บทที่ 827 ลงมือก่อนได้เปรียบกว่า (3)

“จากนั้นล่ะ？”ถังหลินหรี่ตามองเธอ สุดลึกของแววตามีกลิ่นอายภัยอันตรายหลายส่วน

รักษาความลับของเธอ ไม่เปิดเผยสถานะที่แท้จริงของเธอ？

“จากนั้น ถังหลินคุณเป็นคุณถังต่อไป ฉันเป็นเจ้าชายน้อยต่อไป เรื่องคืนนั้นเป็นเพียงอุบัติเหตุ พวกเราถือซะว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้นก็แล้วกัน”บัดนี้หลินเป้ยไม่ได้เครียดขนาดนั้น เธอรู้สึกว่าเงื่อนไขเช่นนี้ ถังหลินต้องยินดีให้ความร่วมมือเป็นแน่ ต้องยินดีรับปากแน่ๆ

“ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น？”แววตาถังหลินกลายเป็นเย็นเยียบชั่วพริบตา ส่วนลึกของแววตามีกลิ่นอายอันตรายแผ่กระจายออกมา

“ผมจำได้ว่าคืนนั้นคุณยังขโมยของของผมอีก？ดังนั้น ที่คุณเข้าห้องผมคืนนั้นก็เพื่อขโมยของใช่ไหม？”บัดนี้สีหน้าถังหลินเคร่งขรึมมาก น้ำเสียงเย็นชามาก ไม่รู้เพราะเหตุใด ตอนที่ได้ยินเธอพูดคำว่า ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หัวใจของเขาก็รู้สึกไม่ดีเป็นอย่างมาก

เดิมที เขาตั้งมั่นว่าจะขอเธอแต่งงาน

เขาเอาเธอแล้ว ต้องแสดงความรับผิดชอบ แต่เขาคาดไม่ถึงว่าเธอจะบอกว่า คือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น？

ดี ดีเยี่ยม！！

เธอคิดจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาจะไม่ให้เธอสมหวังสักอย่าง

หลินเป้ยชะงัก ขมวดคิ้วเล็กน้อย มุมปากขยับ คิดอยากอธิบาย แต่ครุ่นคิดดูแล้ว เธอก็ระงับความรู้สึกไว้ ในเมื่อขาเข้าใจผิด เช่นนั้นก็ปล่อยให้เขาเข้าใจผิดต่อเถอะ เข้าใจผิดก็ดี

ไม่เช่นนั้นเธอก็อธิบายยากในเวลาอันสั้นนี้……

“ยังมีอีก ที่คุณเขียนข้อความทิ้งไว้บนร่างกายผมสองตัว บัญชีนี้จะคิดยังไง？”ถังหลินแอบกัดฟัน นึกถึงเช้าวันนี้ที่เขาตื่นมา แล้วเห็นตัวหนังสือสองตัวอยู่บนท้องของเขา ตอนนี้เขาก็อยากบีบคอเธอให้ตายมากๆ

หลินเป้ยกะพริบตาปริบๆ ตอนนั้นเธอโมโหมากเกินไป ตอนนั้นเธอแทบอยากจะฆ่าเขาทิ้ง แต่เธอรู้ว่าฆ่าเขาไม่ได้ ดังนั้นตอนตื่นมา เพื่อระบายความคับแค้นใจ เธอจึงเขียนบนร่างกายเขาสองคำว่า――คนกาก

เธอรู้สึกว่าสองคำนี้เหมาะกับเขายิ่งนัก！！

แน่นอน ตอนนี้หลินเป้ยพูดอย่างนี้ต่อหน้าเขาไม่ได้ บัดนี้ถังหลินกำลังโกรธอย่างเห็นได้ชัด หากเธอยังใช้น้ำมันไปราดบนกองไฟ ผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น เธอไม่กล้าคิดเลย

“ดังนั้น คุณรู้สึกว่าระหว่างเรา ยังถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อีกไหม？”ถังหลินเห็นเธอไม่พูด สีหน้าก็ค่อยๆดีขึ้น แต่เสียงยังคงเย็นเยียบ ยังคงน่ากลัวเช่นเดิม

หลินเป้ยเห็นท่าทางของถังหลิน ยังคงเลือกที่จะไม่พูด เธอรู้ว่าทางที่ดีตอนนี้อย่าได้ทำให้เขาโกรธเป็นอันขาด เขาพูดอะไรก็ต้องเป็นอย่างนั้น

ฉะนั้น เธอเลือกนิ่งเงียบอย่างชาญฉลาด

ดังคาด สีหน้าของถังหลินดีขึ้นไม่น้อย ไม่ได้น่ากลัวเฉกเช่นเมื่อสักครู่อีกต่อไป หลินเป้ยแอบถอนหายใจหนึ่งเฮือก

“ไป กลับห้อง บัญชีนี้พวกเราค่อยๆคิด”ทว่า แม้ถังหลินไม่ได้โกรธแล้ว แต่เวลานี้ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเธอไปแต่อย่างใด

ถังหลินเก็บผ้ารัดสเตย์ของเธอ จากนั้นมือข้างหนึ่งของเขาโอบกอดเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ไปเปิดประตูห้องน้ำ

หลินเป้ยตะลึงงัน เขา เขาคิดจะทำอะไร？