บทที่ 690 พ่อลูกเจอหน้ากันง่ายๆอย่างนี้เลยเหรอ (1)

บทที่ 690 พ่อลูกเจอหน้ากันง่ายๆอย่างนี้เลยเหรอ (1)

เวินลั่วฉิงเพิ่งออกจากสถานีตำรวจ ทันใดนั้นก็มีรถคันหนึ่งมาจอดตรงหน้าเธอ เวินลั่วฉิงจำได้ว่าเป็นรถของคุณชายสามเย่

เมื่อปรับกระจกรถลง ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติของคุณชายสามเย่ก็เผยออกมา อืม ดูดีมาก เซ็กซี่มาก มีเสน่ห์มาก！

คนดูไม่อยากละสายตาได้เลย！ก้าวเท้าไม่ออก！

แต่เวลานี้สีหน้าคุณชายสามเย่ไม่สู้ดีนัก มันมืดครึ้มมาก ดูแล้วน่ากลัวนิดๆ ดวงตาของเขาที่มองเธอเจือความโกรธและความเกลียดไว้หลายส่วน

“ขึ้นรถ”คุณชายสามเย่เอ่ยปากพูดกะทันหัน น้ำเสียงให้ความรู้สึกกัดฟันพูด

เวินลั่วฉิงยกคิ้วขึ้น ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นก็เอื้อมมือไปเปิดประตูรถ

“ด้านหน้า”คุณชายสามเย่เห็นเธอจะไปเปิดประตูรถด้านหลัง ดวงตาทั้งคู่พลันหรี่ขึ้น

มุมปากเวินลั่วฉิงอดกระตุกไม่ได้ เมื่อกี้เธอเห็นสีหน้าคุณชายสามเย่ไม่สู้ดีนัก ดูท่าทางแล้วน่ากลัวมาก ดังนั้นเธออยากไปนั่งด้านหลัง

หลบได้ก็หลบ！！

คาดไม่ถึงว่ากลับถูกคุณชายสามเย่มองทะลุปรุโปร่งเสียแล้ว

เวินลั่วฉิงแอบถอนหายใจ เวลานี้คุณชายสามเย่อารมณ์เสียอย่างเห็นได้ชัด เวินลั่วฉิงรู้ว่าเพราะอะไร ดังนั้นเธอไม่กล้ายุโมโหเขา ไปนั่งด้านหน้าอย่างเชื่อฟัง

เวินลั่วฉิงนั่งเสร็จ คุณชายสามเย่ก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่ถังหลินขับรถมา เขาก็เห็นแต่ท้ายรถของคุณชายสามเย่แล้ว

มุมปากถังหลินยกโค้งขึ้น เรื่องสองผัวเมีย เขาไม่เข้าไปยุ่งอยู่แล้ว

คุณชายสามเย่ขับรถออกมาไม่นานก็หาที่จอด

เห็นได้ชัดว่ารีบคิดบัญชีกับเธอโดยไม่อยากรอสักวินาทีเดียว

คุณชายสามเย่จอดรถเสร็จ ดวงตาทั้งคู่ก็จ้องมองเธอตรงๆ ความโกรธในแววตา ยิ่งทำให้คนรู้สึกถึงภัยอันตรายที่น่าหวาดกลัว

เขามองเธอโดยไม่พูดไม่จา

เวินลั่วฉิงเห็นเขาไม่พูดอยู่อย่างนั้น เธอจึงมองเขาด้วยรอยยิ้มที่สวยงามมาก อ่อนโยนมาก

เห็นรอยยิ้มของเธอ คุณชายสามเย่เกือบเก็บสีหน้าเคร่งขรึมไม่อยู่ แต่นึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ เขาก็แอบถอนหายใจ ผู้หญิงคนนี้ใช้เพียงรอยยิ้มก็คิดจะจัดการปัญหาทั้งหมดหรอกเหรอ？！

“คุณไม่มีอะไรจะพูด？”คุณชายสามเย่ทำหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงก็เย็นยะเยือก เรื่องนี้จะปล่อยผ่านง่ายๆอย่างนี้ไม่ได้

“คุณหมายถึงด้านไหน？”ดวงตาเวินลั่วฉิงกะพริบรัวๆ จงใจถาม อันที่จริงเธอรู้ว่าทำไมเขาถึงโกรธ

เย่ซือเฉินโกรธเพราะเธอเกิดเรื่องขึ้นก็ไม่ขอความช่วยเหลือจากเขา ไม่แม้กระทั่งจะบอกเขาสักคำ

“เวิน ลั่ว ฉิง”คุณชายสามเย่เรียกชื่อเธอทีละคำช้าๆ ดวงตาที่กำลังหรี่อยู่มีอันตรายเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนอย่างชัดเจน คาดไม่ถึงว่าตอนนี้ผู้หญิงคนนี้ยังไม่รู้ว่าผิดตรงไหน？

เธอเกิดเรื่องก็ไม่บอกเขา มิหนำซ้ำเขายังรู้จากปากของคนอื่นอีก

และเมื่อเธอเกิดเรื่องก็ขอให้ถังหลินช่วย ขอให้ฉิงถิงช่วย แต่ไม่เคยขอให้เขาช่วย

ในใจของเธอ เขามีความสำคัญบ้างไหม？！