บทที่ 651 หึงหวงจนโมโห(2)

“ตามเธอไป ดูว่าเธอจะไปไหน？”เวลานี้เสียงของมู่หรงซือถูเย็นจนน่าสะพรึงกลัว

ห้าปีก่อนเขาก็ได้จัดคนไปติดตามเธอ เพียงแต่ต่อมา เขาไม่ซักถามเฉยๆ

เพราะภายหลังจากภายหลัง เขาไม่อยากจับตามองเธออีก

ทว่าวันนี้……

มู่หรงซือถูวางสาย เอนกายพิงด้านหลัง พร้อมกับหลับตาซ่อนเร้นอารมณ์ในแววตา แต่ถึงอย่างก็ไม่อาจปกปิดอารมณ์บนใบหน้าได้เลย

ห้าปีก่อนเขียนทุกเงื่อนไขไว้ในสัญญาอย่างชัดเจน โดยใจความหลักก็คือเขาออกเงิน เธอใช้ตัวเข้าแลก

ซึ่งเขาเป็นคนตั้งเงื่อนไขพวกนั้น ผ่านมาห้าปี เขาลืมเกือบหมดแล้ว แต่เธอกลับยึดมั่นทำตามกฎทุกเสี้ยววินาที

ซึ่งให้แต่เพียงความสุขทางกาย แต่ไม่เคยรักกันเลย……

อันที่จริง เขารู้สาเหตุดีว่า เพราะในใจเธอมีผู้ชายอีกคนหนึ่ง

ห้าปีมานี้ เธออ่อนโยน เชื่อฟัง จงรักภักดี โอนอ่อนคล้ายตามทุกเรื่องราว แม้แต่เวลาเขาเอาเธอก็เช่นกัน แม้หัวใจเธอไม่อยาก แต่ไม่เคยปฏิเสธเขามาก่อน

เขาเคยคิดว่าเวลาห้าปี เขาสามารถสยบนิสัยห้าวหาญของเธอได้ ซึ่งที่ผ่านมา เธอเชื่อฟังเสมอ เชื่อฟังจนทำให้เขาเข้าใจผิดนึกว่าเป็นนิสัยที่แท้จริงของเธอไปแล้ว

แต่งานเลี้ยงวันนั้นทำให้เขาทราบว่า การโอบอ่อนคล้อยตามของเธอนั้นเป็นสิ่งเสแสร้งทั้งเพ เสแสร้งต่อหน้าเขา

เธอเกือบเอาขวดไวน์ไปทุบหัวเย่ซือเฉิน เพื่อเวินลั่วฉิง？

ซึ่งเวลานั้น เธอหยิ่งทะนง ดื้อรั้น เขารู้สึกว่าเวลานั้นทั่วร่างกายเธอเปล่งแสงเจิดจรัสออกมาทั่วเรือนร่าง！！

แต่หลังกลับจากงานเลี้ยง เธอก็กลับกลายเป็นผู้หญิงอ่อนโยนและเชื่อฟัง

บางครั้ง เมื่อเห็นบุคลิกเช่นนี้ของเธอ ทำให้เขารู้สึกโกรธและโมโหอย่างแปลกประหลาด

แต่เขาไม่รู้ว่าโกรธและโมโหเพราะเหตุใด บุคลิกเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้หรอกหรือ？

เขารู้สึกสับสนกับตัวเอง สองวันมานี้ เขาไม่ได้กลับบ้าน ก่อนหน้านี้เห็นเวินลั่วฉิงก็ยิ่งทำให้คิดถึงเธอ อยากกลับบ้านอยู่กับเธอเหลือเกิน

เขาอยากเซอร์ไพรส์เธอ

ใช่ เขาคิดว่าเป็นการเซอร์ไพรส์ แต่สำหรับเธอมันไม่ใช่เลย

เขาคาดไม่ถึงว่าเธอจะหลอกเขา！！

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว ก่อนหน้านี้เธอโทรหาเขา ไม่ใช่เพราะเป็นห่วง แต่เพื่อแน่ใจว่าเขาจะกลับบ้านหรือไม่！

เธอไม่อยากให้เขากลับอย่างเห็นได้ชัด เพราะเธอจะแอบไปทำเรื่องที่ปิดบังเขา……

มู่หรงซือถูไม่ได้จากไป จอดรถเสร็จก็เข้าบ้าน

มู่หรงซือถูรอด้วยความหวังว่าจะไม่ใช่อย่างที่เขาคาดเดา

สี่สิบนาทีผ่านไป คนที่โทรหาเขาก่อนหน้านี้ได้โทรกลับมาแล้ว

“คุณหลิวไปโรงพยาบาลครับ”อีกฝั่งหนึ่งของสายน้ำเสียงเคร่งขรึมเล็กน้อย ลังเลสักพัก ก่อนจะเสริมอีกว่า “ไป๋ยี่รุ่ยรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลครับ……”

คนนั้นไม่ได้พูดประโยคหลัง แต่ความหมายก็ชัดเจนเพียงพอ

“ไป๋ยี่รุ่ย？”ดวงตามู่หรงซือถูค่อยๆหรี่ขึ้น น้ำเสียงเคร่งขรึม“เธอไปหาไป๋ยี่รุ่ย？”

ห้าปีก่อน หลังเธออยู่กับเขา เขาส่งคนไปติดตามเธอ แต่เธอก็ไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายไหนมาก่อน

หากครั้งนั้นไม่ได้เห็นไดอารี่ของเธอโดยบังเอิญ เขาก็ไม่รู้เลยว่าเธอรักผู้ชายอีกคนหนึ่งอยู่

ความคิดเห็น