บทที่ 616 คุณชายสามเย่ถูกวางยา(3)

บทที่ 616 คุณชายสามเย่ถูกวางยา (3)

“พี่เหวิน หลายปีมานี้ ฉันช่วยพี่ปกปิดความลับมาโดยตลอดเลย อีกอย่างยังปิดความลับได้ดีมากๆ อีกด้วย ที่ฉันทำแบบนี้ เพราะเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยาของเรา.....” จินหมิงเจินยิ้มที่มุมปาก เขาตั้งใจหยุดพูดในขณะนี้ แต่ว่าความหมายนั้นกลับเห็นได้อย่างชัดเจน

ถึงแม้ว่าเย่โป๋เหวินไม่เคยแต่งงานกับเธอ ตระกูลเย่ก็ไม่เคยยอมรับเธอ แต่ไม่ว่ายังไงแล้วเธอก็เป็นผู้หญิงของเย่โป๋เหวิน อีกอย่างเธอยังคลอดลูกชายให้กับเย่โป๋เหวินอีกด้วย

เย่โป๋เหวินก็ยังคงไม่พูดอะไร มองดูแววตาของเธอค่อยๆ หันออกไป ไม่ได้มองจินหมิงเจินอีก

“พี่เหวิน พี่ลองคิดพิจารณาดีๆ นะ หนูไม่ได้พูดเล่นนะ หลังจากที่จินหมิงเจินเห็นสภาพเขาในแบบนี้แล้ว ก็อึ้งไปอย่างเห็นได้ชัดเจน”

เธอคิดว่าเขาอาจจะกลัว อาจจะกระวนกระวาย แต่ว่าการตอบสนองนี้ทำให้เธอเคว้งไปเลย

“พี่เหวิน พี่น่าจะรู้ดีนะ ถ้าหากเรื่องในตอนนี้ถูกเย่ซือเฉินรู้เข้าแล้ว ผลที่ตามมาจะเป็นยังไง” จินหมิงเจินพูดเสริมเพิ่มอีกประโยคหนึ่ง

“20ปีแล้ว สิ่งที่ต้องเกิดก็ต้องเกิดอยู่ดี” เย่โป๋เหวินยิ้มที่มุมปากอ่อนๆ ในที่สุดเขาก็พูดออกเสียงแล้ว แต่ว่า เขาไม่ได้หันไปมองจินหมิงเจิน

“เธอก็อาศัยอยู่ในบ้านเย่มานานพอสมควรแล้ว” คำพูดของเย่โป๋เหวินหยุดไปสักพัก จากนั้นก็พูดเสริมเพิ่มอีกหนึ่งประโยค

ร่างกายของจินหมิงเจินอึ้งไปเลย ดวงตาคู่กลมๆ นั้นเบิกกว้างขึ้นทันที แน่นอนว่าเธอเข้าใจความหมายคำพูดนี้ของเย่โป๋เหวินดี

เขาไม่กลัวว่าเรื่องในตอนนั้นจะถูกเปิดโปงออกมา อีกอย่างถ้าหากถูกเปิดโปงแล้ว เธอก็อย่าคิดที่จะอยู่ที่บ้านเย่ต่อแล้ว

เธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเย่โป๋เหวินนั้นไร้ความรู้สึก การไร้ความรู้สึกของเขาสามารถฆ่าคนได้เลย ก็เหมือนกับเมิ่งหยูเยียนในตอนนั้น

ไม่ว่ายังไงเมิ่งหยูเยียนก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา แต่เธอนั้นไม่ใช่อะไรทั้งนั้น ตอนนั้นเขายังสามารถไร้ความรู้สึกกับเมิ่งหยูเยียนแบบนั้น โหดร้ายได้ขนาดนั้น แล้วจะนับภาษาอะไรกับเธอ?

เธอเองก็เข้าใจดี เย่โป๋เหวินในตอนนี้สามารถทำได้ถึงว่าไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว แต่ว่าเธอไม่สามารถทำได้

“พี่เหวิน ฉันก็แค่ล้อเล่น ฉันเข้าใจสถานะของฉันดี ฉันไม่มีทางบังคับให้พี่เหวินทำเรื่องใดๆ ทั้งนั้น” หลังจากที่จินหมิงเจินดึงสติกลับมาได้ ท่าทีก็เปลี่ยนไปทันที

“ไป” เสียงที่เย็นชาสุดขีดของเย่โป๋เหวินดังผ่านมาอีกครั้ง

“ได้ ได้ ฉันไป ฉันรีบไปเลย” ครั้งนี้ จินหมิงเจินไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว รีบจากไปเลย

เย่โป๋เหวินนั่งอยู่บนรถเข็น แววตาทั้งสองกำลังจ้องโต๊ะอยู่ โดดเดี่ยวเงียบเหงามาก

เย่ซือเฉินกลับมา สิ่งที่เจอก็คือเย่โป๋เหวินในแบบนี้

ห้องรับแขกในขณะนี้มีเพียงแต่เย่โป๋เหวิน

เย่ซือเฉินหรี่ตาเล็กน้อย จากนั้นก็เดินตรงไปเลย แล้วไปยืนอยู่ข้างหน้าของเขา มองดูเขา แต่กลับไม่พูดอะไร

เย่โป๋เหวินหันหลังหลับไปมองเขา ขยับริมฝีปากเล็กน้อย “นั่ง”

ขณะนี้ เสียงของเขาต่ำมาก ไม่ได้เย็นชาเหมือนกับที่พูดกับจินหมิงเจินเมื่อกี้

เย่ซือเฉินอึ้งไปเล็กน้อย ตั้งแต่ที่คุณแม่จากไป นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาคุยกับเย่ซือเฉินก่อน

หัวใจของเย่ซือเฉินสั่นเล็กน้อย ตอนนั้นเขามีอายุเพียงเก้าขวบ หลังจากที่คุณแม่จากไปแล้ว ก็หวังที่จะได้รับความรักจากคุณพ่อ แต่ว่าคุณพ่อเขากลับไม่ไถ่ถามไม่ดูแลเขาเลย ไม่มีใครรู้ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้เขาผ่านมาได้ยังไง

เย่ซือเฉินกดทับอารมณ์ที่อยู่ในใจลงไป นั่งลงพร้อมใบหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึก กลับไม่ได้พูดอะไร

หลายปีมานี้ พวกเขาสองพ่อลูกไม่เคยพูดคุยกันเลย เขาไม่รู้แล้วว่าควรจะพูดอะไรกับอีกคน

“ช่วงนี้มีความกดดันสูง?” เย่โป๋เหวินเงยหน้าขึ้นมองไปทางเขา หลังจากที่นึกถึงคำพูดของคุณย่าเย่แล้ว เขาก็เปิดปากพูดก่อน

หลายปีแล้วที่ไม่เคยคุยดีๆ กับลูกชายเลย การที่พูดมาถึงขั้นนี้ทำให้เย่โป๋เหวินรู้สึกว่ายากมาก