บทที่ 561 ถังจื่อโม่ไปพบคุณย่าแท้ๆ (1)

บทที่ 561 ถังจื่อโม่ไปพบคุณย่าแท้ๆ (1)

“เด็กคนนี้ไม่เลวจริงๆ ฉันก็ชอบเหมือนกัน แต่เกรงว่าซือเฉินจะไม่ยินยอม หากพวกเราไปหมั้นหมายกันเอง แต่ซือเฉินไม่ยอมแต่งงานด้วย พอถึงเวลานั้นเกรงว่า……”คุณย่าเย่เห็นด้วยกับความคิดของคุณปู่เย่ แต่หล่อนรู้จักนิสัยใจคอของเย่ซือเฉินดี รู้ว่าเรื่องนี้มันไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย

“คุณวางใจไปทำตามที่ผมบอกได้เลย ผมมีวิธีให้เขาแต่งงานกับกู่หยิงหยิง”มุมปากคุณปู่เย่กระตุก หัวเราะขึ้นมากะทันหัน เพียงแต่รอยยิ้มที่ฉายออกมาเจือกลอุบายและความโหดร้ายเอาไว้

เซี่ยเถียนเถียนได้ยินคำพูดของคุณปู่เย่พลันอิจฉาตาร้อน ทำไมต้องเป็นกู่หยิงหยิง เพราะอะไรถึงเป็นกู่หยิงหยิง หล่อนเทียบชั้นกู่หยิงหยิงไม่ติดตรงไหน？

หล่อนสวยกว่ากู่หยิงหยิงเป็นไหนๆ

หล่อนต้องคิดหาหนทางไม่ให้กู่หยิงหยิงได้แต่งงานกับเย่ซือเฉินเด็ดขาด

หลังจากที่คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่จากไป เซี่ยเถียนเถียนถึงจะเดินออกมา บัดนี้หล่อนลืมเรื่องจะไปเยี่ยมเพื่อนเสียสนิท เดินตรงไปยังด้านนอกอย่างรวดเร็ว

ตอนที่เซี่ยเถียนเถียนเดินออกมาจากโรงพยาบาลก็เจอกับโจว๋อันหนานเข้าอย่างพอดิบพอดี

“พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง ยังไม่กลับอีกเหรอ？”เซี่ยเถียนเถียนรู้สึกประหลาดใจที่เจอหน้าหล่อน

“อืม ทางนี้มีคนไข้คนหนึ่ง ผอ.ให้ฉันมาช่วยดูแล”โจ๋วอันหนานมองหน้าเซี่ยเถียนเถียนพลันอธิบายอย่างง่ายดายด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา ไม่ได้สนิทสนมกลมเกลียวเฉกเช่นเมื่อก่อนแล้ว

เพียงแต่ขณะที่โจ๋วอันหนานกล่าวอยู่นั้นดวงตาพลันกะพริบไปมาอย่างรวดเร็ว

หล่อนไม่ได้ถามเซี่ยเถียนเถียนเรื่องอื่น เพราะหล่อนรู้ดีว่าเซี่ยเถียนเถียนจะเป็นฝ่ายบอกตนด้วยตัวเอง

“พี่ ฉันรบกวนเวลาพี่ไม่กี่นาทีได้ไหม？”เป็นดังคาด วินาทีต่อมา จู่ๆเซี่ยเถียนเถียนก็ลากหล่อนไปด้านข้าง ลดเสียงลงมาพูดหลายส่วน“พี่ ฉันบอกอะไรให้ฟังนะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งไปดูงิ้วเด็ดๆมา”

“หา？”โจ๋วอันหนานขมวดคิ้วพลันจ้องมองหล่อนด้วยความสงสัย

“เมื่อกี้ฉันเห็นคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ไปหาเวินลั่วฉิงมา ฉันได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ช่างน่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ เวินลั่วฉิงถึงกับเคยแต่งงานกับคุณชายสามเย่ แต่พวกเขาได้หย่าร้างกันแล้ว ซึ่งเวินลั่วฉิงยังคงพัวพันอยู่กับคุณชายสามเย่อย่างไร้ยางอาย สาเหตุที่คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่หาหล่อนก็เพราะอยากให้หล่อนออกไปจากชีวิตของคุณชายสามเย่ แต่ว่าเวินลั่วฉิงเก่งกาจมาก ทำให้คุณย่าเย่ถึงขั้นคุกเข่าขอร้องหล่อน คุณปู่เย่จะกระโดดตึกอยู่แล้ว หล่อนก็ยังไม่รับปาก”เซี่ยเถียนเถียนกดเสียงต่ำพลันพูดด้วยความเร็ว

“อย่าพูดไปเรื่อยนะ”สีหน้าโจ๋วอันหนานเคร่งขรึม จ้องมองหล่อนด้วยความตักเตือน

“พี่ ฉันไม่ได้พูดไปเรื่อยนะ ฉันมีหลักฐาน เมื่อกี้ฉันบันทึกวิดีโอไว้ด้วย พี่ไม่รู้ว่าเวินลั่วฉิงโหดร้าย ไร้ปรานีแค่ไหน แต่ตอนที่คุณปู่เย่จะกระโดดตึกจริงๆ หล่อนก็รับปากแล้ว”เซี่ยเถียนเถียนพูดพลันเปิดวิดีโอที่บันทึกเมื่อสักครู่นี้ให้โจ๋วอันหนานดู

ดวงตาโจ๋วอันหนานกะพริบอย่างรวดเร็ว สีหน้าดูคล้ายกับไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร แต่ดวงตากลับจ้องเขม็งภาพวิดีโอแบบไม่ละสายตากันเลยทีเดียว

หล่อนเห็นเวินลั่วฉิงตอบตกลงว่าจะไม่แต่งเข้าบ้านตระกูลเย่อีกก็เม้มปากขึ้นมา คล้ายกับโล่งอกไปหนึ่งเปลาะด้วยจิตใต้สำนึก

หล่อนเห็นเวินลั่วฉิงบอกคุณปู่เย่ว่าอยากกระโดดก็กระโดดเลย ดวงตาทั้งคู่ก็หรี่ขึ้นมา นัยน์ตามีประกายแสงที่ผิดปกติแวบผ่าน