บทที่ 719 การตรวจดีเอ็นเอที่ทำให้เธอขวัญหนีดีฝ่อ (9)

เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนประเด็นกะทันหัน และยังเปลี่ยนแบบตะขิดตะขวงใจมาก เหมือนฝืนเปลี่ยนถึงเรื่องเย่ซือเฉินอย่างไม่ยินดีนัก

แต่เย่โป๋เหวินถามอย่างนี้ทำให้เวินลั่วฉิงรู้สึกขำ เขาไม่ใส่ใจเรื่องลูกชายของตัวเองเลยสักนิด

เขารู้อยู่เต็มอกว่าเธอคือเวินลั่วฉิง แต่ยังถามอย่างนี้อีก？

เพราะเธอกับเย่ซือเฉินเคยแต่งงานกันมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นช่วงนี้เรื่องของเย่ซือเฉินอึกทึกจนเกือบรู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้ว

เป็นพ่อของเย่ซือเฉิน แต่กลับไม่ประสีประสาอะไรเลย？

“เย่ซือเฉินเป็นสามีเก่าของฉัน”เวินลั่วฉิงคิดแล้วก็เสริมอีกหนึ่งประโยค“แต่พวกเราจะแต่งงานกันอีก”

สำหรับเรื่องนี้ เวินลั่วฉิงไม่ต่อต้านอีก เธอรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว ไม่เพียงแต่เพราะมีลูกด้วยกันสองคนแล้ว สิ่งสำคัญกว่าก็คือเธอมีใจต่อเย่ซือเฉินแล้ว

ถึงแม้เธอจะไม่รู้ว่าตัวเองรักเย่ซือเฉินมากขนาดไหน แต่อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ไม่ต่อต้านที่จะแต่งงานกับเย่ซือเฉินแล้ว

“ไม่ ไม่ได้”อารมณ์ของเย่โป๋เหวินที่ไม่สงบอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น เวินลั่วฉิงพูดจบเขาก็ตะคอกใส่ทันที

ใช่แล้ว คำพูดนี้เขาใช้วิธีตะคอกออกมา เสียงเขาสูงขึ้นกะทันหัน ทำให้เวินลั่วฉิงสะดุ้งตกใจ

“ไม่ได้อะไร？”เวินลั่วฉิงมองเขาด้วยดวงตาหรี่ขึ้น หากเขาจะขัดขวางเธอกับเย่ซือเฉิน เธอจะรู้สักขบขันมากๆเลย

คนที่ไม่เป็นห่วงเป็นใยลูกชายตัวเอง ไม่รู้เรื่องราวของลูกชายตัวเองสักนิด แล้วจะมีสิทธิ์อะไรมาก้าวก่ายเรื่องนี้？

“หนูกับซือเฉินอยู่ด้วยกันไม่ได้”เย่โป๋เหวินพูดคำนี้ในขณะที่ถอนหายใจแรงๆ น้ำเสียงหนักแน่นเป็นพิเศษ

“คุณเย่ คุณยุ่งมากเกินไปแล้ว”มุมปากเวินลั่วฉิงยกขึ้น ใบหน้ามีความยิ้มเย็นหลายส่วน หากเขาเป็นพ่อที่ดี เธออาจไม่พูดจากเช่นนี้แต่เขาไม่ใช่ สิ่งที่ควรยุ่งควรใส่ใจ เขาไม่เคยทำมาก่อน ตอนนี้มีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องของเธอกับเย่ซือเฉิน？

เวินลั่วฉิงไม่ได้ถามสาเหตุที่ขัดขวางเธอกับเย่ซือเฉินอยู่ด้วยกันเลย

“ฉันรู้ หลายปีมานี้ฉันไม่เคยสนใจเรื่องของซือเฉินเลย ฉันไม่ได้เป็นพ่อที่ดี ดังนั้นหนูคิดว่าฉันไม่มีคุณสมบัติยุ่งเรื่องพวกหนู”เย่โป๋เหวินเป็นคนฉลาด จึงเข้าใจความคิดของเธอ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้ทำหน้าที่ของพ่อที่ดีเลย ซึ่งติดค้างเย่ซือเฉินไว้มากจริงๆ

เขาติดค้างเย่ซือเฉินมากมาย มากมาย……

สิ่งที่เขาติดค้างเย่ซือเฉินไม่เพียงแต่ช่วงยี่สิบกว่าปีที่เย่ซือเฉินขาดพ่อคอยดูแล ยังรวมถึงภัยพิบัติทั้งหมดในยี่สิบปีก่อนอีกด้วย

เขาชดเชยไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะหนีปัญหา และเขาหนีมายี่สิบปีแล้ว

แต่เขาคิดไม่ถึงว่า ยี่สิบปีให้หลังของวันนี้ เย่ซือเฉินจะเดินเคียงข้างเวินลั่วฉิง

“พวกหนูอยู่ด้วยกันไม่ได้”ดวงตาเย่โป๋เหวินกะพริบเบาๆ ตอนที่มองไปยังเวินลั่วฉิง ดวงตาของเขามีอารมณ์ที่ซับซ้อนมากขึ้น

“ใช่เหรอ？”รอยยิ้มเย็นตรงมุมปากเวินลั่วฉิงเพิ่มขึ้นหลายส่วน“งั้นรบกวนคุณเย่บอกสาเหตุด้วย”

เธอรู้สึกแปลกใจมาก ทำไมเธอถึงอยู่กับเย่ซือเฉินไม่ได้？

เธอกับเย่ซือเฉินอยู่ด้วยกันทำให้พวกเขาเสียหายตรงไหน？ตระกูลเย่ขัดขวางพวกเขาทีละคนสองคน？

เย่โป๋เหวินมองหน้าเธอ พลางถอนหายใจแรงๆ จากนั้นเอ่ยปากพูดว่า “หนูไม่ใช่ลูกสาวของเวินจือฝาง”

ตอนที่เย่โป๋เหวินพูดคำนี้ น้ำเสียงหนักอึ้งเล็กน้อย แต่กลับมีความดีใจเจือไว้ หรืออาจปนความรอคอยอย่างมีความหวังหลายส่วนอีกด้วย

ความคิดเห็น