บทที่ 674 คุณพ่อสุดยอดที่สุดแล้ว (4)

“เธอช่วยพวกเราทำไม ทั้งที่เธอรู้เรื่องหมดแล้ว......” ในตอนที่หลี่หยุนมองไปทางเวินลั่วฉิงอีกครั้ง ไม่ได้กัดฟันด้วยความโกรธเหมือนตอนแรกแล้ว แค่ยังมีความสงสัยมากมาย

เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าเวินลั่วฉิงรู้เรื่องหมดแล้ว เวินลั่วฉิงรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ทำไมถึงยังช่วยพวกเธอล่ะ?

“ฉันไม่อยากเป็นคนคนหนึ่งตายไปแบบนี้” สีหน้าของเวินลั่วฉิงหนักแน่นเล็กน้อย เธอรู้สึกว่า ควรให้ความเคารพกับชีวิต

“เธอสามารถช่วยหรวนหรวนกลับมาได้จริงหรอ?” หลี่หยุนยังคงมีความสงสัยในใจ แต่ก็มีความหวังมากขึ้น ไม่ว่ายังไงแล้วก็คือลูกสาวแท้ๆ ของเธอ คือก้อนเนื้อที่ตกออกมาจากร่างกายของเธอ

เธอจะต้องเจ็บใจอย่างแน่นอน

ตอนนี้เนื้อหาที่อยู่บนอินเทอร์เน็ตต่างก็ถูกปิดไปหมดแล้ว ผ่านไปสักพัก ผู้คนก็จะค่อยๆ ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

ฉะนั้น เธอจะช่วยหรวนหรวนของเธอกลับมา

“ฉันสามารถช่วยคุณได้ แต่ว่าคุณต้องให้เบาะแสคร่าวๆเกี่ยวกับคนพวกนั้น สำหรับคนพวกนั้น พวกเรายิ่งรู้เยอะ ถึงจะหาพวกเขาเจอ ได้แต่หาพวกเขาเจอ จึงจะสามารถช่วยเวินหรวนหรวนออกมา” แววตาของเวินลั่วฉิงในขณะนี้เงียบสงบมาก ไม่ได้เห็นถึงอารมณ์มากมาย

ตอนแรกหลี่หยุนสงสัยเธอ แต่ว่าพอเห็นสีหน้าของเธอแล้ว ความสงสัยในใจก็น้อยลง ไม่ว่ายังไงเวินลั่วฉิงก็รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว เธอก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังต่อหน้าเวินลั่วฉิงแล้ว

“ที่จริงแล้ว ฉันก็รู้เรื่องของพวกเขาไม่มาก ฉันไม่เคยเจอหน้าพวกเขาเลย ฉันแค่ติดต่อกับพวกเขาทางโทรศัพท์ ฉันมีแต่เบอร์โทรศัพท์ของพวกเขา แต่ว่า ตอนนี้เบอร์โทรศัพท์นั้นโทรไม่ติดแล้ว....” หลี่หยุนลังเลไปสักพัก จึงจะค่อยๆ เปิดปากพูด

“พวกเขายังให้เลขบัญชีธนาคารหนึ่งกับฉันด้วย แต่ว่าชื่อนั้นเป็นชื่อของผู้อาวุโสคนหนึ่งที่อาศัยอยู่บนเขา” หลี่หยุนหยุดพูดไปสักพัก แล้วรีบพูดเสริมไปหนึ่งประโยค

“คุณนำเบอร์โทรศัพท์และเลขบัญชีให้ฉัน ฉันจะรีบไปสืบ” แววตาของเวินลั่วฉิงเปล่งประกายขึ้นทันที เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าหลี่หยุนเองก็รู้ไม่มาก แต่ว่ามีเรื่องพวกนี้ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย เบาะแสใดๆ ล้วนสามารถเป็นตัวแตกความได้

“ฉิงฉิง เธอจะสืบยังไง? นี่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปจะสืบได้หรอ?” เวินจีหยันมองไปทางเวินลั่วฉิง ในแววตายังคงมีความสงสัยอยู่ ถึงขั้นมีความระแวงเพิ่มขึ้น

เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าเวินจีหยันกังวลว่าเวินลั่วฉิงจะแจ้งตำรวจ

“วางใจเถอะ ตอนนี้ฉันไม่แจ้งตำรวจแน่นอน สืบเรื่องพวกนี้ก็ไม่จำเป็นต้องแจ้งตำรวจ” แน่นอนว่าเวินลั่วฉิงมองออกถึงความคิดของเวินจีหยัน เธอแจ้งความตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ฉะนั้น ตอนนี้จะไม่แจ้งความแน่นอน

ภายในห้อง หลี่หยุนจับปากกา ก้มหน้า เขียนเบอร์โทรศัพท์และเลขบัญชี เพราะว่าเธอก้มหัวอยู่ตลอดเวลา ฉะนั้นจึงมองไม่เห็นอารมณ์สีหน้าบนใบหน้าเธอ

หลังจากที่หลี่หยุนเขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ยื่นกระดาษให้เวินจีหยันที่อยู่ใกล้กับประตู ฉะนั้น เวินลั่วฉิงไม่ได้เห็นสีหน้าขณะนี้ของหลี่หยุน

เวินจีหยันรับมา ลังเลไปสักพัก จากนั้นก็ยื่นให้เวินลั่วฉิง

เวินลั่วฉิงรับกระดาษมา แล้วรีบพาหลิงหลินออกจากที่นี่ เธอต้องรีบบอกเรื่องพวกนี้กับถังหลิน หวังว่าจะมีประโยชน์เล็กน้อย

“คุณหนูใหญ่ ในห้องของพวกเขามีกระบองไม้” หลังจากที่เดินออกไประยะหนึ่งแล้ว หลิงหลินก็พูดด้วยเสียงเบามาประโยคหนึ่ง

ความคิดเห็น