บทที่ 661 หญิงสำส่อนรนหาที่ ผลที่เกิดขึ้นน่าสะพรึงกลัวมาก (3)

บทที่ 661 หญิงสำส่อนรนหาที่ ผลที่เกิดขึ้นน่าสะพรึงกลัวมาก (3)

แต่เวินหรวนหรวนอยากให้เวินลั่วฉิงซวย อีกทั้งยังอยากเห็นกับตาตัวเองอีก……

เวินหรวนหรวนรู้ว่าด้านนอกมีคนซุ่มรออยู่ แต่เวินหรวนหรวนกังวลเวินลั่วฉิงไม่ใช้เส้นทางนั้น เธอกลัวเวินลั่วฉิงจะหนีไปได้

แน่นอนเวินหรวนหรวนกังวลก็ถือว่าถูกต้อง เพราะเดิมทีจัดคนอยู่ในห้องเวินลั่วฉิง แต่เวินลั่วฉิงก็ไม่ได้ติดกับดัก

เวินหรวนหรวนคิดว่า เวินลั่วฉิงคงจะไหวตัวทัน หากเวินลั่วฉิงรู้ แล้วไม่ใช้เส้นทางปกติ เลือกไปอีกทางหนึ่ง พอถึงเวลานั้นแผนการพวกเขาก็จะล้มเหลวไม่เป็นท่า

นอกคฤหาสน์ตระกูลเวินมีกล้องวงจรปิด คนพวกนั้นไม่กล้าลงมือนอกประตูใหญ่ตระกูลเวิน ดังนั้นจึงได้เว้นระยะไว้ช่วงหนึ่ง

ที่จริงเวินลั่วฉิงขับรถกลับมา แต่ตอนที่อยู่ในห้องคุณปู่ หลี่หยุนให้คนงัดประตูรถของเวินลั่วฉิง จากนั้นก็ให้คนขับรถของเวินลั่วฉิงออกไป

เวินลั่วฉิงไม่เห็นรถของตัวเอง ภายในดวงตาหรี่มีความเย็นเหยียบหลายส่วน พวกเขาแน่มาก！

กล้าขโมยแม้กระทั่งรถของเธอ？ดี ดีมาก！

แน่นอน เวินลั่วฉิงเข้าใจว่าวันนี้ไม่ได้เป็นแค่เรื่องขโมยรถง่ายๆหรอก

“พี่ พวกเราไปต่อรถด้วยกันนะ？ข้างหน้าใกล้ๆก็มีให้เรียกรถแล้ว”เวินหรวนหรวนมองหน้าเวินลั่วฉิง เวลายิ้มก็ได้ใจเหลือเกิน

ถือว่าคุณแม่คิดการณ์ไกล ก่อนหน้านี้ให้คนขับรถของเวินลั่วฉิงไป มิเช่นนั้นเวินลั่วฉิงอาจขับรถหนีไปได้

เวินลั่วฉิงหันหน้าไปมองเวินหรวนหรวนแวบหนึ่ง เวินหรวนหรวนชวนเธออย่าง‘กระตือรือร้น’เช่นนี้ ต้องมีเป้าหมายแอบแฝงแน่ๆ

เวินลั่วฉิงรู้ว่าเวลานี้ห้องของเธอมีคนอยู่ และไม่ใช่สมาชิกในบ้านตระกูลเวินด้วย ถ้าเช่นนั้นอาจเป็นคนที่หลี่หยุนจ้างมาจากด้านนอก

ดังนั้นเธอกลับห้องไม่ได้เด็ดขาด

ศัตรูอยู่ที่ลับ ตัวเองอยู่กลางแจ้ง เธอไม่รู้เหตุการณ์อย่างแจ่มแจ้ง ดังนั้นกลับไปเสี่ยงไม่ได้

แน่นอน เวินหรวนหรวนกระตือรือร้นจะไปกับเธอเช่นนี้ ด้านนอกก็คงไม่สงบสุขเท่าใดนัก

เวินลั่วฉิงไม่แยแสเธอ หันหลังเดินต่อไป

เวินหรวนหรวนเห็นเวินลั่วฉิงเดินไปด้านนอกพลันกะพริบถี่ๆ มุมปากเพิ่มรอยยิ้มบางหลายส่วนอย่างเห็นได้ชัด แน่นอน เธอกลัวเวินลั่วฉิงจะหนีไปได้ จึงตามเวินลั่วฉิงอยู่ด้านหลัง

กลัวเวินลั่วฉิงสงสัย ดังนั้นเธอเข้าไปคุยกับเวินลั่วฉิงเองตลอด ท่าทางเช่นนี้กระตือรือร้นเป็นพิเศษ！！！

หลังออกจากประตูใหญ่มา เดินมาถึงทางซอยด้านหน้า เวินลั่วฉิงยิ้มพร้อมกับหันไปทางตะวันออก

เวินหรวนหรวนชะงัก เธอรู้ว่าคุณแม่จัดคนอยู่ทางตะวันตก หากเวินลั่วฉิงใช้เส้นทางตะวันออก คนพวกนั้นก็จับตัวเวินลั่วฉิงไม่ได้พอดี

เวินหรวนหรวนรีบไปดึงตัวเวินลั่วฉิงไว้ ลากเวินลั่วฉิงไปทางตะวันตกแบบไม่ให้เจรจา “พี่ พวกเราไปทางนี้ ทางนี้เรียกรถสะดวก”

“ไม่ ฉันจะไปทางตะวันออก”เวินลั่วฉิงใช้แรงเล็กน้อย ดิ้นหลุดออกจากเวินหรวนหรวน จากนั้นก็เดินไปทางตะวันออกต่อ

เวินหรวนรวนร้อนใจ ไปดึงเวินลั่วฉิงอีกครั้ง เวินหรวนหรวนคิดว่าแถวนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดแล้ว เธอดึงเวินลั่วฉิงไปทางตะวันตกไม่กี่ก้าว จากนั้นก็ใช้แรงดันเวินลั่วฉิงไปด้านหน้า

เธออยากดันเวินลั่วฉิงไปด้านหน้า จากนั้นก็เรียกคนพวกนั้นมาจับตัวเวินลั่วฉิง

แต่เวินลั่วฉิงแค่หมุนตัวก็ดิ้นออพอดิบพอดี