บทที่ 515 ความน่าเกรงขามที่น่าทึ่ง （１）

บทที่ 515 ความน่าเกรงขามที่น่าทึ่ง （１）

เยว่หงหลิงเห็นเขาถามจึงตอบไป แม้เยว่หงหลิงจะไม่รู้เรื่องอื่นๆ แต่เยว่หงหลิงรู้ว่าถังไป๋เชียนชอบเวินลั่วฉิง ดังนั้นเธอจึงไม่ได้พูดเรื่องเกี่ยวกับเย่ซือเฉิน

“อืม” ถังไป๋เชียนหรี่ตาอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร และตอบด้วยเสียงเบา

“ลูกพี่ คุณผ่านมาพอดีใช่” เยว่หงหลิงมองเขา ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“อืม” ถังไป๋เชียนตอบด้วยเสียงเบาอีกครั้ง จากนั้นเงยหน้าขึ้น มองไปที่เธอ “คุณพาเด็กทั้งสองเที่ยวต่อเถอะ ฉันจะกลับแล้ว”

หลังจากนั้นถังไป๋เชียนก็กลับไปอย่างรวดเร็ว

เยว่หงหลิงมองตามหลังเขาจากไป ขมวดคิ้วมากขึ้น ทำไมเธอรู้สึกว่าถังไป๋เชียนดูแปลกๆ มากะทันหัน และจากไปอย่างเร่งรีบแบบนี้

เมืองAศูนย์กลางแปดสุดยอดวงศ์ตระกูล

เพราะถังหยุนเฉิงเป็นคนจัดรถให้ ดังนั้นเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ใช้เวลาไม่นาน ก็ถึงเขตอำเภอ กู้หนานก็ไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้จงใจล่าช้า พาเวินลั่วฉิงตรงไปที่ห้องเอกสาร หลังจากนั้นบอดี้การ์ดก็นำกุญแจมาให้อย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเป็นไปด้วยความราบรื่น ราบรื่นจนเวินลั่วฉิงรู้สึกแปลกๆ

เวินลั่วฉิงเข้าไปในห้องเอกสาร กู้หนานก็ตามเข้าไปด้วย แล้วปิดประตู เวินลั่วฉิงมองเธอ หรี่ตาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เวินลั่วฉิงเดินไปที่หน้าตู้เอกสารอย่างรวดเร็ว เปิดตู้เอกสารออก ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งที่แล้ว ครั้งที่แล้ว เป้าหมายมีความแม่นยำ ใช้เวลาไม่มาก แต่ครั้งนี้ไม่มีเป้าหมายเลย

หลายปีที่ผ่านมาเหล่าทหารราบหัวหน้ากงเป็นคนสับเปลี่ยนและแบ่งสรรเอง ดังนั้นข้อมูลจึงเก็บอยู่ในห้องเอกสารของหัวหน้ากงโดยตรง จากปีที่ผ่านมาหัวหน้ากงร่วมมือกับตระกูลกู้เพื่อจัดการกับถังหยุนเฉิง ดังนั้นถังหยุนเฉิงไม่ค่อยรู้เรื่องของเหล่าทหารราบมาก และไม่สามารถให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากเกินไปกับเวินลั่วฉิงได้

ดังนั้น ทุกอย่างต้องให้เวินลั่วฉิงตรวจสอบด้วยตัวคุณเอง

กู้หนานเดิมทียังคิดว่าจะเอาเอกสารที่ไม่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ไปไว้ที่มือของเวินลั่วฉิงได้อย่างไรแต่เธอสังเกตเห็นว่า ตู้เอกสารที่เวินลั่วฉิงเปิดให้ในครั้งนี้ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้แม้แต่นิดเดียว

เอกสารที่เวินลั่วฉิงอ่านในขณะนี้ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้เช่นกัน

และข้อมูลพวกนั้นเกี่ยวข้องกับเหล่าทหารราบทั้งสิ้น

ในดวงตาของกู้หนานมีรอยยิ้มจางๆ ดูเหมือนว่าเธอไม่จำเป็นต้องเหนื่อยแล้ว เวินลั่วฉิงกำลังรนหาที่ตายเอง โทษเธอไม่ได้นะ

นี่คือสิ่งที่กู้หนานมีความสุขที่ได้เห็นมัน

ดังนั้นกู้หนานจึงไม่ห้าม และไม่ทำอะไรที่รบกวนต่อเวินลั่วฉิง

ตอนนี้เธอแค่รอ รอคุณพ่อพวกเขามาจับคน มาจับขโมย

แต่ในเวลานี้ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ขณะเห็นหมายเลขบนจอโทรศัพท์ ตะลึงไปสักครู่ ดวงตาก็กะพริบสองสามครั้ง

ถังหลินถังหลินโทรหาเธอ

นี่เป็นครั้งแรกที่ถังหลินโทรหาเธอด้วยตัวเอง

กู้หนานจับโทรศัพท์ไว้แน่นมาก หลังจากนั้นรีบรับสาย พูดเบาๆว่า “ฮัลโหล”

เสียงนั้น เป็นเสียงเบาๆ และอ่อนโยน เธอชอบถังหลินจริงๆ ทำให้เธอหลงใหลมากยิ่งขึ้น

“คุณอยู่ที่ไหนเหรอ” เสียงของถังหลินก็อ่อนโยนกว่าปกติ โทนเสียงสบายๆ และเป็นธรรมชาติ

แต่เพราะโทนเสียงสบาย ทำให้กู้หนานตัวแข็งทื่อ ถังหลินไม่เคยแยแสเธอเลยที่ผ่านมา และไม่เคยทำตัวเป็นกันเองขนาดนี้ และยังใช้น้ำเสียงเช่นนี้ ถามเธอว่าอยู่ไหน วันนี้เกิดอะไรขึ้นกับถังหลิน

“มีธุระอะไรเหรอ” กู้หนานพยายามระงับความตื่นเต้นในใจแล้วถาม