บทที่ 607 คุณชายสามเย่สารภาพรักอย่างองอาจ สะเทือนไปทั่วทั้งงาน (2)

บทที่ 606 คุณชายสามเย่สารภาพรักอย่างองอาจ สะเทือนไปทั่วทั้งงาน (2)

“อืม ไม่สนใจ” ดวงตาของเวินลั่วฉิงกะพริบไหว มุมปากคลี่ออกเล็กน้อย เธอคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเขาอดกลั้นมาตั้งนาน จะอดกลั้นจนพูดออกมาได้แค่ประโยคแบบนี้

เย่ซือเฉินหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย จิตใจอยู่ ๆ ก็หนักอึ้งขึ้น จากนั้นตั้งนานก็ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา

เขาไม่พูดอะไร เวินลั่วฉิงก็ยิ่งไม่มีอะไรจะพูด ทั้งสองคนต่างก็เงียบขรึมอยู่อย่างนั้น เงียบจนสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของซึ่งกันและกันอย่างชัดเจน

“ผมอยากจะมัดคุณไว้ข้างกายผมจริง ๆ มัดไว้ตลอดชีวิต!” ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน คุณชายสามเย่ก็ค่อย ๆ ถอนหายใจ น้ำเสียงนั้นฟังดูมีความรู้สึกโหดเหี้ยมอยู่บ้าง

คาดว่าน่าจะรู้สึกโกรธอยู่บ้าง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเวินลั่วฉิงทำให้โกรธหรือเปล่า

“จอมเจ้าถิ่น” ริมฝีปากของเวินลั่วฉิงอดไม่ไหวต้องคลี่ออกเล็กน้อย คนคนนี้มักจะชอบวางอำนาจแบบนี้ตลอดกาล

เธอเองก็บอกไปแล้วว่าไม่สนใจ เขายังจะเอาเธอไปมัดไว้ข้างกายอีก นี่ไม่ใช่โจรแล้วจะคืออะไร?

“ถ้าผมเป็นโจรเจ้าถิ่น ก็จะไปฉุดคุณกลับมาเป็นคุณผู้หญิงแห่งหมู่บ้านจอมโจร” เย่ซือเฉินอึ้งไปเล็กน้อย แล้วในเสียงที่ลอยมาอีกครั้งเหมือนกับว่าจะเสียงหัวเราะแฝงมาด้วยเสี้ยวหนึ่ง แต่ว่าก็ยังคงมีความรู้สึกโหดเหี้ยมอยู่บ้าง

“ฉันไม่อยากเป็นคุณผู้หญิงแห่งหมู่บ้านจอมโจรสักหน่อย” มุมปากของเวินลั่วฉิงคลี่ออกเล็กน้อย คนคนนี้นี่ฉุดจนติดเป็นนิสัยแล้วใช่ไหม?

“ฉุด” ครั้งนี้ คุณชายสามเย่พูดมาแค่คำนี้คำเดียว คำที่ง่ายจนไม่รู้จะง่ายยังไงแล้ว แต่ว่ากลับมีอำนาจและหยิ่งผยองอย่างที่สุด

ไม่ยินยอมก็ฉุด และนี่ก็เป็นสไตล์ของเขาคุณชายสามเย่อยู่แล้ว

เวินลั่วฉิง “……”

ชั่วขณะหนึ่ง เวินลั่วฉิงไม่รู้แล้วจริง ๆ ว่าจะสามารถพูดอะไรได้อีก?

เอะอะอะไรก็แข็งกร้าว มาใช้ไม้แข็ง ตอนนี้ยังจะมาใช้การฉุดโดยตรงอีกเหรอ ?

หรือว่าเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยเหรอว่าจะขอเธอแต่งงานตามปกติอะไรบ้างสักครั้ง?

“ฉิงฉิง ผมคิดถึงคุณแล้ว” เย่ซือเฉินหายใจเข้าเงียบ ๆ ครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ค่อย ๆ เปิดปากพูดขึ้น คำพูดนี้ถึงจะเป็นคำพูดที่เขาอยากจะพูดมากที่สุด เขาคิดถึงเธอ คิดถึงมาก

“อืม” มุมปากของเวินลั่วฉิงคลี่ออกเบา ๆ ทีหนึ่ง จากนั้นก็ตอบกลับเบา ๆ คำหนึ่ง

คุณชายสามเย่ “……”

เขาบอกว่าคิดถึงเธอแล้ว พูดได้ชัดเจนขนาดนี้ แต่เธอกลับมีปฏิกิริยาแบบนี้เหรอ

“ฉิงฉิง ผมคิดถึงคุณแล้ว” คุณชายสามเย่พูดย้ำอีกรอบ ครั้งนี้น้ำเสียงเหมือนจะต่ำลงบ้างเล็กน้อย แต่ว่ากลับมีความรู้สึกรุ่มร้อนเพิ่มขึ้นมาหลานส่วน

“อืม” เวินลั่วฉิงยังคงตอบกลับเบา ๆ คำหนึ่ง แต่ว่าครั้งนี้ ความกว้างที่มุมปากเหมือนจะกว้างยิ่งขึ้นมาหลายองศาแล้ว

คุณชายสามเย่ “……”

ผู้หญิงคนนี้นี่ ทำไมเขาถึงได้อยากจะกัดเธอให้ตามแบบนี้?

แต่น่าเสียดายตอนนี้เขาอยากจะกัดก็กัดไม่ได้

“วิดีโอถ่ายเสร็จแล้วใช่ไหม?” คุณชายสามเย่รู้สึกว่าถ้าเขายังคงสนทนาหัวข้อเมื่อกี้ต่อ คาดว่าจะต้องอัดอั้นตายแน่ เพราะฉะนั้นเขาก็เลยเปลี่ยนหัวข้ออย่างหนึ่ง

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยถามถึงแผนการในครั้งนี้ของเธอมาก่อน แต่ว่าเขารู้ว่าเธอจะทำอะไร

“อืม” เวินลั่วฉิงตอบกลับเบา ๆ อีกคำ ถึงแม้ว่าเธอยังจะไม่ได้ถาม แต่เธอเชื่อว่าเฟิ่งเหมียวเหมียวจะต้องถ่ายวิดีโอไว้เรียบร้อยแล้วแน่นอน

“กะว่าจะโพสต์ออกไปทันทีเลยไหม?” แล้วคุณชายสามเย่ก็ถามขึ้นอีกประโยค แน่นอนว่าตอนนี้ที่เขาถามคำถามนี้ เขาก็ต้องมีความคิดและแผนการของตัวเองอยู่

“อืม” เวินลั่วฉิงยังคงตอบกลับคำเดียวคำง่าย ๆ ที่ไม่รู้จะง่ายยังไงอีกแล้วอยู่เหมือนเดิม

“เวินลั่วฉิง นอกจาก ‘อืม’แล้ว คุณยังพูดอะไรอย่างอื่นได้อีกไหม?” พอคุณชายสามเย่ได้ยินคำเดียวที่เธอตอบมา ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาบ้างแล้ว ตอนนี้เขาไม่เห็นตัวตนของเธอ และอยากจะฟังเสียงของเธอบ้าง อยากจะฟังเธอพูดคำพูดดี ๆ หน่อย ทำไมมันถึงได้ยากขนาดนี้ล่ะ?