บทที่ 836 เขาเป็นคนที่หน้าเนื้อใจเสือที่สุดจริงๆ ด้วย (3)

ถังหลินสูดหายใจลึกไปหนึ่งที ที่จริงแล้ว มีจุดหนึ่งที่เขาไม่สามารถไม่ยอมรับได้เลยว่า สำหรับเธอแล้ว เขามีความควบคุมไม่ได้เล็กน้อยจริงๆ

พอนึกถึงจุดนี้ ริมฝีปากของถังหลินก็อดโค้งงอขึ้นไม่ไหว อาจจะเป็นเพราะว่าผู้หญิงคนนี้ก็คือคนที่เทวดาส่งมาลงโทษเขา

ถังหลินลุกขึ้น นั่งอยู่ข้างเตียง มองไปทางเธอ เม้มริมฝีปากเล็กน้อย เขารู้สึกว่ามีความจำเป็นมากจริงๆ จะต้องลองคุยกับเธอดีๆ

และลองพูดถึงเรื่องงานแต่งของพวกเขาคร่าวๆ

แต่ว่า และในขณะนี้ จู่ๆ โทรศัพท์ของถังหลินก็ดังขึ้น ถังหลินมองเห็นการแสดงของหน้าจอ ดวงตาเปล่งประกายขึ้น จากนั้นก็รับขึ้นมา

“คุณถัง ผมเคาะประตูอยู่หน้าห้องคุณสักพักแล้วค่ะ เช้าๆ แบบนี้ คุณไปไหนครับ?” สายโทรเข้าคือเจ้าชายใหญ่ที่โทรมา น้ำเสียงนั้นฟังอารมณ์ของเขาออกไม่มาก

“เจ้าชายใหญ่หาผมมีเรื่องอะไรครับ?” ถังหลินรับโทรศัพท์ของเจ้าชายใหญ่ เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่ามีความไม่พอใจเล็กน้อย ตอนที่ถังหลินพูดประโยคนี้ แววตาคู่หนึ่งมองไปทางหลินเป้ยด้วยความรวดเร็ว

เจ้าชายใหญ่ได้ยินคำพูดนี้ของถังหลินแล้วก็อึ้งไปเลยอย่างเห็นได้ชัดเจน “หรือว่าวันนี้ไม่ใช่คุณถังมาดูแลพวกผมหรอ?”

ถังหลินขมวดคิ้ว แน่นอนว่าวันนี้เป็นเขาที่มาดูแลพวกเขา แต่ว่าวันนี้เขาไม่อยากดูแลเจ้าชายใหญ่นั่น แค่อยากดูแลเจ้าชายน้อย ได้ไหม?

พูดตามความจริง เขาไม่ค่อยชอบเจ้าชายใหญ่คนนั้นเลย

จู่ๆ ถังหลินก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืน หลินเป้ยได้นำเรื่องทั้งหมดบอกกับนักข่าวอย่างชัดเจนแล้ว และหมายความว่า เรื่องของเขาจัดการเรียบร้อยแล้ว อีกอย่างเรื่องหลักๆ ในครั้งนี้ของเจ้าชายใหญ่ก็คุยเรียบร้อยแล้ว ดังนั้น เขาไม่จำเป็นต้องอยู่เป็นเพื่อนเจ้าชายใหญ่อีกต่อไป

“คิดว่าเมื่อคืนเจ้าชายใหญ่ก็น่าจะเห็นข่าวแล้ว เรื่องของผมจัดการเรียบร้อยแล้ว เวลาของเจ้าชายใหญ่นั้นมีค่า สามารถกลับไปได้แล้วครับ” ถังหลินไม่มีความเกรงใจเลยจริงๆ คำพูดนี้ก็มีความหมายเหมือนกับว่าไล่คนให้กลับไปเลย

เจ้าชายใหญ่ “……”

นี่ถังหลินกำลังข้ามแม่น้ำได้แล้วรื้อสะพานทิ้งพอได้รับผลประโยชน์แล้วถีบหัวส่ง

นี่ก็รื้อสะพานเร็วเกินไปแล้ว!

“คืนนั้น คนที่อยู่ที่ห้องของนายคือหลินเป้ยจริงๆ หรอ” ขณะนี้ที่เจ้าชายใหญ่รีบตามหาถังหลิน ก็เพราะว่าเรื่องนี้ แน่นอนว่าเขาเห็นข่าวแล้ว แต่ว่าเขารู้สึกว่ามีปัญหา มีปัญหาที่ใหญ่มาก

สิ่งแรก คืนนั้น เขาไม่ได้ให้หลินเป้ยไปหาถังหลินเพื่อพูดคุยกับเรื่องการดำเนินงาน

ข้อสอง ถึงแม้ว่าหลินเป้ยจะไปหาถังหลินพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องดำเนินงานก็คงจะคุยไม่ถึงสองชั่วโมง

หลินเป้ยอยู่ในห้องของถังหลินไปสองชั่วโมง?

สองชั่วโมงนี้พวกเขาทำอะไรกันแน่?!

แล้วก็ เขารู้ว่าผมของหลินเป้ยดีมาก ทั้งดำเงาและสว่าง ปกติก็น้อยมากที่ผมของหลินเป้ยจะร่วง

แล้วก็อะไรยังเหลือเลือดของแผลไว้ด้วย?

เขาเองก็จำไม่ได้แล้วว่าก่อนหน้าคืนวันนั้น มือของหลินเป้ยจะมีแผล

ดังนั้น ทั้งหมดทั้งมวลนี้ก็แสดงแล้วว่าหลินเป้ยกำลังพูดโกหก?

แต่ว่าทำไมหลินเป้ยถึงต้องพูดโกหกล่ะ?

เขาอยากจะรีบช่วยให้ถังหลินหลุดพ้นจากข้อสงสัย จะได้รีบกลับประเทศ? หรือว่าเพราะมีเหตุผลอื่น?

เขารู้สึกว่าเรื่องนี้เหมือนจะไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ใช่ ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นแน่นอน

“ใช่” ถังหลินยิ้มที่มุมปาก ตอบกลับอย่างยืนหยัด ถังหลินเงยหน้าขึ้นมองหลินเป้ยไปหนึ่งที จากนั้นก็พูดเสริมขึ้นว่า “คืนนั้นคนที่อยู่ในห้องผมคือหลินเป้ยจริงๆ ครับ”