปากพูดออกไป

แต่เด็กคนนี้เป็นเพียงเด็กขี้เกียจสันหลังยาว ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ทำอะไรไม่เป็น ถ้าถูกพวกเขาเอาตัวไปแล้ว ถึงตอนนั้นกลัวว่าถ้าอธิบายได้ไม่ชัดเจน บางทีชีวิตน้อยๆ ของเธอก็อาจจะรักษาไว้ไม่ได้

ถึงแม้เขาจะขัดหูขัดตาเธอ แต่เด็กคนนี้ก็พักอยู่ที่บ้านของเขาหลายวันแล้ว เรื่องนี้เขาจึงไม่ยุ่งไม่ได้

ยังมีอีกเล็กน้อยที่แม้แต่ถังหยุนเฉิงเองยังไม่เข้าใจ เด็กคนนี้ปกติแล้วขี้เกียจไปวันๆ เดิมเขาควรจะไม่ชอบเอามากๆ แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกไม่ชอบเด็กคนนี้ขนาดนั้น

ถ้าไม่ชอบจริงๆ เขาไม่แม้แต่จะสนใจเธอ จะไม่ใส่อารมณ์กับเธอ และยิ่งจะไม่โมโหใส่เธอ

เวินลั่วฉิงมองหลายคนตรงหน้าที่มาจับเธอ ก่อนจะพูดขึ้นมากะทันหัน： “ฉันยังดูละครไม่จบ กำลังสนุกเลย รอฉันดูละครจบก่อน......”

ตอนที่เวินลั่วฉิงกำลังพูดนั้น ในปากเองก็ไม่ว่างและกำลังแทะเมล็ดแตงโม เปลือกเมล็ดแตงโมปลิวว่อนไปทั่วทุกที่

คนทั้งห้องต่างตะลึงชะงักไป

ถังหยุนเฉิงถอนหายใจอย่างแรง โกรธจนหัวใจตับม้ามเจ็บไปหมด เด็กคนนี้จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ว่าสถานการณ์ร้ายแรงแค่ไหนใช่ไหม?

ยังจะยังดูละครจนจบ? เธอก็ช่างใจใหญ่จริงๆ

หลายคนที่มาจับตัวเมื่อสบสายตากับเวินลั่วฉิงแล้วก็ตกตะลึงอย่างไม่รู้ตัว

กู้เจิ้งหลุนยังชะงักไปก่อนจะแอบหัวเราะในใจ ดูท่าแล้วจะเป็นแค่เด็กโง่คนหนึ่ง ถ้าเป็นแบบนี้ เรื่องนี้ก็ยิ่งจัดการได้ง่ายขึ้น

ถ้าแผนการเดิมของพวกเขาราบรื่นไม่สะดุด เด็กคนนี้มีแต่ตายกับตาย ถึงตอนนั้นถังหยุนเฉิงเองก็จะหนีไม่พ้น เป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวจริงๆ

กู้เจิ้งหลุนคิดแล้วก็ช่วยไม่ได้ที่จะรู้สึกลำพองใจขึ้นมาไม่น้อย： “เอาตัวไปให้ฉัน”

บอดี้การ์ดหลายคนที่ได้ยินคำพูดของกู้เจิ้งหลุนก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วจับตัวเวินลั่วฉิงไว้พาเธอเดินไปข้างหน้า

“คุณรีบอะไรนักหนา? รีบไปเกิดเหรอไง?” เวินลั่วฉิงไม่ดิ้นรน แต่เมื่อเดินไปถึงข้างหน้ากู้เจิ้งหลุนถึงจะถลึงตามองเขาอย่างไม่พอใจ

“คุณ?” กู้เจิ้งหลุนได้ยินคำพูดของเธอก็โกรธจนหน้าเปลี่ยนสี แต่ตามด้วยพูดกลั้วหัวเราะเสียงเย็นทันที “รีบไปเกิดน่ะไม่ใช่คุณ แต่เป็นคุณ......”

เมื่อกู้เจิ้งหลุนพูดประโยคนี้ ดวงตาทั้งคู่จงใจมองไปทางถังหยุนเฉิงเพื่อสื่อความหมายอย่างชัดเจน

“หยุนเฉิง ฉิ้นเอ๋อจะไม่เป็นไรใช่ไหม? คุณรีบคิดหาทางช่วยเธอสิ” เฟิ่งเหมียวเหมียวมองเวินลั่วฉิงถูกนำตัวไป ด้วยสีหน้าร้อนรนและเป็นห่วง

“เรื่องนี้ตระกูลกู้ต้องการโจมตีผม ถ้าเด็กนั่นอธิบายไม่ชัดเจน ถึงตอนนั้นไม่ใช่แค่ชีวิตน้อยๆ ของเธอ เกรงว่าผมเองก็......” ดวงตาถังหยุนเฉิงหรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นอย่างชัดเจน

“แล้วจะทำอย่างไรดี? ฉิ้นเอ๋อจะทำอย่างไรดี?” เสียงของเฟิ่งเหมียวเหมียวเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เด็กคนนี้ ปกติขี้เกียจสันหลังยาวอยู่แล้ว เธอยังจะสร้างเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ให้ผม น่าโมโหจริงๆ” ถังหยุนเฉิงนึกถึงเวินลั่วฉิงก็โกรธจนปวดศีรษะ แต่เรื่องของเธอตอนนี้เขาจะไม่สนก็ไม่ได้

ยิ่งรู้ว่าตระกูลกู้คิดจะใช้เด็กคนนี้เพื่อทำร้ายเขา เขาก็ยิ่งต้องสน