บทที่ 559 ฝีมือผู้ใหญ่ตระกูลเย่ทั้งสอง คุณชายสามเย่โต้ตอบอย่างไม่เกรงกลัว (6)

เธอนึกถึงสิ่งเหล่านั้นที่เย่ซือเฉินทำเพื่อเธอ ทำให้ใจที่ตอนแรกยังรู้สึกลังเลอยู่นั้น ยิ่งมั่นคงมากยิ่งขึ้น ดังนั้น เธอไม่มีทางรับปากพวกเขา

“คุณนี่มันเป็นผู้หญิงที่หน้าด้านจริงๆ ทำไมคุณจะต้องมายุ่งกับซือเฉินด้วย คุณหน้าตาไม่สวยไม่ว่า อีกอย่างคุณก็มีลูกไม่ได้ ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้อย่างคุณ ทำไมยังหน้าด้านมาพัวพันซือเฉินของเราไม่ยอมเลิกราสักที” คุณปู่เย่ทนไม่ได้จนโมโหมาก ดังนั้นจึงไม่สนใจอะไรแล้ว

คำพูดนั้นน่าเกลียดมากจริงๆ

ได้ยินคำพูดของคุณปู่เย่ เวินลั่วฉิงตะลึงจนตัวชา สองตาค่อยๆหันไปมองคุณปู่เย่

เวินลั่วฉิงแอบหัวเราะอยู่ในใจ ดี ดีมาก

คิดแล้วว่าเหตุผลที่พวกเขาตั้งใจมาหาเธอในวันนี้ก็เพราะเรื่องนี้จริงๆ

ใช่ ตอนนี้เธอไม่สามารถมีลูกได้ บางที คนอื่นอาจจะด่าว่าเธอเช่นนี้ได้ แต่ว่ามีแต่คนในครอบครัวของพวกเขาไม่มีสิทธิ์

“ฉิงฉิง ฉันรู้ว่าคุณเป็นเด็กดี ที่แรกจริงๆแล้วเรื่องของคุณกับซือเฉินเราไม่คัดค้านแล้วนะ แต่ว่าคุณมีลูกไม่ได้ คลอดลูกไม่ได้ ถ้าคุณแต่งงานกับซือเฉิน ก็จะทำให้ซือเฉินหมดสิทธิ์ความเป็นพ่อ นี่มันเป็นเรื่องที่โหดร้ายมากเกินไปสำหรับซือเฉินเลยนะ ถ้าคุณรักซือเฉินจริงๆ ก็ปล่อยซือเฉินไปเถอะ” คุณปู่เย่ตะคอกด้วยความโมโห แล้วคุณย่าเย่ก็เริ่มมาไม้อ่อนต่อ

เวินลั่วฉิงอยากหัวเราะ เธอทำลายสิทธิ์ที่จะเป็นพ่อของเย่ซือเฉิน? ใช่เหรอ?

ถ้าตอนนี้ไม่ว่าเธอจะแต่งงานกับผู้ชายคนไหน จะทำให้ผู้ชายคนนั้นหมดสิทธิ์การเป็นพ่อก็จริง มันอาจจะไม่ยุติธรรมต่อผู้ชายคนนั้นจริงๆ ก็อาจจะโหดร้ายจริง

แต่ว่านอกจากเย่ซือเฉินคนเดียว

เธอได้มีลูกตั้งสองคนให้กับเย่ซือเฉินแล้ว

แต่ว่า เวินลั่วฉิงยังไม่อยากบอกเรื่องนี้กับพวกเขาในตอนนี้ ในขณะนี้เห็นท่าทางของคุณปู่เย่และคุณย่าเย่แล้ว เธอรู้สึกได้แค่ว่ามันประชดประชันกันมาก

“นั่นสิ คุณปล่อยซือเฉินไปเถอะนะ ขอร้องคุณล่ะ อย่าทำร้ายซือเฉินเลย อย่าทำร้ายตระกูลเย่อีกเลย” คุณปู่เย่ก็รีบพูดเพิ่มเติมอีกคำ น้ำเสียงก็อ่อนข้อลงบ้าง

“ฉิงฉิง ฉันเชื่อว่าคุณต้องเข้าใจความลำบากใจของคนแก่อย่างเราทั้งสอง คุณรับปากเราได้ไหม? รับปากพวกเราว่าจะเลิกกับซือเฉินได้ไหม?” บนใบหน้าของคุณย่าเย่เต็มไปด้วยความเศร้าและเจ็บปวด ตอนที่เธอพูดก็อยากจะไปจับมือของเวินลั่วฉิง

แต่ว่าเวินลั่วฉิงถอยหลบไป

คุณย่าเย่ตะลึงเล็กน้อย แต่ทั้งสองตามองหน้าเวินลั่วฉิง บนใบหน้าเต็มไปด้วยการร้องขอ ไม่พูดไม่ได้ว่าแววตาของคุณย่าเย่ในขณะนี้เหมือนจริงมาก

“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันรับปากท่านไม่ได้” เวินลั่วฉิงเม้มปาก ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านของตระกูลเย่ข่มขู่บังคับคนขนาดนี้ เธอรู้สึกโมโหมาก รู้สึกโกรธด้วย เธอถึงกับโกรธเย่ซือเฉินด้วย แต่ว่าเธอกลับไม่รับปากจะเลิกกับเย่ซือเฉิน

เพราะเรื่องที่คุณปู่เย่และคุณย่าเย่ทำเช่นนี้ เย่ซือเฉิงไม่รู้เรื่องด้วย ถ้าเธอรับปากพวกเขาจริงๆ มันไม่ยุติธรรมสำหรับเย่ซือเฉิน

เธอนึกถึงสิ่งที่เย่ซือเฉินทำเพื่อเธอเมื่อคืนนี้ที่บ้านตระกูลถัง ยอมถูกคุณปู่ถังใช้ไม้เท้าตี กลางคืนยังแอบเข้าไปอยู่ในห้องนอนของเธอ ยังไงก็จะค้างคืนอยู่กับเธอให้ได้

ความคิดเห็น