บทที่ 818 เขาทำตัวอันธพาลอย่างเปิดเผยเหมือนเป็นสิ่งเที่ยงตรง (3)

ส่วนทางหลินเป้ย เจ้าชายใหญ่รู้ดีว่าถ้าหลินเป้ยไม่อยากพูด เขาจะถามไม่ได้ความสักคำเดียว

เจ้าชายใหญ่ลูบจมูก จากนั้นก็กลับเข้าห้องนอนของตัวเอง

สองคนนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก！！！

บ่ายสอง ทั้งสามคนออกจากโรงแรมตามนัดหมายด้วยกัน

หลินเป้ยไม่เหลียวมองถังหลินแม้แต่แวบเดียว

ครั้งนี้ถังหลินไม่ได้แสดงความไม่พอใจเลยสักนิด ไม่มีความมืดครึ้มบนใบหน้าเลย มุมปากกลับยกขึ้นเสียด้วยซ้ำ

เสแสร้งเหรอ เขาจะดูสิว่าหลินเป้ยจะเสแสร้งไปถึงเมื่อไหร่？！

หลินเป้ยยิ่งจงใจทำเช่นนี้ ยิ่งแสดงว่ามีพิรุธ……

เนื่องจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ทำให้เจ้าชายใหญ่เกิดความสงสัย ดังนั้นจึงจับตามองถังหลินกับหลินเป้ยเป็นพิเศษ ทว่าเจ้าชายใหญ่ต่างฝ่ายต่างเดินของตัวเอง ไม่เสวนากันเลยสักประโยค

ดูแล้วเหมือนคนแปลกหน้ากันทั้งสองคน

ไม่ถูก สองคนนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากลเป็นแน่！！

“หลินเป้ย ตอนกลางวันคุณถังเป็นห่วงอาการป่วยของน้อง จึงไปดูน้อง ทำไมน้องถึงไม่เปิดประตูให้คุณถังล่ะ？”ดวงตาเจ้าชายใหญ่เปล่งประกาย ทันใดนั้นก็ถามหลินเป้ยหนึ่งประโยค

เจ้าชายใหญ่รู้ว่าถ้าเขาถามตรงๆ สองคนนี้คงไม่ตอบแน่ ดังนั้นเขาอยากรู้เรื่องราวรายละเอียดยิบย่อยก่อน

หลินเป้ย：“……”

พี่ชาย พี่เป็นผู้เชี่ยวชาญในการแกล้งน้องชายใช่ไหม？

ไม่ใช่สิ เป็นผู้เชี่ยวชาญ่ในการแกล้งน้องสาว！

เขาเป็นคนพูดไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย

ถังหลินได้ยินเจ้าชายใหญ่พูด มุมปากพลันยกขึ้นอย่างชัดแจ้ง หันสายตาไปมองหลินเป้ย แต่แค่ยิ้มไม่พูดอะไร

เจ้าชายใหญ่ถามถูกใจเขามาก

เขาจะดูสิว่าหลินเป้ยจะตอบยังไง เพราะพี่ชายแท้ๆเป็นคนถามทั้งที

“ไม่อยากเปิดก็ไม่เปิด มีปัญหาอะไร？”หลินเป้ยเงยหน้ามองถังหลินที่มุมปากเป็นรูปเรเดียนที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม จากนั้นก็รู้สึกหดหู่ใจขึ้นมา ทำไม？ทำไมเธอเห็นถังหลินก็ระงับความโกรธไม่อยู่？！

ทำไมถังหลินน่ารังเกียจอย่างนี้？

หลินเป้ยตอบอย่างดื้อดึงสุดๆ ด้วยความสัมพันธ์ของพวกเขาเช่นนี้ คำสนทนาเช่นนี้ถือว่าไม่เหมาะสมนัก แต่ปกติหลินเป้ยอยู่ด้านนอกจะมีอากัปกิริยาดีงามมาโดยตลอด

ถังหลินมองไปยังหลินเป้ยแวบหนึ่ง อืม ดีงาม ดื้อรั้นมาก มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว！！

“ไม่มีปัญหา น้องดีใจก็พอ”เจ้าชายใหญ่ชะงัก จากนั้นก็หัวเราะร่า วันนี้น้องชายเขากินระเบิดมาหรือไงนะ

ธุระตอนบ่ายไม่ค่อยสำคัญเท่าใดนัก หลังจัดแจงธุระเสร็จเรียบร้อย เจ้าชายใหญ่ก็เสนอว่าอยากไปขี่ม้า

ถังหลินไม่มีข้อโต้แย้งใดๆอยู่แล้ว เพียงแต่ชำเหลืองมองหลินเป้ยโดยเฉพาะแวบหนึ่ง รูปร่างหลินเป้ยผอมแห้งขนาดนี้ จะขี่ม้าไหวเหรอ？

ตอนที่ถึงลานขี่ม้า ถังหลินคิดอยากช่วยหลินเป้ยเลือกม้าตัวเล็กสักหน่อย แต่ตัวหลินเป้ยเองกลับเลือกม้าตัวใหญ่โต

ถังหลินเห็นหลินเป้ยจูงม้าออกมา ดวงตาก็หรี่ขึ้น ม้าในลานขี่ม้าผ่านการฝึกฝนเป็นอย่างดี ไม่มีทางทำให้พลาดท่าตกลงมาจากหลังม้าง่ายๆ

แต่หลินเป้ยรูปร่างเล็กดันเลือกม้าตัวใหญ่อย่างนี้ เขาจะปีนขึ้นไปได้หรือ？

ถังหลินกำลังใช้ความคิดก็เห็นหลินเป้ยกระโดดขึ้นขี่บนหลังม้าอย่างว่องไว

ท่าทางราวกับก้อนเมฆและสายน้ำ คล่องแคล่ว งดงาม และสง่ายิ่งนัก