บทที่ 715 การตรวจดีเอ็นเอที่ทำให้เธอขวัญหนีดีฝ่อ (5)

“ให้เขามาดู แล้วไล่ออกจากบ้านตระกูลเวินอย่างไม่ให้หวนกลับ เขาไม่คู่ควรเป็นลูกชายของคุณปู่”ถึงแม้ตอนนี้เวินลั่วฉิงอยากฆ่าเวินจีหยันแทบตาย แต่เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะฆ่าคน

แต่เวินจีหยันรู้อยู่เต็มอกว่าคุณปู่เป็นโรคหัวใจขั้นรุนแรง ไม่อาจกระทบกระเทือนจิตใจได้เป็นอันขาด แต่เขากลับจงใจกระตุ้นสภาพจิตใจคุณปู่ แค่เรื่องนี้เธอก็ไม่อาจให้อภัยได้แล้ว

สำหรับคดีหลี่หยุนวางแผนลักพาตัวคน เวินจีหยันไม่เคยสมคบคิด ดังนั้นตำรวจจึงไม่ได้จับตัวเขา หากรู้ว่าจะเป็นอย่างนี้แต่แรก เธอก็ควรให้ตำรวจจับเวินจีหยันเข้าคุกเสียเลย

“ได้ ฟังคุณทุกอย่างเลย คำพูดของคุณถือเป็นคำขาด”เย่ซือเฉินมองหน้าเธอ ดวงตาเปี่ยมด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้ถึงเธอจะให้เขาไปฆ่าเวินจีหยัน เขาก็ช่วยเธอฆ่าได้

จากนั้นคุณปู่เวินก็ถูกย้ายเข้าไปอยู่ในห้องผู้ป่วยหนัก พูดตรงๆก็คือห้องผู้ป่วยหนักมีไว้ยื้อชีวิต มีชีวิตอยู่ได้หนึ่งวันก็หนึ่งวัน

เย่ซือเฉินประสานงานไปยังแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านโรคหัวใจ เมื่อหมอเข้าดูอาการของคุณปู่เวินแล้วก็ได้แต่ส่ายหัว บอกว่าอาการอย่างนี้มีโอกาสฟื้นขึ้นมาน้อยมาก น้อยมาก เกือบเป็นไปไม่ได้เลย

แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ เวินลั่วฉิงก็ไม่อยากละทิ้งโอกาสนี้ไป แม้จะมีโอกาสแค่เสี้ยวเดียว เธอก็ไม่ละทิ้ง

หลังคุณปู่เวินเข้ารับการผ่าตัดเสร็จ เวินลั่วฉิงก็ให้คุณหมอโทรหาเวินจีหยัน ตอนที่คุณหมอโทรหาเวินจีหยันนั้น เวินลั่วฉิงก็อยู่ด้านข้าง เธอได้ยินชัดเจนว่าคุณหมอบอกอาการทั้งหมดของคุณปู่เวินให้เวินจีหยันทราบหมดแล้ว

แต่เวินจีหยันกลับปรากฏตัวที่โรงพยาบาลตอนแปดโมงเช้ากว่าๆของวันรุ่งขึ้น

เพราะตอนนี้คุณปู่เวินอยู่ในห้องผู้ป่วยหนัก เวินลั่วฉิงจึงไม่ได้เฝ้าอยู่ข้างเตียง แต่เวินลั่วฉิงก็อยู่แต่โรงพยาบาลทั้งคืน เธอเกรงว่าอาจเกิดอะไรขึ้นได้

เย่ซือเฉินก็อยู่เป็นเพื่อนเธอที่โรงพยาบาลหนึ่งคืน

ตอนที่เวินจีหยันมา เย่ซือเฉินก็ออกไปซื้อข้าวเช้าให้เวินลั่วฉิงพอดี

เห็นเวินจีหยันเดินเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ เวินลั่วฉิงอยากจะฆ่าเขาสักเต็มประดา

“เกิดอะไรขึ้น？”เวินจีหยันเดินมายืนอยู่ด้านหน้าเวินลั่วฉิง พลางกวาดสายตามองเธอแวบหนึ่ง น้ำเสียงนั้นไม่ได้เป็นห่วงเลยสักนิด ในทางกลับกันยังเจือความรู้สึกมีความสุขเป็นความทุกข์ของคนอื่นอีกด้วย ไม่มีใครรู้ว่าเขามีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นอะไร

เวินลั่วฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดสายตามองเขาอย่างเย็นเยียบ และไม่ได้พูดอะไรกับเขา

ห้องผู้ป่วยหนักอยู่ข้างๆ หากเขาอยากรู้อาการคุณปู่จริงๆ เขาสามารถไปถามคุณหมอได้หรือเข้าไปดูคุณปู่ แต่เวินจีหยันไม่มีใจเข้าไปดูอาการคุณปู่เวินอย่างเห็นได้ชัด

“พ่อเอาหุ้นส่วนทั้งหมดในมือให้เธอหมดแล้ว พ่อไม่สบายแล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน？เรียกฉันมาทำไม？”เวินจีหยันไม่เพียงแต่มีเจตนาไม่เข้าไปเยี่ยมคุณปู่เวิน แค่เขามาโรงพยาบาลก็ไม่เต็มใจแล้ว

ปกติเวินลั่วฉิงเป็นคนใจเย็นสุขุม บัดนี้กลับมีเพลิงบางอย่างลุกโชน เธออยากกระทืบคนตรงหน้านี้สักตั้ง แต่เธอรู้สึกว่ากระทืบคนอย่างนี้แค่เปื้อนมือเธอเปล่า

“เมื่อคืนลุงโทรหาคุณปู่ ลุงพูดอะไรบ้าง？”เวินลั่วฉิงมองหน้าเขา ดวงตาเผยความเย็นเยียบชวนให้หวาดผวาเป็นอย่างยิ่ง

“ยังพูดอะไรได้อีก？ก็พูดเรื่องหรวนหรวนกับแม่ของเธอถูกจับอย่างไงละ เธอเป็นคนทำร้ายหรวนหรวน เธอทำให้แม่ลูกต้องเข้าคุก สถานการณ์เช่นนี้ คุณพ่อควรออกมาให้ความยุติธรรม？”เวินจีหยันมองหน้าเวินลั่วฉิง ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเลย ทำหน้าเหมือนคนมีเหตุผล และคล้ายกับเวินลั่วฉิงเป็นคนทำผิดเสียอย่างนั้น

ความคิดเห็น