บทที่ 768 คุณชายสามเย่ปลอบใจลูกสาวคุณดีๆ(4)

คุณชายสามเย่เห็นเวินลั่วฉิงมองไปยังถังจื่อซีอีกครั้ง ดวงตาของเขาก็กะพริบรัวๆ ทันนั้นก็พูดอย่างกะทันหันว่า “คุณต้องเชื่อผม ผมไม่มีทางมีลูกสาวนอกสมรสแน่ นอกเสียจาก……”

นอกเสียจากเธอเป็นคนคลอดเด็กคนนี้

“คนเลว”ถังจื่อซีจ้องเขม็งเย่ซือเฉินแวบหนึ่ง พลางตัดบทเขาทิ้ง

คุณพ่อไม่ยอมรับเธอจริงๆด้วย พ่อที่ไม่ดี เชอะ เธอไม่อยากสนใจคุณพ่อแล้ว

และในเวลาเดียวกันถังจื่อซีเห็นมุมเลี้ยวด้านหน้ามีลูกโป่งสีแดงลอยอยู่

พี่ชายบอกว่าเห็นลูกโป่งสีแดงแล้วให้ถอยทันที อย่าได้เผยพิรุธอะไร

บัดนี้เดิมทีถังจื่อซีก็โกรธคุณชายสามเย่อยู่แล้ว เมื่อเธอเห็นลูกโป่งสีแดงก็เบะปาก จากนั้นก็จ้องเขม็งคุณชายสามเย่อีกครั้ง ก่อนจะดึงมือของเห้อถงถง“พวกเราไปกันเถอะ ไม่สนใจคนเลวแล้ว”

นาทีนี้คุณชายสามเย่กลายเป็นคนเลวในสายตาถังจื่อซีเสียแล้ว จากรักที่สุดกลายเป็นคนเลว

คุณพ่อไม่ยอมรับเธอ เธอก็ไม่อยากยอมรับพ่อเลวๆ เธอจะไปหาพี่ชาย

“ห่ะ？”เห้อถงถงกำลังดูเพลินเลย ถูกเด็กน้อยถังจื่อซีดึงกะทันหัน เธอจึงตอบสนองไม่ทันไปชั่วขณะ

ทำไมจะไปแล้วล่ะ？

ยังไม่ได้นับพ่อนับลูกกันเลย？！

จะไม่นับกันแล้วใช่ไหม？！

เด็กน้อยโมโหไม่อยากยอมรับพ่อแล้วเหรอ？

เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ยุ่งยากแล้วสิ เวลาจื่อซีสุดที่รักของเธอโมโหขึ้นมา มันน่ากลัวมากเลยนะ

เห้อถงถงเงยหน้ามองไปยังเวินลั่วฉิง ไปแล้วจริงๆเหรอ？

เวินลั่วฉิงห็นลูกโป่งสีแดงในบริเวณที่ไม่ไกลออกไปมากนัก และเห็นหัวของถังจื่อโม่ที่โผล่ออกมาเมื่อสักครู่

มองจากมุมของเธอก็จะเห็นถังจื่อโม่อย่างเด่นชัด

ฉะนั้นเวินลั่วฉิงก็คาดเดาได้ทันทีว่าทำไมจู่ๆถังจื่อซีถึงจะไป คาดว่าลูกโป่งสีแดงเป็นสัญญาณลับในการถอยออกระหว่างเธอกับถังจื่อโม่ที่ตกลงกันไว้แล้ว

ถังจื่อซีเห็นสัญาญาณลับก็คิดจะถอยออก ทายว่าถังจื่อโม่ปล่อยลูกโป่งสีแดงก็คงจะโมโหด้วยแล้วเหมือนกัน

ตอนแรกถังจื่อโม่ก็โกรธเย่ซือเฉินด้วยเรื่องก่อนหน้านี้แล้ว เมื่อมาเห็นเหตุการณ์อย่างนี้อีก คงยิ่งโกรธมาขึ้นเป็นแน่

เดิมทีจื่อซีสุดที่รักเป็นคนใจอ่อน บวกกับเธอชอบเย่ซือเฉินมาโดยตลอด คิดถึงเย่ซือเฉินมาโดยตลอด แต่การกระทำของเย่ซือเฉินเมื่อสักครู่ทำให้เจ้าหญิงน้อยก็โกรธไม่เบาเลย

เรื่องเป็นอย่างนี้แล้ว เธอยังจะพูดอะไรได้อีก？ไม่ว่าอย่างไร เธอต้องคำนึกถึงความรู้สึกของเด็กๆเป็นหลัก

ก่อนหน้านี้มีเพียงจื่อโม่ที่อารมณ์เสีย ตอนนี้ลูกทั้งสองคนก็อารมณ์เสียกันหมดเลย เธอยังจะทำอะไรได้อีก？

เวินลั่วฉิงถอนหายใจเบาๆ พลางหันไปมองเย่ซือเฉิน เขาทำให้ลูกสาวกับลูกชายโกรธจนหนีไปแล้ว

เขายอดเยี่ยมไปเลย！！

เห้อถงถงเห็นเวินลั่วฉิงไม่ได้พูดอะไร จึงให้ถังจื่อซีดึงเธอไปตามใจชอบ

คุณชายสามเย่เห็นเจ้าหญิงน้อยถังจื่อซีไปแล้ว ในใจก็รู้เสียดาย อาลัยอาวรณ์เป็นอย่างยิ่ง ดังนั้น สายตาของเขาอดจ้องอยู่ในทิศทางที่ถังจื่อซีจากไปไม่ได้

เวลานี้ถังจื่อซียังเดินไปไม่ไกล เพราะเธอยังตัวเล็ก ขาสั้น บวกกับไม่ได้เดินเร็วมากนัก

“เด็กคนนี้น่ารักมากใช่ไหม？”เวินลั่วฉิงเห็นคุณชายสามเย่ทอแววตาไม่อยากให้จากไปก็อดถามหนึ่งประโยคไม่ได้

เพราะเวินลั่วฉิงดูออกว่าคุณชายสามเย่ไม่อยากให้จากไป ดังนั้นจึงอยากสร้างโอกาสแก้ตัวให้คุณชายสามเย่ อยากให้เขาทิ้งความรู้สึกดีๆไว้กับลูกรักของเธอ หวังว่าเขาจะไขว่คว้าโอกาสนี้ไว้ ดึงหัวใจของลูกรักกลับมา ขอเพียงดึงหัวใจของลูกกลับมาได้ เรื่องนี้ก็เพอร์เฟค！！

เพราะจื่อซีเป็นคนง้อง่าย！！