บทที่ 571 คุณชายสามเย่โกรธจนสะเทือนฟ้าดิน (3)

“หน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้ เวินลั่วฉิงไม่เพียงแต่ไม่รับปาก ยังให้คนแก่ไปกระโดดตึกอีก อย่างนี้เข้าข่ายเจตนาฆ่าเลยนะเนี่ย”

“ใช่แล้ว ไม่เคยเห็นคนใจอำมหิตถึงเพียงนี้มาก่อนเลย หล่อนอยากให้คนแก่ตายๆไป ไร้มนุษยธรรมสิ้นดี เทียบไม่ได้แม้แต่สัตว์เดรัจฉานเลย”

“หล่อนอยากได้เงินคุณชายสามเย่ท่าเดียว โลภมากไม่มีลิมิตจริงๆ หล่อนจะสนใจเรื่องคุณธรรมอะไรอยู่อีก น่าสงสารคนแก่ทั้งสองคนมาก คนแก่ผู้น่าสงสารหวังดีกับคุณชายสามเย่ อยากให้คุณชายสามเย่มีอนาคตที่สดใส มีความสุข”

“เพื่อความสุขของคุณชายสามเย่ คนแก่สามารถเดิมพันด้วยชีวิตของตน แต่เวินลั่วฉิงกลับโหดเหี้ยมได้ลงคอ อยากให้คนแก่ทั้งสองคนไปตายเร็วๆ”

กล่องแสดงความคิดเห็นทุกประโยค ล้วนตำหนิติเตียนเวินลั่วฉิงด้วยกันทั้งสิ้น และที่สำคัญเนื้อหายิ่งวิพากษ์วิจารณ์รุนแรงขึ้นไปทุกที

“สุดท้ายคุณปู่เย่กระโดดตึกไหม？ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า？คนแก่ทั้งสองน่าสงสารเหลือเกิน ไม่รู้ว่าตอนนี้ทั้งสองท่านจะเป็นอย่างไรบ้าง？”มีคนเป็นห่วงสุขภาพของคุณปู่เย่ขึ้นมา อยากรู้ว่าสุดท้ายคุณปู่เย่จะได้รับบาดเจ็บหรือไม่

หลังจากที่โจ๋วอันหนานเห็นข้อวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้แล้ว เม้มปากเล็กน้อย ดวงตาที่ลุ่มลึกทอแสงที่ผิดแปลกอยู่หลายส่วน

เวลานี้ ประตูหน้าห้องทำงานมีเสียงเคาะประตูแว่วเข้ามา โจ๋วอันหนานรีบเก็บมือถือไว้

คนที่เดินเข้ามาเป็นผู้ช่วยของหล่อน

“ผอ.โจ๋วค่ะ จัดการเรื่องคุณปู่เย่เรียบร้อยแล้วค่ะ”ผู้ช่วยมองหล่อนด้วยสีหน้าลังเลใจเล็กน้อย เมื่อผ่านการใคร่ครวญก็อดพูดออกมาไม่ได้“ผอ.ค่ะ ไม่ทราบว่าท่านเห็นวิดีโอเกี่ยวกับคุณปู่เย่และคุณหนูใหญ่บ้านตระกูลเวินในโซเชียลหรือยังคะ？”

“ทำไมเหรอ？”โจ๋วอันหนานไม่ได้ตอบตรงคำถาม เพียงแต่มองผู้ช่วยด้วยความสงสัย

“เนื้อหาในวิดีโอมีอยู่ว่า คุณปู่เย่ข่มขู่คุณหนูเวินให้เลิกคบกับคุณชายสามเย่ แต่คุณหนูเวินไม่รับปาก วิดีโอจบลงหลังจากที่คุณหนูเวินเดินจากไปแล้ว ตอนนี้ชาวเน็ตกำลังคาดเดาว่าคุณปู่เย่ได้กระโดดตึกหรือยัง？หากเวลานี้คุณปู่เย่แอดมิทโรงพยาบาล อาจทำให้เกิดการเข้าใจผิดได้นะคะ？อันที่จริงอาการของคุณปู่เย่ไม่จำเป็นต้องนอนโรงพยาบาลเลยนะคะ”ผู้ช่วยมีความละเอียดรอบคอบ ไตร่ตรองได้ดี ฟังจากคำพูดของหล่อนก็รู้ว่าเป็นคนรู้ความเป็นอย่างมาก

โจ๋วอันหนานก้มหน้า ส่วนลึกของดวงตามีความเย็นเหยียบแวบผ่าน เพียงแต่ตอนที่หล่อนเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าก็กลับเป็นสูงศักดิ์เฉกเช่นปกติ“ฉันก็รู้สึกว่าอาการของคุณปู่เย่ไม่จำเป็นต้องนอนโรงพยาบาล ฉันได้พูดโน้มน้าวคนไข้ดูแล้ว แต่คนไข้ยืนกรานว่าจะนอนให้ได้ หรือคุณลองไปเกลี้ยกล่อมเขาดูสิ คุณก็รู้ว่าห้องคนไข้ของโรงพยาบาลเราไม่ค่อยจะว่างกันเลย หากคุณสามารถชักจูงคนไข้รายนี้ออกไปได้ จะถือว่าคุณมีคุณงามความชอบหนึ่งเรื่อง”

“ถ้าเช่นนั้น ดิฉันจะไปลองดูค่ะ”ผู้ช่วยเป็นสาวโสดที่ไร้เดียงสา ได้ยินสิ่งที่โจ๋วอันหนานกล่าวมา หล่อนก็เชื่อเสียสนิทใจ

“ได้ หากคุณสามารถเกลี้ยกล่อมคุณปู่เย่ออกโรงพยาบาลได้ เดือนนี้ฉันจะให้โบนัสคุณสองเท่า”โจ๋วอันหนานมองหน้าหล่อนด้วยรอยยิ้ม

ผู้ช่วยเดินออกไปด้วยความชื่นมื่น

หลังจากที่ผู้ช่วยออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าโจ๋วอันหนานก็เลือนหายไป ดวงตาฉายความเย็นยะเยือกออกมาหลายส่วน

หล่อนมองโทรศัพท์ที่อยู่ในมือ พร้อมกับครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นก็นำมืออีกเครื่องหนึ่งจากลิ้นชักออกมา ซึ่งมือถืออันนี้ใหม่เอี่ยมมาก เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะซื้อมาหยกๆ

โจ๋วอันหนานเอามือถือออกมา จากนั้นก็เริ่มพิมพ์ข้อความด้วยความรวดเร็ว แล้วส่งออกไป

เย่ซือเฉินไม่ค่อยสนใจเรื่องโซเชียลเน็ตเวิร์คเท่าใดนัก ดังนั้นจึงไม่เห็นวิดีโอที่แพร่ออกมาทางโซเชียล

แต่พนักงานในบริษัทหลายคนเห็นแล้ว และได้กระจายข่าวไปทั่วทั้งบริษัทอย่างเร็วไว เลขาหลิวที่เพิ่งจะจัดการธุระของบริษัทเวินซื่อกรุ้ปเสร็จ เตรียมจะมารายงานข่าวดีให้แก่ประธานของตน แต่เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบก็เกิดความรู้สึกหนักอึ้ง